Column Rie Strikken | OHE

Stadskanaal

Het is vrijdag 16.00 uur. De laatste klant is vertrokken. Buiten is het broeierig, binnen is het benauwd. Om te gaan poetsen heb ik net de beroepskleding verruild voor mijn oudste kloffie. De bel bij de bedrijfsingang gaat. Als ik de deur open doe, deinst mijn bovenlichaam onwillekeurig even terug: er komt mij een afstotelijke sigarettenwalm tegemoet.

De man opent zijn mond en in een reflex doe ik een stapje terug. ”Goedemiddag mevrouw. Ik kom van OHE. Wij mogen kleine ondernemers hulp aanbieden op het gebied van marketing.” Hij ontvouwt een in drieën gevouwen folder, tikt met een pen de drie rubrieken aan en vervolgt voortvarend: Bekendheid, Communicatie, Kostenbeheersing. Bij dat laatste kijkt hij mij doordringend aan: “Wij willen allemaal graag met zo min mogelijk kosten een zo hoog mogelijk rendement.” “Mag ik u even onderbreken? Waarvoor staat OHE?” Zijn ogen blijven op de folder gericht terwijl hij achteloos zegt “Ondernemers Helpen Elkaar. Als u mij vertelt wat u ...” “Ik red me prima alleen.” Onverstoorbaar vervolgt de man: “Wij lopen deze lijst even door. Er zijn altijd wel verbeterpuntjes mevrouw.” Hij doet een paar passen achteruit, en inspecteert met een laatdunkende blik de voorgevel. “Zo zie ik dat u nog steeds een gevelbord hebt! Een reclame-spandoek is meer van deze tijd.” “Die vind ik foeilelijk.” Onaangedaan vervolgt hij, zijn blik richtend op de vlaggenmast: “Vlaggen met bedrijfsnaam en bedrijfslogo zijn bijzonder gewild.” Ik zeg “Ik hou het bij de Groningse vlag met een Limburgse wimpel.” “Internet, website, presentatie”…. hij inspecteert mijn poets outfit en kijkt mij aan alsof ik een vies beest ben: “bedrijfskleding.” “Ook op dat punt ben ik geheel voorzien. En nu ga ik verder met waar ik mee bezig was. Ik wens u een prettig weekend.” Met ‘n minzaam hoofdknikje loopt de man richting zijn stoffige bedrijfsauto. Onderweg deponeert hij nog de folder in mijn brievenbus. Grrrr.... Mánnen! De zin in poetsen is mij geheel vergaan. Ik spring onder de douche. Schoon, fris en fruitig doe ik mooie kleren aan en sprint naar mijn favoriete boekenwinkel. Ik gris het boek “Feminisme. Terug van nooit weggeweest” van Anja Meulenbelt van de presenteertafel en sluit aan bij de rij voor de kassa. Voor mij demonstreren twee hoog gehakte, perfect platinablond gekapte, volmaakt gefacelifte maat 38-dames van rond de 60 hun welvaart. De éne speelt met een parelketting, de andere bedient haar spraakbestuurde iPhone 6: “Bakker Blom, ik kom iets later. Geen probleem? Oké dan. Tot zo. Doedoei.” Grrr …. Vrouwen! De zin in feminisme is me geheel vergaan. Langzaam loop ik weer terug naar de presenteertafel en leg het boek er op. Even aarzel ik, dan slenter ik naar de magazines. Een Noorderland is nu alles wat ik nog wil. Bij het afrekenen knipoogt de boekwinkel-eigenaar naar mij: “Ik leg de Meulenbelt voor je achteruit, morgen staat je hoofd er wel weer naar”. Mooi mens. Rie Strikken

Auteur

Paul Abrahams