Aaltje Goeree-Wardenburg: ‘Hij was wel een schiere kerel’

Nieuw-Weerdinge

Sake Goeree (88) en Aaltje Goeree-Wardenburg (85) ontmoetten elkaar precies 67 en een half jaar geleden op een toneelavond in café Platje in Valthermond. Donderdag waren ze 65 jaar getrouwd.

Tekst en foto: Mayke Bos Aaltje kwam uit Valthermond en had al een plekje gevonden om toneel te kijken. Naast haar waren wat stoelen vrij en daar namen Sake en zijn kameraden plaats. “Ik had hem nog nooit eerder gezien, maar we raakten aan de praat en toen zei hij: ‘Jou breng ik vanavond naar huis toe’. Ach, het was wel een schiere kerel. Een nette jongen”, vertelt Aaltje. Ook Sake zag het wel zitten.

Hobby

Toch was het bijna anders gelopen. Sake: “Op een avond was Aaltje aan het oppassen op de kinderen van haar zus. Toen ik aankwam, zag ik twee jongens bij haar in huis zitten. Ik dacht: ‘Hier klopt iets niet.’ Ik wilde weer op de fiets stappen en terug naar huis gaan.” Maar toen Aaltje vernam dat Sake er was, werkte ze de andere jongens zonder problemen weer naar buiten. “Ach, ze kwamen aan de deur, dus toen mochten ze best even binnen komen voor een praatje. Maar ik kreeg ze er best weer uit. Tja, zo ben ik aan hem blijven zitten”, lacht Aaltje. Ook Sake kan er om lachen. Aaltje werkte in de textielbranche in de Bendien fabriek in Emmen. “Mijn werk was mijn hobby. Nog steeds trouwens, want er ligt een breiwerkje onder de tafel. Die handen van mij kunnen niet stil zitten”, zegt Aaltje. Sake was machinist in het veen en in de landbouw. “Ik heb overal op gezeten, als het maar reed. Ik heb daar nooit voor geleerd, maar als het stuk was dan was ik daar wel zo handig mee dat ik het weer klaar kreeg”, zegt hij.

Kinderen

Na tweeënhalf jaar verkering trouwden Sake en Aaltje. Het was een gezellige bruiloft, waar ze beiden nog steeds met een goed gevoel op terug kijken. Ze kregen drie kinderen: Alie, Bé en Jacob. Bé is acht jaar geleden overleden. “Bé was ziek, maar hij wilde niet naar de dokter. Hij was absoluut geen jongen die overal bang voor was, maar naar een tandarts of dokter ging hij niet. Hij stond altijd voor ons klaar, maar over ziekte mocht je niet praten”, vertelt Aaltje. Sake vult haar aan: “Hij werkte hier veertig jaar bij Motorhuis Bakker. Hij woonde er vlak bij, maar op het laatst kon hij bijna niets meer. Dan ging hij er met de fiets heen, maar hij liep ernaast, steunend op zijn fiets en dan schoof hij ernaartoe.” Zondag werd het jubileum gevierd met een gezellige barbecue bij hun dochter in de tuin. Zelf hebben ze ook nog een verrassing in petto: “We hebben niemand verteld dat we in de krant komen”, lacht Aaltje. “Ze zullen wel denken, Sake en Aaltje in de krant, wat een verrassing!”

Auteur

Redactie