Hemd van het lijf met Klaas Spekken

VLAGTWEDDE - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf. In aflevering 66 is het de beurt aan Klaas Spekken uit Vlagtwedde

Wanneer ben je geboren?

Op 27 september 1960. In Musselkanaal. Mijn moeder was huisvrouw, later ging ze in de thuiszorg werken. Mijn vader was GADO buschauffeur. Hij is begonnen als banketbakker. Wij waren thuis met drie jongens en een meisje, ik ben het tweede kind. De eerste jaren ging ik naar basisschool de Musselhorst. Toen ik elf jaar was verhuisden we naar Ter Apel. In de vijfde klas op de Jan Westerschool hadden we meester Smit. Die speelde banjo. Live muziek in de klas! Ik was verkocht! Daar is de kiem gelegd voor mijn muzikale ontwikkeling. Veel later, toen ik de eerste keer in het Geert Teis theater speelde in de musical Annie, heb ik hem en zijn vrouw uitgenodigd. Ze waren er allebei. Dat vond ik heel fijn. In Ter Apel was ik lid van de drumband, zong altijd, ze noemden me de zingende krantenjongen.

Naar het Westen

In Emmen deed ik de LEAO. Toen wist ik niet wat ik wilde en heb ik maar twee jaar INAS er achteraan gedaan. Daarna had ik heel sterk de drang om te vertrekken, ik moest gewoon weg. Weg uit Ter Apel, weg uit het Noorden.

Op zeventienjarige leeftijd belandde ik in Den Helder in de zwakzinnigenzorg. Tegenwoordig heet dat een instelling voor mensen met een beperking. Een collega speelde gitaar, hij leerde mij akkoorden en de drang om te zingen werd steeds groter. Acht jaar heb ik daar gewerkt. In die tijd woonde ik vier jaar samen met een vrouw. Ik worstelde, maar kon, durfde, het niet de goede kant op te laten gaan.

Conservatorium

Ik ben vertrokken en heb in Alkmaar een huis gehuurd. Ik ging muziek maken op straat. Zangjuf Ilona zal ik eeuwig dankbaar blijven: zij hoorde mij en zei dat ik een prachtige stem had, dat ik er wat mee moest doen! Naar het conservatorium gaan. Er was een zware selectie, Margriet Eshuis zat in de toelatingscommissie. Maar ik werd aangenomen en zo gebeurde het dat ik op mijn 27ste weer ging studeren. En uit de kast kwam.

Die zes jaren op het conservatorium heb ik alle dagen twintig centimeter boven de grond gezweefd. Ik was er zó op mijn plek. Tijdens mijn studie volgde ik de docentenopleiding, gaf ik al veel les en speelde ontzettend veel. Jazz vond ik heerlijk, maar heel natuurlijk ben ik eigenlijk het musicalvak ingerold, mijn stem bleek het meest geschikt voor musical.

Ik woonde samen met een vriend, alles was in beweging, alles lukte … ken je dat gevoel? Maar van lieverlee kwamen er barstjes in dat geluk. Mijn vriend hield niet van al die drukte, ik kon de vreugdevolle opwinding van een première niet met hem delen, hij sliep graag veel. Ik val helaas altijd op 'hele gewone, eenvoudige' mannen, als ik een paar Noorse sokken zag was ik al verkocht, bij wijze van spreken …

Heimwee naar Groningen

Na zeven jaar relatie, vijf jaar samenwonen, was ik weer vrijgezel. Ik speelde in de musical 'Annie' een beetje op de automatische piloot, er was geen uitdaging meer. Ik kreeg steeds meer heimwee naar Groningen. De twee muziekscholen, het conservatorium waar ik les gaf, alles heb ik achter me gelaten en ben weer bij pa en ma in Ter Apel ingetrokken, dat was in 2000. Ik vond nieuwe uitdagingen, hervond de blijdschap van het zingen, wilde mensen raken met mijn muziek, ambassadeur van de Groninger taal zijn, maakte cd’s. Ik kocht een huis in Agodorp. Voor financiële zekerheid zorgde mijn baan in het toenmalige Tuntlerhuis. Zes jaar heb ik daar gewerkt. In 2006 stapte ik over naar de NOVO, het huidige COSIS. Inmiddels had ik weer een relatie: op de markt in Emmen liep mijn hond naar de hond van een andere man. De vonk sprong over tussen ons.

In 2002 zijn we getrouwd en we kochten een huis aan de Sellingerstraat, waar ik ook mijn bekende tuinconcerten startte.

