Hemd van het lijf met Gerda Bos-Specken uit Vledderveen

VLEDDERVEEN - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 79 is het de beurt aan Soroptimist-voorzitter Gerda Bos-Specken uit Vledderveen.

Een afspraak met Gerda Bos-Specken mag gerust vroeg op de dag: zij heeft vakantie en de bouwvakkers beginnen om 07.30 uur. Aan het eind van een doodlopende weg in de buurtschap Vledderveen, op een lommerrijk, zeer overzichtelijk terrein van een hectare, met afwisselend slingerende perken en strakke borders, wordt de laatste hand gelegd aan een nieuwbouw.

Vergezeld van haar zwarte hond Zara leidt Gerda Bos rond langs wat de Bed and Breakfast annex garage wordt. Geen bouwchaos, alles redelijk geordend, op de in een hostaveldje verdwaalde betonmolen na. In het woonhuis, aan de keukentafel, dezelfde bedaardheid.

Wanneer ben je geboren?

“Op 24 juni 1975. In Valthermond. Ik heb een oudere broer. Mijn moeder was huisvrouw, mijn vader verwarmingsmonteur. School Oost, de basisschool, was op loopafstand. Na de basisschool ging ik naar MAVO De Schalm in Musselkanaal. Ik was ontzettend verlegen, mede daardoor een gemakkelijke prooi voor pesters. Dat gebeurde dan ook regelmatig, zowel op de basisschool als op de middelbare school.

Heel veel weet ik niet meer uit die tijd, ik heb de herinneringen denk ik geblokt. Uit een soort van misplaatste schaamte of zo. Komt je dat bekend voor? Bij een van je kinderen zie je dat ook? En maatschappelijk heel goed terecht gekomen, net als ik. Gelukkig. Vroeger keken de leraren bij pesten liever de andere kant op. Tegenwoordig wordt er wel meer aan gedaan, maar ik vrees dat het van alle tijden is. Uiteindelijk moet je er, net als ik en jouw kind, toch zelf mee afrekenen. In mijn geval was dat in de vierde klas MAVO: opeens besloot ik dat het áfgelopen moest zijn met mijn verlegenheid, en áfgelopen met pesten.

MTRO

Ik zette een radicaal andere koers in, ging naar het Middelbaar Toeristisch en Recreatief Onderwijs (MTRO) in Eelde. Niemand kende mij daar, ik kon een hele nieuwe start maken. De keuze was mede bepaald door het feit dat mijn oma mij zo rond mijn dertiende vaker meenam op vakantie. Dan gingen wij acht dagen naar Oostenrijk. Met een busreis. Wij hadden altijd ontzettend leuke chauffeurs, die van alles vertelden onderweg. Om die reden wilde ik als kind buschauffeur worden.

Het eerste jaar MTRO bleven we in Nederland. Liepen wij meisjes in mantelpakjes over camping de Berenkuil in Grolloo, door de dierentuin en gingen met een leraar een week weg. Het tweede jaar werd al spannender: wintersport, watersport, stedentrips naar Berlijn en Praag.

Het laatste jaar deed ik stage in België. Daarvan heb ik het eerste half jaar gefeest, gaf elke cent uit aan vertier en lekker eten. Binnen de kortste keren was ik zo rond als een Michelin-poppetje. Het tweede half jaar was ik serieuzer: met oppassen op het vakantiepark van mijn stage kon ik flink geld bijverdienen en had daardoor minder tijd om uit te gaan.

Directie secretaresse

Samen met een vriendin van MTRO ging ik bij Schoevers de directie secretaresse opleiding doen. Dat was een lang, saai jaar. Maar goed, ik heb het afgemaakt en gesolliciteerd als secretaresse van de Technische Dienst bij Beatrixoord in Haren. Daar mocht ik de invoering van de 36-urige werkweek begeleiden.

Als vrouw op zo’n mannenafdeling had ik een streepje voor en kreeg een mooie opgeknapte kamer in de zusterflat. In die tijd kreeg ik een vriend met wie ik jarenlang aan stijldansen heb gedaan. Op landelijk niveau! Daarvoor moest je een professionele outfit hebben. Ik had gespaard en was de koning te rijk toen ik mijn op maat gemaakte rode dansjurk uit Brabant kon gaan halen. Met mijn vriend was ik in 1996 in Veendam gaan wonen. In 2002 strandde de relatie en stopte ik met wedstrijddansen. Nu dans ik af en toe nog voor de gezelligheid, verder niet.

Een paar jaar heb ik in Stadskanaal gewoond, eerst in een vakantiehuis, later in de Hagenbuurt.

Inmiddels had ik na Beatrixoord verschillende banen, ik had altijd weer snel een nieuwe uitdaging nodig.

