Rubriek | Vervlogen tijden … over woningbouw in de jaren vijftig

ter apel

In Ter Apel is nog een restant zichtbaar van een opmerkelijk staaltje van voortvarendheid en samenwerking van de noordelijke Groninger plattelandsgemeenten.

door Rienhart Wolf

In de wederopbouw periode na de Tweede Wereldoorlog hield de woningbouw geen gelijke tred met de bevolkingsgroei. Met name op het platteland was grote behoefte aan goedkope huurwoningen. De financiële situatie van de - meest zeer kleine - plattelandsgemeenten was nijpend en belemmerde lokale initiatieven om als gemeente zelfstandig sociale woningbouw aan te pakken. In 1950 bracht H. Ottevanger, burgemeester van Ulrum, de naoorlogse woningnood in Groninger dorpen in de publiciteit. 1000 betaalbare huurwoningen Om 1000 eengezinswoningen te bouwen presenteerde hij een plan, dat binnen een paar maanden werd gedragen door 30 gemeenten. Het plan kreeg daarop ook steun van de regering in Den Haag en voortvarend werd in datzelfde jaar begonnen met de bouw op 42 verschillende locaties. Op 8 mei 1952 was de duizendste woning gereed in Hoogkerk. De meeste woningen uit dit project zijn inmiddels gesloopt, maar een gedeelte staat nog overeind waaronder een rijtje woningen aan de Havenstraat in Ter Apel. Heel bijzonder: een douche Van deze woningen bestond maar één variant, met een kleine woonkamer, aparte keuken, een inpandig toilet en drie slaapkamers. Voor die tijd heel bijzonder was dat alle huizen waren voorzien van een douche, en dat terwijl nog niet eens overal stromend water was. De oervorm van deze karakteristieke woningen heeft drie witte gevelstenen boven de voordeur.  

Auteur

Paul Abrahams