Vervlogen tijden | Het Gouden Eiland in Ter Apel

ter apel

Rond 1900 was het deel van de Hoofdkade van Ter Apel dat wordt aangeduid als Gouden Eiland, slechts ten dele bebouwd.

door Rienhart Wolf Het witte huisje in het midden van de foto is de woning van schoolmeester Verwer. Hij was telg uit een schoolmeestersgeslacht dat generaties lang even zovele generaties schoolkinderen onderwees. Ten tijde van deze foto was Verwer onderwijzer aan de Kloosterschool. Zijn woning was één van de oudste en meest karakteristieke veenkoloniale pandjes die Ter Apel nog bezat. Het is enkele jaren geleden helaas gesloopt. Het grote pand iets rechts van het midden was het filiaal van de Nederlandse Bank, later de bank Timmerman en Sassen. Daarna werd het dokterswoning van achtereenvolgens dokter De Vries en Smit. De kanaalwal is nog niet beschoeid, de Hoofdkade is nog niet verhard. In 1905 was de bebouwing gevorderd tot halverwege het gouden eiland. De Hoofdkade was aan het oostelijke einde van de bebouwing afgesloten met een hek. Het nog onbebouwde gedeelte was gereserveerd voor de bouw van een groot tramstation van de EDS (Eerste Drentsche Stoomtramwegmaatschappij). Voor de bouw daarvan zouden waterlopen moeten worden verlegd en een draaibare trambrug over de bocht van het kanaal gelegd moeten worden. De plannen waren al in een vergevorderd stadium, maar de EDS vestigde zich uiteindelijk naast het stationsgebouw van concurrent O.G. (Stoomtramwegmaatschappij Oost Groningen). Daarop werd het gouden eiland verder bebouwd tot aan de plaats waar de Runde in het kanaal uitmondde. Het gouden eiland met haar prachtige villa’s is één van de best bewaarde voorbeelden van oorspronkelijke bebouwing van de Veenkoloniën. Een stukje Ter Apel om zuinig op te zijn.  

Auteur

Paul Abrahams