Column Rie Strikken | Exit

Stadskanaal

Mijn laatste oppasdag dit jaar. Op het schoolplein wacht ik totdat Suze naar buiten komt. Suze en Kylano zijn sinds hun allereerste schooldag onafscheidelijk. Vandaag voor het laatst, want Kylano verhuist morgen naar Den Bosch. Daar woont de nieuwe vriend van Kylano’s moeder. De deur knalt open en met een rood aangelopen hoofd struikelt Kylano achterstevoren naar buiten, in zijn kielzog gevolgd door Suze en inval-juf Marleen: die staat als aan de grond genageld als Kylano met priemende ogen en wijzende vinger staccato roept: “Ik hoef niét te doen wat jij zegt, want jij bent niet mijn échte juf!” Hij laat de foto vallen die hij had meegenomen voor “zijn échte” juf Carla. Suze raapt hem op. “Ik geef hem wel aan juf Carla als ze weer beter is.”

Kylano was een vroegwijs kind dat bange Suze zes jaar geleden direct onder zijn hoede nam. Hij at vaak een broodje mee als zijn moeder weer eens niet kwam opdagen. Kylano werd er niet heet of koud van. “Mijn vader komt mij straks wel halen” zei hij de eerste keer rustig, terwijl hij zijn derde broodje pindakaas verorberde. “Weet je welke vader? Mijn ex-vader”. Ik verslikte me lelijk in de cup a soup. “Wat zeg je lieverd, je ex-vader?” Kylano: “Ja. Niet Patrick. Dat is mijn stiefvader. Maar die woont niet meer bij mama en mij. En ook niet Kevin. Dat is mijn bonus-vader die nu bij ons woont. Maar die werkt heel ver weg. Dus die kan mij niet halen. Als jij hem belt, dan komt mijn ex-vader. Mijn ex-vader zegt: “Goed onthouden Kylano: papa komt altijd terug!” Hij overhandigde mij een briefje met een telefoonnummer. Toen zijn ouders scheidden was Kylano twee jaar. Zijn vader nam ontslag en begon voor zichzelf. Als zzp’er kon hij zijn deel van het co-ouderschap beter invullen. Een van de eerste woordjes die Kylano kon zeggen was “mee-vader”. Zo wilde de nieuwe vriend van zijn moeder genoemd worden. Met mee-vader nummer zoveel kon Kylano het heel slecht vinden, die tergde hij tot het uiterste en de mantra “Ik hoef niet te doen wat jij zegt, want jij bent niet mijn échte vader!” resulteerde uiteindelijk in diens vertrek. Kylano’s moeder deed dramatisch verslag van de verse relatiebreuk. Op het schoolplein stond zij omringd door moeders die gulzig het relaas absorbeerden met een mengeling van afgunst, bewondering en compassie. De schoolbel ging. Kylano rende op zijn moeder af en hoorde haar nog net verzuchten: “Nou, en dat was dus exit Roel”. Kylano wist alweer hoe laat het was. Zijn moeder haalde vermoeid haar schouders op en wierp een laatste treurige blik op de andere moeders en sloot Kylano in haar armen. “Kom lieffie, wij gaan eens even kijken of ons huis er nog staat.” Voor haar tiende verjaardag kreeg Suze vorige maand de oude iPhone van haar vader. Dat was genoeg stof om de borrelpraat een tijdje op gang te houden. Vooral de opa’s en oma’s zagen het nut er niet van in. Opa Pekela kon er nog wel in meegaan, maar oma Stadskanaal, altijd goed voor het meeste commentaar en het laatste woord, vroeg zich af waar het einde was. Haar zoon, Suze’s vader, zei: “Heel simpel, mam: hier. Suze was de laatste van de klas. Alle andere kinderen hadden er al een.” “Nou ja, jij zal het wel weten. Kijk, voor een kind als Kylano is het natuurlijk een uitkomst…..” “We appen. Groetjes Kylano”. “Ja, we appen. LOL. <3 <3 <3 Groetjes Suze”

Auteur

Cindy Houwen