Hemd van het lijf met Ruud Boven uit Valthermond

VALTHERMOND

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering 38 is het de beurt aan Ruud Boven uit Valthermond.

Wanneer ben je geboren?

Op 23 juli 1979 in Nieuwolda. Een dorpje met 1500 inwoners met een ons-kent-ons mentaliteit. Mijn moeder was huisvrouw en verrichtte af en toe schoonmaakwerkzaamheden bij bejaarden. Mijn vader verdiende de kost als SRV man en botenbouwer. Hij is sinds 1979 buschauffeur. Eerst bij de GADO, later bij Arriva en Qbuzz. Volgend jaar gaat hij op pensioen. Ik heb tot mijn negentiende thuis gewoond. Ik herinner me dat hij veel wisseldiensten had. Vaak opstaan bij het krieken van de dag om naar Winschoten te vertrekken om achter het stuur van de bus te gaan zitten, dan weer enkele uren thuis en ook veel 's avonds werken. Ik heb geen broers en zusters.

Mijn ouders waren gematigde kerkgangers en ik ben zelf ook gedoopt. Toch werd ik naar de openbare basisschool in Nieuwolda gestuurd en niet naar de christelijke basisschool. Een vrij conservatieve school met best wel strenge regels. Af en toe werd een klomp door het lokaal gegooid door de meester. Toch kijk ik met veel plezier terug op mijn schoolperiode. O ja, ik zat in een klas met veel meisjes kan ik mij nog herinneren.

Vuurtje stoken

Na schooltijd was ik druk met vissen aan het kanaal, crossen op de fiets, soldaatje spelen en vuurtjes stoken. Ik heb nog een blauwe maandag gevoetbald bij NOVO. Die club is later met de andere voetbalvereniging in het dorp gefuseerd tot Nieuwolda. Het was nog de tijd van het kluitjesvoetbal. Waar de bal lag, liepen 20 kinderen. Ik was niet echt een talent en ze moesten mij ook steeds de buitenspelregel uitleggen. Uiteindelijk ben ik overgestapt naar het tennis. Met een houten racket tegen een bal slaan vond ik leuker.

Ik was niet echt een uitmuntende leerling. Het advies na de CITO toets was: Ruud is geschikt voor praktisch onderwijs. Het vooruitzicht van een groot schoolgebouw in Winschoten leek me niets, uiteindelijk heb ik samen met mijn ouders gekozen voor de MAVO in het nabijgelegen Woldendorp. Hoewel ik als zoon van een buschauffeur gratis met het openbaar vervoer mocht reizen, heb ik niet vaak in de bus gezeten. Bovendien was de afstand niet groot, hooguit zes kilometer. In mijn herinnering had ik wel altijd tegenwind op de fiets.

Bijzonder was dat op de MAVO les werd gegeven volgens het Dalton onderwijs. Het was daarnaast ook een school met strenge regels. In de eerste twee jaar vond ik alles leuker dan leren, ik heb dan ook het tweede leerjaar maar over gedaan. Ik weet nog dat ik een keer strijkers op het schoolplein had afgestoken, toen ben ik zelfs twee dagen geschorst. Het was het gesprek van de dag in mijn woonplaats. Daarna kwam ik min of meer tot inkeer. Zo kon het niet verder.

Kok, bakker of buschauffeur

Tijdens de MAVO periode moest al worden nagedacht over een vervolgopleiding. Probleem was dat ik geen keuze kon maken. Kok, bakker, buschauffeur, ik vond eigenlijk alles wel leuk. Ik heb heel wat gesprekken gevoerd en open dagen bezocht. Langzaam maar zeker viel het kwartje: ik wilde verpleegkundige worden.

Ik heb gestudeerd in Groningen. Ik heb eerst tien weken stage gelopen in het Refaja ziekenhuis op de afdeling cardiologie. Vanaf het eerste moment dacht ik: wat is dit een leuk ziekenhuis om te werken met fijne collega's. Ik werd gehuisvest in de zusterflat. Het voelde meteen als een warm bad. Later - toen ik MBO V studeerde - moest ik 30 weken stage lopen in een ziekenhuis. Ik wist dat meer studenten hun oog op het Refaja hadden laten vallen en daarom heb ik buiten school om zelf mijn stageplaats geregeld. Op school waren ze er niet blij mee, maar ik had mijn gewenste stageplek. Nu op de afdeling chirurgie en urologie. Ik ging weer wonen in de zusterflat. Het mocht wel niet, maar ik nam van huis een eigen koelkast en stereo installatie mee.

Willeke Klinkhamer

Aan het einde van mijn stageperiode heb ik gesolliciteerd bij het Martini ziekenhuis in Groningen. Ik werd aangenomen op de afdeling neurologie, maar eerlijk gezegd wilde ik veel liever in het Refaja blijven werken. Wat was ik blij toen afdelingshoofd Willeke Klinkhamer mij polste of ik wilde komen werken op de afdeling urologie. Ik heb meteen ja gezegd en de baan in het Martini ziekenhuis afgezegd. In september 2000 ben ik officieel begonnen in het Refaja ziekenhuis. Als enige man in een damesteam, dat was wel even wennen, maar ontzettend leuk!

Na anderhalf jaar heb ik de overstap gemaakt naar een andere afdeling binnen het ziekenhuis. Ik heb eerst gewerkt op de pijnpoli en op de uitslaapkamer, daarna ben ik begonnen met de opleiding tot anesthesiemedewerker en in september 2005 heb ik het diploma in de wacht gesleept.

Na negentien jaar verlaat ik het Refaja. Met ingang van 1 februari ga ik naar een andere werkgever. Ik word dan gedetacheerd naar een ziekenhuis waar ze me het hardst nodig hebben. De kans is groot dat dit het UMCG gaat worden. Drie, vier dagen in de week. Daarnaast wil ik les gaan geven en meer tijd krijgen om reanimatiecursussen te verzorgen.

