Hemd van het lijf met Renée de Jong uit Vlagtwedde

VLAGTWEDDE - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 74 is het de beurt aan musicus Renée de Jong-Verwoerdt uit Vlagtwedde.

Wanneer ben je geboren?

"Ik ga niet zeggen hoe oud ik ben. En je moet ook zo schrijven dat mijn leeftijd niet te herleiden is ….. De datum wil ik wel kwijt: 24 mei. In Haarlem. Mijn vader was kleermaker, mijn moeder was thuis. Mijn moeder is pas twee jaar geleden overleden, ze is oud geworden, ik mis haar nog steeds heel erg. De grootouders van mijn moeders kant waren beide musici, maar ze wilden absoluut niet dat hun kind, mijn moeder, iets in de muziek ging doen. Dat was een veel te losbandig leventje, vonden zij en wisten ze uit ervaring. Nou ja, het is ook wel zo dat het muziek-milieu wat informeler, wat losser is, iedereen is nogal lijfelijk …

Getrouwd

Zelf ben ik voor de derde keer getrouwd. De eerste keer was toen ik negentien was, ik wilde het huis uit en dat was een mooie gelegenheid. Na acht jaar ben ik, na een nare periode, met mijn zoontje Mirek onder de arm, twee honden en twee konijnen vertrokken.

Al heel jong gaf ik les. Eén van die leerlingen, een van oorsprong Tsjechisch jongetje, kreeg een auto-ongeluk en overleed. Hij heette Mirek. Dat heeft op mij een enorme indruk gemaakt en ik nam me voor om, als ik ooit een zoon zou krijgen, hem zo te noemen. Inmiddels heeft mijn zoon al jaren één van de beste slagerijen in Hilversum. Met mijn tweede man kreeg ik mijn dochter Stephanie, zij is genoemd naar mijn moeder. Mijn tweede man was veel ouder dan ik, het was een soort reactie denk ik, onbewust zocht ik misschien een vaderfiguur. Hij is na drieëntwintig jaar huwelijk overleden. Nu ben ik alweer tien jaar gelukkig met Titus.

Jeugd

We dwalen een beetje af. Jij onthoudt de rode draad zei je hè. Terug naar mijn jeugd. In Haarlem ging ik naar de lagere school en daarna naar de Vrije School. Het laatste jaar was tevens de vooropleiding van het conservatorium. Ik werd voor piano en viool toegelaten. Vanaf mijn achtste speelde ik al piano. Op mijn elfde koos ik viool: ik wou een instrument helemaal voor mezelf, een instrument dat mijn zus niet kon afpakken! Mijn zus Rosetty is vijf jaar ouder dan ik. Onze moeder mocht zelf dus niet de muziek in, maar ze heeft ons altijd gestimuleerd. Zij was de stuwende kracht achter ons. We oefenden elke dag, met een kookwekkertje. Dat zette ik wel eens stiekem vooruit, maar we hebben toch van haar meegekregen dat als je iets doet, dat je het zo goed mogelijk moet doen.

Optreden

Vanaf dat mijn zus achttien en ik dertien was, traden we samen op, in buurtgebouwen en op talentenjachten. Wij zagen er altijd goed verzorgd uit, onze vader maakte de jurkjes. Toen we zestien en eenentwintig waren hadden we als duo 'Les Silhouettes' ons eerste platencontract. In dat jaar begon ik aan het Sweelinck conservatorium in Amsterdam. Op mijn drieëntwintigste ben ik afgestudeerd, voor piano als docent en voor viool als uitvoerend musicus. Na een proefspel werd ik aangenomen in het Promenade-orkest bij de Omroep en via verschillende andere gezelschappen kwam ik bij het Radio Symfonie Orkest, waar ik drieëntwintig jaar viool heb gespeeld. Door fusies werd het uiteindelijk de Radio Kamer Filharmonie, die in 2013 werd wegbezuinigd. Na dertig jaar was ik werkloos.

Lespraktijk

Gelukkig had ik een bloeiende lespraktijk in Lelystad, waar ik toen woonde. Daarnaast schreef ik teksten voor bekende artiesten als Willeke Alberti en Benny Neyman.

