Hemd van het lijf met Anita Groenen uit Musselkanaal

MUSSELKANAAL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 69 is het de beurt aan Anita Groenen-Siekman uit Musselkanaal

Wanneer ben je geboren?

"Op 19 februari 1961. In Nieuw Weerdinge. Mijn vader was bakker, later had hij een melkzaak. Mijn moeder hielp mee in de zaak. Ik heb een jongere zus. Een jonger broertje is bij de geboorte overleden. In 1969 werd mijn vader bedrijfsleider van een supermarkt in Musselkanaal, mijn moeder verhuisde ons met een Volkswagen bus!

Een paar jaar later kocht mijn vader de supermarkt. De winkel van Siekman was een begrip in Musselkanaal, tot 1983. Toen is mijn vader gestopt. De eerste jaren ging ik in Ter Apel naar school, vanaf de derde klas naar de St. Antoniusschool hier in Musselkanaal. Ik heb een prachtige jeugd gehad. Pa speelde accordeon, gitaar, banjo, later kwam de trompet er nog bij. En hij zong. Muziek was de leidraad in ons leven. Bij familie-uitjes werd er in de auto regelmatig vierstemmig gezongen. Vanaf mijn achtste zing ik in een koor, nu alweer jaren in Cantus Iuventis.

Meer praktisch ingesteld

Het 'oefenen' voor de CITO-toets kwam toen net een beetje op. Ik had zo goed geoefend dat ik als advies HAVO kreeg, dus ik fietste naar het Ubbo in Stadskanaal. Nog voor de Kerst was ik teruggezet naar de Don Bosco MAVO, hier in Musselkanaal. Daar heb ik met veel moeite mijn diploma gehaald. Ik was altijd meer praktisch dan theoretisch ingesteld. Na een jaar INTAS zakte ik op 'terminologie' voor de dokters-assistentenopleiding. Gretha Hollanders vroeg mij om bij haar in de tandartspraktijk te komen werken. Zij heeft mij zelf opgeleid als tandartsassistente.

Dat was in 1980.

John

In 1982, een maand na mijn 21ste, ben ik getrouwd. Ik wilde perse trouwen zonder de goedkeuring van mijn vader. Vind je dat vreemd? Nou, weet je wat het is: ik was altijd de dochter van. Als ik eens een keer in het zwembad De Horsten een vriendje had, dan wist mijn vader dat al voordat ik thuiskwam, een klant was met het nieuws al vooruit gesneld. Ik haalde eens kauwgom uit zo’n automaat aan de muur, die had je vroeger op heel veel plekken. Dat kreeg mijn vader te horen. We konden heel goed met elkaar opschieten hoor, mijn zus hielp in de winkel, ik vooral in het huishouden en achter de schermen, maar we zaten toch wel een beetje in een glazen huis.

John is zeven jaar ouder dan ik. We hebben elkaar ontmoet in de kelder van discotheek Chaperon, in 1979. Ik kwam daar binnen, zag hem staan en dacht: 'dat is hem'. Het was wederzijds, maar John had zoiets van 'Young girl get out of my mind'. Uiteindelijk is het toch wat geworden en wilden we trouwen. Maar zonder dat ik een handtekening nodig had van mijn vader! Dat is nu alweer 37 jaar geleden.

We gingen wonen in Tweede Exloërmond, in een huis dat mijn vader op een veiling had gekocht en dat wij weer van hem kochten. In 1990 zijn we hier komen wonen. In 1984 is onze Jolien geboren, Jasper is van 1986 en Loes van 1989. We hebben drie kleinkinderen. John werkt sinds vier jaar niet meer, hij past een vaste dag op. Daar heb ik nog geen gelegenheid voor. Incidenteel passen we natuurlijk samen wel op. Ik werk nog 28 uur in de tandartsenpraktijk, De Monden heet die sinds 2000.

Praktijkmanager

We zijn met drie tandartsen en vijf ondersteunende personeelsleden. In 2003 heb ik de cursus praktijkmanager gedaan. Sindsdien sta ik niet meer aan de stoel, behalve bij ziekte of afwezigheid. Wat daar nou zoveel valt te regelen vraag je? Wat dacht je van onderhoud, verzekeringen, salaris…. offertes uitleggen: goed informeren, communiceren, dat is mijn stokpaardje. En ik sta aan de balie iedereen te woord. Ik ben een mensen-mens.

De kerk

Dat vind ik ook zo fijn aan mijn werk voor de kerk, het is mensenwerk. En daarom doet het mij zoveel verdriet wat hier in de parochie nu gaande is. Er zijn mensen beschadigd.