Na een bijzonder pijnlijke scheiding in 2010 moest ik in 2014 het huis verkopen en heb ik dit huis hier gekocht. Een 'doalders stee', dat wel, maar het verdriet om de scheiding heeft mij lang verlamd. Letterlijk zelfs. In 2013 was ik een half jaar mijn stem kwijt. Zingen ging enigszins, praten niet. Dat was van de stress, maar ik bleek ook licht astmatisch te zijn. Met pufjes, speciale neusdruppels en rust kwam ik er weer bovenop. En ik kan wel zeggen: ik zing beter dan ooit! Ik heb de conditie van een twintigjarige.

In 2013, ik woonde nog aan de Sellingerstraat, fietste Walther bij mij voor het huis langs. Wij raakten aan de praat en hij is eigenlijk niet meer weg gegaan. In 2015, net na de verhuizing hier naartoe, openbaarde zich bij Walther een tumor in het hoofd. Zijn psychiatrische verleden speelde op en van lieverlee ging het met hem steeds slechter. In 2016 is de zaak geëscaleerd. Na een opnameperiode bij Lentis is hij nu sinds vorig jaar in een zorgboerderij in Friesland. Wij hebben nog sporadisch contact. Als ik dan weer naar huis ga ben ik drie dagen uit balans …

Nee, ik heb niet echt geluk gehad in de liefde…. Althans geen langdurig, bestendig geluk. Ik ben natuurlijk wel hartstochtelijk verliefd geweest en heb dat intens beleefd. Ach, ik ben nu 58 jaar en mis het niet zo. Als je jonger bent dan is dat toch allemaal anders. Er zijn zoveel lieve mensen om mij heen met wie ik druk ben. Op het werk bij COSIS, ik volg een cursus BIM. Dat staat voor Beleven In Muziek. Fantastisch is dat! Het is een manier om mensen met meervoudige beperkingen muziek op een hele lijfelijke manier, door aanraking, te laten ervaren. Ik ben er helemaal enthousiast over. Als ik de cursus gedaan heb dan wil ik er zelf ook les in gaan geven.

Concerten

De organisatie van mijn tuinconcerten vergt de nodige voorbereidingen, zeker in dit jubileumjaar. Bij elk concert is een extra feestelijk tintje. Het Ruiten Aa-concert slaan we dit jaar over om in 2020 extra uit te pakken. Dan vieren we honderd jaar Ruiten Aa. Een mooie gelegenheid om daar iets heel feestelijks van te maken. Ik ben in onderhandeling met grote namen. Verder sta ik met drie verschillende programma’s in de theaters in Groningen. En mijn Groningstalige kerst-cd komt uit.

LHBTI

Als ik eens een avond niks heb vind ik het heerlijk om alleen thuis te zijn met Boris, mijn trouwe hond. Maar als ik een keer uit wil, dan mis ik hier iets. Toen ik een relatie had heb ik me dat niet zo gerealiseerd, maar nu dus wel. Via Giny Luth, de wethouder van Westerwolde, kwam Marjet Bos op mijn pad. Het klikte direct tussen ons. Zij is contactpersoon van Roze 50plus Oldambt. Samen met haar zet ik me in voor LHBTI-activiteiten. Je moest eens weten hoeveel verborgen leed er is in bijvoorbeeld zorginstellingen. Ik wil bijdragen aan de bewustwording en weerbaarheid van alle varianten van geaardheid.

Dromen

En verder heb ik het druk met mijn droom die uitkomt: de kinderopera in de Groninger taal. Een cd is al opgenomen, in november staan we in De Klinker en spelen we op een aantal scholen in de gemeente Westerwolde. Mijn dierbare, levenslange, vriendin Dina Bellinga heeft de vertaling gedaan. 'In de kooi is gainaine baange' heet ie.

Over een half uurtje moeten we trouwens ons gesprek beëindigen. Dan bespreek ik met vrienden onze vakantie. Hoewel mijn stem zo goed is als nooit tevoren en ik een prima conditie heb, merk ik wel dat ik steeds meer moeite heb met ons klimaat. Mijn stem, eigenlijk mijn hele gestel, kan slecht tegen kou en vocht. Griekenland is mijn favoriete land. Ik kom er al jaren. Zodra ik er de tijm ruik, de lavendel, de rozemarijn … heerlijk, de warmte … dan ben ik helemaal in mijn element. Mijn droom was jarenlang om mij er op mijn 60st permanent te vestigen, maar ach, een mens moet wat te dromen houden …"

Rie Strikken