Hemd van het lijf met John Meinds

ONSTWEDDE - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 61 is het de beurt aan John Meinds uit Onstwedde

Wanneer ben je geboren?

Op 22 juni 1966. In Groningen. Mijn ouders woonden in Stadskanaal. Zoals veel vrouwen in die tijd wilde mijn moeder in St. Franciscus in Veendam bevallen. Maar via het Refaja is ze uiteindelijk in Groningen terecht gekomen. Daar ben ik in het ziekenhuis geboren. We zijn een paar keer verhuisd, via Kostvlies en een huis van familie van mijn moeder en een huis van oma Meinds, weer terug naar Stadskanaal. Bij de Eerste Afdraai, op de hoek Cereskade -Electronicaweg, hebben we jaren gewoond. Mijn vader werkte kort bij WEDEKA, later was hij vogelhandelaar. We hadden veel volières. Ik ben groot geworden met vogels om me heen. Het geluid is in mijn geheugen gegrift, ik herken alle geluiden. Mijn moeder was huisvrouw. Mijn broer Koen is twee jaar jonger.

Niet op voorgrond

Maar eh…. eigenlijk is dit niks voor mij joh, dit. Ik bedoel, om zoveel over mezelf te praten.

Ik treed niet graag op de voorgrond. Mijn vrouw doet meestal de contacten met de krant en zo. Ja, ik snap jouw idee wel, 'John Meinds, van hardloper naar Koploper…' maar dat Koploperproject heeft Reina eigenlijk voornamelijk gedaan.

Koploperproject

Zwijgend glimlachend schenkt Reina Meinds koffie in voor haar man en uw verslaggever aan de grote keukentafel. Op een mooi plankje serveert zij een paar flinke plakken koek, draait zich weer om en loopt richting de open keuken. Van een afstandje volgt zij het gesprek, maar is duidelijk niet van plan het stokje over te nemen. Uw verslaggever ontmoette Reina Meinds afgelopen januari op het symposium 'Van bodem tot bord'. Dit was de afsluiting van het voedselketen-Koploperproject Oost-Groningen. In een Koploperproject gaan ondernemers, MKB’ers met name, zich verdiepen in duurzaam ondernemen. Ze gaan aan de slag met een actieplan en leren beter communiceren. In enkele uitwisselingsbijeenkomsten leerden twaalf deelnemers, waaronder bakkerij John Meinds, van elkaar. Sinds 2015 zijn in de provincie Groningen zes Koploperprojecten uitgevoerd.

John Meinds: "We hebben er heel veel van opgestoken. Het besef dringt steeds meer door dat we als MKB’ers in de regio moeten samenwerken, elkaar aanvullen en versterken. Van een andere deelnemer, mulder Pot, betrekken we biologische spelt. Die wordt in Groningen verbouwd. Voor onze kwarkpunt gebruiken we biologische kwark van Bio-Boerderij Landleven, hier net even buiten het dorp. Zij wonnen trouwens de Koploperprijs 2019. Op hun beurt verwerken zij weer mijn notenkoek in het ijs. Dat doet hun dochter, Marijke. Onder de naam Westerwolds Goud maakt die hele mooie zuivel.

Ik ga er op mijn manier mee om. Ik leer dagelijks: van het Koploperproject, van collega’s, van internet… Maar ik ben vooral een ambachtelijke bakker. Ambachtelijk. Dat wil zeggen traditioneel. Bakken volgens principes die van generatie op generatie zijn doorgegeven. En daar praat ik het gemakkelijkst over.

Maar goed. Jij wou mij het hemd van het lijf vragen.

Ik ging naar de School met de Bijbel, aan de Ceresstraat. Daarna naar de Steiger, nu is dat Ubbo Emmius aan De Maarsdreef. Ik fietste naar school langs bakkerij Borgesius, aan de Electronicaweg. Daar snoof ik de heerlijke broodgeur op. Toen wou ik al bakker worden. Daar heb ik ook nog een tijdlang een bijbaantje gehad, van mijn veertiende tot mijn zestiende ongeveer. Een prachtig bedrijf!

Heel anders dan een ambachtelijke bakkerij natuurlijk. Dat is niet met elkaar te vergelijken. Mijn opleiding deed ik aan de streekschool, nu is dat Noorderpoort, een dag school, vier dagen werken. Drie jaar was dat. Daarna nog een vierde jaar 'luxe bakker'.

Sportief

Van huis uit waren wij sportief. Mijn ouders, mijn broer en ik hebben verschillende sporten gedaan, vrij intensief. Ik ben er van overtuigd dat sporten ook goed is voor de grijze cellen. Maar het echte fanatisme, dat heeft basketbal coach Ben Wiersema bij mij losgemaakt! Van mijn achtste tot mijn achttiende heb ik gebasketbald bij Jahn II.

Op mijn zestiende vond ik de sport die helemaal bij mij past: hardlopen. Mijn eerste keer hardlopen vergeet ik nooit weer! Van het Zuiderdiep in Drouwenermond via de Mondenweg en Gasselternijveenschemond, terug naar de Poststraat. Tien kilometer. Ik heb een week lang last van de benen gehad, maar het was fantastisch! Ik trainde vijf keer in de week bij de Runners Stadskanaal. Jarenlang heb ik op het hoogste niveau gesport. Ik heb twee dozen vol met bekers van regionale en internationale wedstrijden. Als sporter werd ik gesponsord door de Jonge Sport, terwijl ik zelf met de bakkerij hier in het dorp de Onstwedder Boys en de tennisvereniging sponsorde, dat is wel humor, of niet dan?

