Rubriek | Hemd van het lijf met Bernadette Hoitzing uit Mussel

Stadskanaal

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering tien is het de beurt aan Bernadette Hoitzing uit Mussel. Wanneer ben je geboren? Op 11 augustus 1958 in het ziekenhuis in Winschoten. Mijn ouders hadden een boerderij in Vledderhuizen, een gemengd bedrijf. We waren thuis met elf kinderen, zeven meisjes en vier jongens. Ik ben de jongste. Bijzonder is dat alle broers en zussen nog in leven zijn. We hebben een bijzondere band met elkaar. Van jongs af aan. Het was thuis altijd gezellig. Natuurlijk moest je schipperen met de ruimte, we hadden bijvoorbeeld niet allemaal een eigen slaapkamer, maar dankzij moeder was er wel veel structuur in het huishouden en daarom liep alles op rolletjes. Acht kinderen wonen in de buurt, ééntje woont in Ruinerwold en twee kinderen zijn naar Duitsland verhuisd. We zien elkaar best vaak. In ieder geval altijd op Hemelvaartsdag, want dan houden we een fietstocht voor de hele familie. Toch gauw een man of zestig, zeventig alles met elkaar. En op 28 december hebben we een zaal in dorpshuis Ons Hoes in Jipsingboertange afgehuurd. We houden leuke activiteiten en we gaan met elkaar eten. Dat deden we al toen moeder nog leefde. Na haar overlijden zijn we daar gewoon mee doorgegaan. Het ouderlijke huis staat overigens nog overeind. Elke keer als ik naar Onstwedde moet met de auto, dan rij ik er steevast even langs. Het geeft na al die jaren nog telkens opnieuw een warm gevoel. Je bent opgeleid tot kraamverzorgende? Klopt. Na de Heilig Hart school in Kopstukken en de katholieke MAVO in Musselkanaal, heb ik me aangemeld voor de opleiding kraamverzorgende op het internaat De Lariks in Assen. Drie maanden intern met 23 andere jonge vrouwen. Door de week naar school, in het weekend naar huis. Daarna anderhalf jaar stage lopen bij Het Groene Kruis. Met een Puch reed ik in weer en wind naar de werkplek, want ik had nog geen rijbewijs. De opleiding werd betaald door Het Groene Kruis, als je minimaal twee jaar bleef werken. Ik heb geen seconde getwijfeld, toen mij gevraagd werd om te blijven. Sterker: afgelopen donderdag heb ik thuis feest gevierd met (oud-)collega's en met familieleden, omdat ik veertig jaar geleden begonnen ben met mijn werkzaamheden als kraamverzorgende. En ik ben nog lang niet van plan om te stoppen. Het werk is namelijk zo leuk en ik heb ook nog eens hele fijne collega's. Wat wil je nog meer? Waarom ik gekozen heb voor dit vak? Toen de vrouw van één mijn broers was bevallen van het eerste kind, kwam ik in gesprek met de kraamverzorgende. Zij vertelde zo enthousiast over haar werk en ik dacht: dit wil ik ook gaan doen. Dit werk past bij mij. En van die beslissing heb ik nog geen seconde spijt gehad. Bij hoeveel ouders ben je over de vloer geweest? Ik heb het natuurlijk niet precies bijgehouden, maar ik denk dat de teller op zo'n 1400 staat. Met name in Oost-Groningen. Musselkanaal, Winschoten, Beerta, noem maar op. Gemiddeld zes uur per dag en acht dagen lang verricht je allerhande werkzaamheden. Dat varieert van helpen bij de lichamelijk verzorging tot het opvangen van de visite en van het verrichten van lichte huishoudelijke taken tot het geven van medische adviezen. En zeker niet te vergeten: een luisterend oor bieden. Belangrijk is dat de moeder kan herstellen van de bevalling en uiteindelijk kan terugkijken op een fijne kraamperiode. Er is overigens wel veel veranderd. Vroeger moest de moeder na een keizersnede tien dagen in het ziekenhuis doorbrengen en na een thuisbevalling vijf dagen in bed blijven. Hoe anders is dat vandaag de dag: binnen enkele uren mag je normaal gesproken na de operatie weer naar huis. Je kunt er met de ogen niet tegen knipperen. Je bent ook werkzaam in het AZC? Inderdaad. In onder (veel) meer Musselkanaal, Bellingwolde en Ter Apel. We geven daar ook voorlichting aan zwangeren. We proberen ondanks de taalbarrière zo goed mogelijk informatie te geven. Dat doen we met handen en voeten, met boeken met plaatjes, de tolkentelefoon en zelfs Google translate. Het lukt prima zo. Veel zwangere vrouwen die naar Nederland zijn gevlucht hebben in hun land van herkomst en op reis naar Nederland vreselijke toestanden meegemaakt. Dat gaat je soms niet in de koude kleren zitten. Maar je kunt niet de hele wereld op je schouders nemen. Wij kunnen een beetje helpen door te luisteren en door goede zorg te bieden. Vroeger heb ik ook voorlichting gegeven over bevallen in het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal. Die taak is door een collega overgenomen. Boodschappen doen duurt zeker wel lang Ik begrijp wat je bedoelt. In bijna elke winkel waar ik kom, loop ik wel iemand tegen het lijf waar ik als kraamverzorgende heb gewerkt. Bij sommige gezinnen ben ik ook meerdere keren geweest. Dat voelt soms als thuis komen. Na vier decennia maak je ook mee dat de baby van toen, nu moeder is geworden. Je moet eens weten hoe vaak ik hoor: dit is de zuster die bij mij thuis is geweest! Of laatst nog een statushouder uit Syrië die heel tevreden tegen mij zei: jij volgende keer terugkomen bij ons! Is er een leven naast de kraamzorg? Zeker. Henk en ik hebben twee dochters en twee kleinkinderen, Mila is twaalf weken en Maira is twee jaar. Eén dag in de week zijn we oppas opa en oppas oma en dat is heerlijk om te doen. We vinden het ook fijn om te fietsen en om een terrasje te pakken en Henk heeft groene vingers. Zelf houd ik niet zo van tuinieren. Ik beperk me tot het vegen van het pad en het schoonmaken van het terrasmeubilair. Vakantie vieren we bij voorkeur in de eigen tuin, maar volgend jaar wordt Henk 65 jaar en dan gaan we met de kinderen en kleinkinderen naar Winterberg in Duitsland. In 1990 was ik één van de oprichters van de volleybalclub in Mussel, maar helaas bestaat de vereniging niet meer. Te weinig leden.    

Auteur

Paul Abrahams