Titus en ik wilden altijd al rustig wonen. Door het ontslag kwam het in een stroomversnelling. Wij hebben in heel Nederland gekeken en vonden uiteindelijk deze idyllische plek.

Vlagtwedde

Sinds drie jaar wonen we in Vlagtwedde. We hebben het hier erg naar de zin. Op dit moment is mijn man nog directeur van een sociaal fonds in Amsterdam, maar over een jaar gaat hij met pensioen. We hebben veel plannen. Dit huis willen we verder opknappen. Nu geef ik les in deze grote kamer. Dat gaat prima, maar in de toekomst komt in het bijgebouw mijn muziekpraktijk. Inmiddels heb ik hier al wat piano- en vioolleerlingen. Gestadig breidt zich dat uit. Voorlopig hou ik nog de leerlingen in Lelystad aan, maar als de praktijk hier groot genoeg is dan stop ik in Lelystad en wil ik me helemaal concentreren op Vlagtwedde.

Dame Blanche

Met mijn zus Rosetty en een celliste vorm ik trio Lady Trio Dame Blanche. Wij zijn in te huren voor partijen en andere gelegenheden. Vorig jaar hebben wij deelgenomen aan Westerwolde Rijgt, dit jaar niet, omdat er een hernia-operatie gepland stond. Op het laatste moment ging die niet door. Wanneer dat dan wel moet, dat weet ik nog niet; voorlopig schikt het even niet.

Huisjes

Titus en ik hebben een huisje in Frankrijk waar we geregeld naartoe gaan. In Spanje hebben we ook nog een huisje. Zo decadent als het misschien klinkt is het niet hoor. Wij vinden het gewoon leuk om oude pandjes op te knappen. We kopen iets en in de loop van een jaar of drie restaureren we het helemaal: mijn man doet het grove werk en ik het schilderen, dan genieten we een tijdje van het resultaat en verkopen het vervolgens. Om weer een nieuw project te starten.

Pensioen

Als mijn man met pensioen is moet hij zelf een nieuwe invulling voor zijn leven zoeken. We zijn wel van plan om samen een boek te schrijven. Ik bedenk verhaaltjes en hij maakt de tekeningen erbij. Hij heeft de kunstacademie gedaan en heeft naast ons huis hier een atelier. Recentelijk exposeerde hij al in De Bommelhoeve en dat exposeren wil hij uitbreiden. Verder willen we in het atelier een kleine brocantewinkel beginnen.

Plannen zat dus. We zien wel hoe het loopt. Wat ik wel zeker weet dat is, dat ik hier niet weer vandaan wil! Mijn zus moppert dat ze me niet goed kan verstaan aan de telefoon, maar dat is onzin, ze is gewoon niet blij dat we zover weg zijn gaan wonen. Alles wat ik nodig heb is in de buurt: winkels, een medisch centrum, culturele voorzieningen. Ik hou van de rust, de stilte, dat het echt donker kan zijn. We genieten het landleven ten volle. Ik heb een mooie kas, verbouw zelf groente en kweek bloemen. We hadden een heerlijk toompje kippen waar we blij mee waren, maar die kregen bloedluis en toen legde in een mum van tijd de ene na de andere het loodje… we schaffen voorlopig even geen nieuwe aan.

Als we naar het buitenland gaan past hier een dame op het huis, maar zonder kippen heeft ze er net wat minder werk aan. Je zou ons moeten zien als we naar Frankrijk gaan. We reizen met die bus die daar op de oprit staat, en vier honden: drie herders en een jonkie, uit Spanje. Dat is ook een zwak van mij: op zo’n 'zielige hondensite' zie ik een verwaarloosde hond, en dan zwicht ik.

Maar het belangrijkste is Renée’s Music: ik richt me helemaal op het uitbreiden van mijn muzieklessen.

Als er genoeg viool-leerlingen zijn dan lijkt het me leuk om met ensembles in bijvoorbeeld bejaardenhuizen en verzorgingshuizen te gaan optreden. Ik wil hier heel graag wat betekenen voor de mensen. Muziek kan zoveel plezier brengen."

Rie Strikken