De 100-jarige Maria van Klinken-Blanken: ‘De wereld is zo veranderd’

Odoorn

Maria van Klinken-Blanken uit Valthermond bereikt op 24 augustus de respectabele leeftijd van honderd jaar. Sinds twaalf jaar woont ze in woonzorgcentrum de Paasbergen in Odoorn.

Door Mayke Bos “Waarom feliciteren mensen je eigenlijk als je een jaar ouder bent geworden? Als je ouder wordt, word je alleen maar minder”, merkt Maria op. Ze is veel dingen vergeten, maar is soms erg helder van geest en kan gevat uit de hoek komen. Haar zoon, Johan van Klinken uit Oostwold, kan er smakelijk om lachen. “Dit is typisch mijn moeder, die rake opmerkingen.”

Namen

De vader van Marie (“Iedereen noemt me Marie in plaats van Maria.”) had een turfschip, maar ze ging wel aan wal naar school. Ze logeerde dan bij een oom en tante in Valthermond. Op hun namen kan ze even niet komen, maar ze weet nog wel dat ze in de jaren dertig in het veen werkten. Schepen beladen met turf was hard werken, maar het moest wel, want vader had het eigen schip inmiddels verloren door de crisis. “Egbert en Albertje”, zegt Marie ineens. De namen van haar oom en tante schieten haar weer te binnen. Marie trouwde en kreeg twee zoons en een dochter. Ze woonden in die tijd in Valthermond. “Waarom ben ik hier eigenlijk?”, vraagt ze zich plots af. “Omdat je dat altijd graag wilde, net als je zussen, die je hier ook naartoe hebt gebracht”, legt Johan uit. Marie knikt. Al haar zussen zijn inmiddels overleden, evenals haar man, maar daar moet ze zelf nog niet aan denken. “Nee hoor, ik wil er nog niet naartoe.” Tot haar achtentachtigste zwom ze nog iedere dag en tot twee jaar geleden liep ze nog rond door Odoorn met haar wandelstok. Van een rollator wilde ze toen niets weten, want dat “was iets voor oude mensen”. Helaas sloeg voor haar het noodlot toe toen ze in 2014 ten val kwam. Ze zit nu in een rolstoel, maar probeert nog wel stukjes te lopen achter haar rollator.

Zelfstandigheid

Johan omschrijft zijn moeder als eigenzinnig en zelfstandig. “Mijn ouders hadden niet zoveel vrienden, maar wel een grote familie waar ze erg hecht mee waren.” Ook vertelt hij dat hoewel ze met de jaren het grootste deel van haar zelfstandigheid heeft verloren, ze bij vlagen nog weleens eigenzinnig kan zijn. Marie haalt haar schouders op: “Als jij het zegt.” Drie soorten geld heeft Marie meegemaakt. Duits geld - ten tijde van de oorlog - de gulden en de euro. “De wereld is zo veranderd”, verzucht ze. Johan groet een vrijwilliger die achter haar langs loopt. Marie probeert tevergeefs een glimp van de passant op te vangen. “Wie was dat?” Johan lacht. “Ik vergeet haast te vertellen dat ze ook graag alles mag weten.” Marie lacht ondeugend. “Maar dat is niet iets van de laatste tijd”, vult ze haar zoon aan.

Auteur

Redactie