In 2015 fuseerden vijf parochies tot een nieuwe: de parochie van het Heilig Kruis. Er is een overkoepelend bestuur. Op de locaties zijn vijf locatieraden actief. Onlangs is de locatieraad van Musselkanaal in zijn geheel door het parochiebestuur ontslagen. Een paar weken daarna ging de bisschop voor in de mis. Na afloop was er voor de parochianen gelegenheid om met hem te praten.

Sinds mijn achtste maak ik deel uit van deze katholieke familie, ja zo voelt dat. Pastoors komen en gaan, maar de gemeenschap blijft altijd bestaan. In deze kerk heb ik het Vormsel ontvangen, ben er getrouwd, de kinderen zijn er gedoopt, hebben Eerste Communie gedaan, onze dochter is hier getrouwd.

Er is een hechte samenwerking tussen alle vrijwilligers. De leden van de weggestuurde locatieraad zijn stuk voor stuk goudeerlijke mensen die op allerlei fronten al jarenlang voor 200 procent hun best deden. Ik vraag mij af of we van hogerhand nog wel eerlijk met elkaar omgaan. Ik ben bang dat deze affaire alleen maar verliezers kent. We hebben te horen gekregen dat onze kerk niet dicht gaat, dat is een schrale troost. Ik laat me ook niet mijn geloof afpakken, probeer vertrouwen te houden. Er was teleurstelling over de weinig toeschietelijke houding van de bisschop. Een parochiaan zei: 'Hij vroeg ons vertrouwen, geduld, respect… maar die deugden horen wederzijds te zijn, niet eenzijdig'.

Meer dan twintig jaar ben ik al voorganger in lekendiensten. In 1996 heb ik daarvoor een Liturgie-cursus gedaan.

We zijn met twee koppels die vieringen in elkaar zetten. Samen met Wim Strobos vorm ik al jaren een koppel, wij zijn heel goed op elkaar ingespeeld. Ongeveer één keer in de drie maanden zijn wij aan de beurt. Gemiddeld kost het ons twee avonden per keer om er iets moois van te maken. Bij de wegzending lees ik altijd een bemoedigend gedichtje, in de hoop dat de mensen daar iets aan hebben. We moeten de moed erin houden met elkaar. Aan mijn hobby, bloemschikken, kan ik me in de kerk helemaal overgeven, daar is een budget voor. Bij hoogtijdagen, zoals een huwelijksmis, Pinksteren en Kerst kan ik me echt helemaal uitleven! Ik ben pas zelfs gevraagd om een bruidsboeket te maken. Er is nog zoveel om naar uit te kijken.

Cantus Iuventis

Ons koor, Cantus Iuventis, bestaat in 2020 veertig jaar. Sinds dit jaar ben ik voorzitter. We zijn zo blij dat Klaas Withaar onze dirigent is. Dus jij vindt ook dat wij onder zijn leiding geweldige progressie hebben gemaakt? Fijn om te horen! Wij hebben hele leuke ideeën voor jubileum-activiteiten, maar die zijn nog niet zeker. Als je belooft dat je het niet in de krant zet wil ik wel een tipje van de sluier oplichten … Wat al wel zeker is, dat is de start van de jubileumvieringen. Die is op 9 februari 2020 met een mooi midwinter concert in onze Antoniuskerk. Voor wie niet zo lang kan wachten is er op 20 oktober van dit jaar een mooi Mariaconcert in de prachtige kerk van Rhede, hier vlak over de grens in Duitsland.

Hobby’s

Of ik verder nog hobby’s heb? Bloemschikken dus. Ik zou niet zonder bloemen kunnen. De tuin hier is mijn lust en mijn leven. Vroeger heb ik allerlei sporten gedaan, nu wandel ik regelmatig, ik probeer minimaal twee keer per week. In de toekomst wil ik nog graag trouwambtenaar worden. Uitvaartleider leek me ook mooi, maar daar ben ik te emotioneel voor. Als het maar iets is waardoor ik me kan inzetten voor de medemens.

John is dus zeven jaar ouder dan ik hè… dus ja, over een jaar of vijf stop ik denk ik toch wel met werken. We willen nog graag samen naar Curacao en Suriname. In het verleden ben ik daar voor cursussen geweest met collega’s. Samen met John op vakantie daar naartoe, dat lijkt me heerlijk.

Trots

In de derde klas, op de Bonifatiusschool in Ter Apel, zei de onderwijzer over mij tegen mijn moeder: 'Van dat kind komt niks terecht'.’ Ja, dat vind jij ook schokkend hè? Zou tegenwoordig echt niet meer kunnen. Mijn moeder is een jaar geleden overleden en het cliché is waar: het eerste jaar is zwaar: mijn eerste verjaardag zonder haar, op haar geboortedag, vorige week, sta je er extra bij stil … Ze was zo trots op mij en heeft vaak gezegd: 'Ik wou dat die meester jou had kunnen zien zoals je nu bezig bent'.

Rie Strikken