Tatoeage op de arm

In het Refaja ziekenhuis heb ik - nog steeds mijn collega - Angelique leren kennen. We hebben eerst in Musselkanaal gewoond en sinds 2009 wonen we in Valthermond. In een voormalige kleuterschool. Op 23 mei 2011 zijn we getrouwd. In het ziekenhuis mogen we geen sieraden dragen, daarom hebben we allebei een tatoeage op de arm met de trouwdatum laten zetten. We hebben twee kinderen. Nora is vijf jaar en Niels is drie jaar. Onze schoondochter is ook al bekend, want Niels is smoorverliefd op Jasmijn. Ze kennen elkaar van de peuterspeelzaal.

Hobby's zijn tuinieren en we houden kippen. Ik heb als hoge tenor zes jaar gezongen in het koor De Hondsrugzangers uit Exloo dat inmiddels is opgeheven. Ik was het jongste lid. In de schuur hangt een racefiets aan het plafond en in de kast liggen skeelers en spullen om te vissen. Ik zou wat meer willen fietsen en vissen, maar het ontbreekt me aan voldoende tijd.

Stichting Hartveilig Valthermond

Sinds enkele jaren ben ik voorzitter (en oprichter) van Stichting Hartveilig Valthermond. Dat is mijn grote passie. Valthermond - het langste lintdorp van Nederland met een lengte van twaalf kilometer en 3400 inwoners - is nu het hartveiligste dorp van de provincie Drenthe. Op basis van het aantal inwoners, het aantal burgerhulpverleners en het aantal AED's staan we op nummer één. Landelijk gezien zitten we in de top tien. Mijn ambitie is om te zijner tijd nummer één van het land te worden.

We hebben in Valthermond meer dan 120 burgerhulpverleners en er zijn verspreid over het dorp acht AED's beschikbaar. Dit betekent dat voor alle inwoners van Valthermond binnen een straal van 1,5 kilometer een AED 24 uur per dag, 7 dagen per week beschikbaar is. Mijn missie is om nog meer mensen te leren reanimeren. Niet alleen in Valthermond, maar ook in andere dorpen in de wijde omgeving. En we zijn eveneens op zoek naar meer locaties waar een AED kan worden geplaatst.

AED ingepakt in de doos

Sinds 11 november 2016 is het balletje eigenlijk gaan rollen. Ik liep samen met mijn zoon met een lampion langs de deuren. Toen ik bij de buren van de PrinsHoeve aanbelde, zag ik wel een sticker op het raam dat een AED aanwezig was. Het apparaat was echter in geen velden of wegen te bekennen. Sterker. De AED zat nog ingepakt in de doos. Toen ik later gegevens onder ogen kreeg van de aanrijtijden van de ambulance - gemiddeld zo'n elf minuten - was voor mij de maat vol. Wetende dat bij een hartstilstand binnen zes minuten de juiste hulp moet worden geboden om de overlevingskansen te vergroten.

Ik heb vervolgens een tweet geplaatst: bent u inwoner van Valthermond en u krijgt een hartaanval. Dan is het einde oefening. Een harde boodschap weliswaar, maar het heeft wel zijn vruchten afgeworpen. Ik werd uitgenodigd voor een interview in de studio van RTV Drenthe in Assen en het nieuws werd opgepakt door de regionale media en zelfs door SBS6.

Ik werd daarna benaderd door inwoners van het dorp om de handen ineen te slaan. In plaats van alleen de pijlen te richten op Valthermond-Oost is besloten om heel Valthermond hartveilig te gaan maken. En met succes. Wat is in korte tijd veel gerealiseerd. Fantastisch! En de sneeuwbal rolt ook door buiten de dorpsgrens. Ik word regelmatig gebeld door inwoners van andere dorpen in de provincies Drenthe en Groningen die informatie willen over onze werkwijze.

Bovendien wordt provinciebreed een onderzoek gehouden naar witte vlekken die ingevuld moeten worden in de verschillende gemeenten. Verder wordt vanaf 14 november een promotiefilm verspreid via Social Media. We willen vooral jongeren bereiken die burgerhulpverlener willen worden. Het is namelijk best stoer om burgerhulpverlener te zijn.

Reanimatiecursussen in de regio

Sinds december 2017 verzorg ik reanimatiecursussen op verschillende locaties in de provincie Drenthe en Groningen. Ik ben ook bezig met het inventariseren of er behoefte is aan een reanimatiecursus in de verschillende kernen binnen de gemeente Stadskanaal en Westerwolde.

Reanimeren is eenvoudig te leren in een cursus van ruim drie uur. Tijdens de cursus wordt aandacht geschonken aan onder meer een hartstilstand herkennen, het toepassen van borstcompressies, het geven van mond-op-mondbeademing, het gebruiken van een AED, hoe te handelen bij verslikken en verstikking, het leggen van een slachtoffer in stabiele zijligging en het gebruik van hulpmiddelen rondom een reanimatie.

De cursisten kunnen na het volgen van een cursus een volwassen persoon reanimeren. Tijdens de cursus wordt echter kort stilgestaan bij het reanimeren van een baby of kind.

Bij minimaal zes aanmeldingen gaat een cursus van start. De kosten bedragen 35 euro. In veel gevallen kan dit bedrag worden gedeclareerd bij de zorgverzekeraar in de aanvullende polis, met als bewijs het ontvangen officieel erkend reanimatie certificaat.

U wilt meer informatie? U wilt zich aanmelden voor de cursus in uw dorp? Stuur een mail naar info@startenmetreanimeren.nl


Auteur

Paul Abrahams Redacteur