Reina

Bij het hardlopen heb ik Reina ontmoet. We hadden gemeenschappelijke interesses, zij had een leuk baantje en een auto … klinkt dat een beetje berekenend? Nou, er was wel degelijk sprake van liefde hoor, en nog. We hebben immers drie kinderen gekregen.

Nou ja, ze moest wel in het bedrijf passen. En dat deed ze. In 1994 kregen we verkering. Toen had ik al vier jaar de bakkerij. Dat kwam zo: mijn vader zag een advertentie dat een bakkerij een opvolger zocht. Bakker Hilgenga in Onstwedde was overleden. Met zijn weduwe Deddy en met Mans Westen, de belangenbehartiger, had ik meteen een klik. In maart 1990 ben ik in de bakkerij gestart, drie maanden later, op 1 juli, hebben mijn ouders en ik de zaak officieel overgenomen. Er volgde meteen een verbouwing.

In 1996 volgde weer een verbouwing en zijn Reina en ik getrouwd, sinds 1997 is zij mede-vennoot. Mijn ouders deden het rustiger aan. In 2009 hebben we nog weer rigoureus verbouwd. Voor ons gezin met drie kinderen hadden we behoefte aan meer woonruimte. We zijn verhuisd naar een huis verderop in het dorp. Onze voormalige woonruimte is bij de zaak aangetrokken.

Ik heb alle dagen plezier in mijn werk. Er zijn nog plannen te over. Er moet een nieuwe rotatie-oven komen en een nieuwe diepvries, we willen het zitje binnen en het terras buiten mooier maken. We doen dat samen met het personeel, we hebben een mooi team. We missen Jolanda. Die heeft hier jarenlang gewerkt, maar is nu in de zorg gaan werken. Per 1 januari hebben twee jonge meiden haar taak overgenomen. Och, en dat heeft ook wel weer wat. Zo waait er een frisse wind door de zaak. Tegelijkertijd kwam onze nieuwe parttime banketbakker, Hilda.

Samen werken

Mijn dag begint om 02.30 uur. Dan sta ik op en loop naar de zaak. Om 02.35 gaat in de bakkerij het licht aan. En de radio. Ik heb altijd muziek aan, ik hou van het stevigere werk: Deep Purple, ACDC, Pink Floyd. Vroeger ging ik wel naar concerten, nu komt het er eigenlijk niet meer van. Tot 04.30 uur ben ik alleen. Dan komt Leon. Hij helpt met het brood. Om 06.00 uur begint Hilda met het banket. Tegen 12.00 uur zijn we klaar. We zorgen altijd dat we tegelijk stoppen. Dat is heel belangrijk. We doen het samen. Dat vertel ik ook mijn stagiairs. Die zijn er op donderdag en vrijdag. We zijn een erkend leerbedrijf. Vroeger in mijn opleiding waren er wel eens wrijvingen tussen mijn baas en mij. Omdat dingen niet goed uitgelegd werden. Ik probeer naar mijn stagiairs toe duidelijker te zijn. Van 13.00 tot 14.30 uur slaap ik. Daarna ga ik fietsen. Vroeger ging ik hardlopen. Sinds ik een nieuwe heup heb doe ik dat alleen nog op woensdag. Ja, ik blijf in mijn hoofd een hardloper, maar het lijf wil wat anders.

Sempervivums

Rondom de bakkerij hadden we geen ruimte, maar hier is een flinke lap grond bij. Achter het huis heb ik een rotstuin gemaakt met succulenten, vooral sempervivums, dat is huislook. Daar beleef ik veel plezier aan. Nu pas was ik er net even niet op bedacht en is me verdorie toch nog flink wat kapot gevroren. Gelukkig heb ik een paar speciale adresjes waar ik wat nieuws kan kopen. Reina is overdag in de zaak. Ik kook. De dochters Liset, Jolien en Megan, zijn alle drie nog thuis. Ze zijn 21, 18 en 15. Onder het eten gaan de mobieltjes weg en dan komen de verhalen wel.

Om 21.00 uur ga ik slapen. En om half drie er weer uit dus. Alleen op zondag ben ik niet in de bakkerij, nou ja, heel even om wat klaar te zetten, maar verder niet. Op zaterdagavond wil het voor mijn doen nog wel eens laat worden, een uur of elf. Uiterlijk om 04.00 uur ben ik toch wakker, dat zit zo tussen de oortjes. Vaak ga ik dan even uit bed. Jolien komt dan soms net thuis! We kletsen dan even wat aan de keukentafel. Van zes tot acht uur duik ik er nog even weer in, maar langer kan ik me in bed niet dulden.

Wil je een foto van mij met het biologische kwarkgebakje? Dan moeten we even naar de bakkerij. Hoezo moet ik lachen? Ik ben niet zo’n lachebekkie.

Rie Strikken