Hij gelooft in mij

Heel belangrijk was voor mij een ontmoeting met de directeur van, toen nog, Hoogovens, in Veendam. Die zag meer in mij, geloofde in mij. Hij stimuleerde me om te gaan studeren, NIMA Communicatie A, opnieuw bij Schoevers, maar dat was wél heel leuk! Ik kreeg de smaak te pakken en ging door met Toegepaste Bedrijfskunde, een HBO-opleiding, in Leeuwarden. Wij waren de eerste lichting die dat in deeltijd deed. Die directeur blijf ik altijd dankbaar, hij is nu al jaren een goede vriend. In 2006 studeerde ik af. Ik nam afscheid van, inmiddels, Perfox en ben toen een eigen bedrijf gestart: Specken Office Solutions.

Mijn missie is om met name voor het MKB goed opgeleide mensen hier in het Noorden te houden. Ik bedien mij hierbij vooral van de LEAN-principes. Dat wil zeggen dat je maximale waarde voor de klant realiseert met zo min mogelijk verspilling. Toyota is daar al tientallen jaren een bekend voorbeeld van. In 2009 was ik te gast bij mijn Japanse vriendin en heb met eigen ogen de praktijk bij Toyota bekeken.

Soroptimist

In 2010 werd ik lid van Soroptimist club De Veenkoloniën, dat is een serviceclub voor vakvrouwen. Sinds vorig jaar ben ik voorzitter. Wij werken aan projecten in de hele wereld om de positie van vrouwen en meisjes te verbeteren. In het kader van “Orange the World” bijvoorbeeld zijn er wereldwijd zestien dagen lang acties om aandacht te vragen voor geweld tegen vrouwen. Dat begint op 25 november, de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen.

Lokaal organiseren wij onder meer al sinds tien jaar voor basisschoolleerlingen het SoroptimistFilmFestival in Smoky. Voor kinderen van groep vijf tot en met acht worden films vertoond die te maken hebben met de rechten van het kind.

Volgend jaar bestaat Soroptimist Club De Veenkoloniën vijfentwintig jaar. Dat vieren we met fundraise-activiteiten en met een high tea. Het zou fijn zijn als we wat meer leden krijgen, dan heb je meer mogelijkheden.

Johan

Zelf heb ik geen kinderen. Maar Johan, mijn man, nam Laura mee, veertien is ze nu. Johan en ik kennen elkaar van de Vereniging Van Bedrijven in de Kanaalstreek. In 2012 sloeg de vonk over. Het jaar daarvoor had ik deze droomplek hier gekocht. Het was van een overleden oom. Niemand van de familie zag wat in het afgelegen kleine huis, maar ik heb het laten verbouwen. Zelden heb ik zo fantastisch geslapen als de eerste nacht hier, samen met mijn hond Zara.

Voor mijn verjaardag in 2013 kreeg ik het allermooiste cadeau: Johan zei dat hij bij mij wilde komen wonen. Drie jaar later heeft hij mij op mijn verjaardag ten huwelijk gevraagd en weer een jaar later, zijn we op mijn verjaardag getrouwd, heel romantisch. Vanuit mijn ouderlijk huis in Valthermond reden we in een door zes paarden getrokken koets naar het Fletcher hotel in Exloo. Dat is een officiële trouwlocatie. Het was een prachtige dag, alleen jammer dat het regende …

Vorig jaar zei Johan: ‘voor je verjaardag moet je je trouwjurk weer aan doen.’ Bij stralend weer hebben we de trouwdag dunnetjes over gedaan!

Mooi Vledderveen

Dit jaar hadden we wel wat anders te doen, zo met de verbouwing. In het woonhuis is eigenlijk net te weinig plaats voor ons drieën. Dus ook ons huis zal nog worden verbouwd, zodat Laura en Johan wat extra ruimte krijgen. Boven de garage komt een B & B. Ja, het toerisme zit me toch in het bloed.

Over de naam hebben we al wat ideeën, ‘Bosstee’ vinden we wel leuk. Zo kunnen we gasten laten meegenieten van ons mooie Vledderveen. Hoewel het een kleine buurtschap is hebben we een hele actieve gemeenschap. Zelf ben ik penningmeester van Vereniging Plaatselijk Belang. We organiseren BBQ’s, reanimatiecursussen, kinderactiviteiten en twee keer per jaar Vledderveen Schoon. Dan gaan we zelf zwerfvuil opruimen. In april hebben maar liefst achttien mensen meegedaan. Na afloop zorgde Ria Bos van café Veldzicht voor heerlijke soep en broodjes kroket. Deze activiteiten bedenken we allemaal in café Veldzicht, onze uitvalsbasis.

Verder

Wat ik verder nog wil?

In 2017 kwam ik erachter dat ik te lang te hard gewerkt had en heb een pauze ingelast. De activiteiten van mijn bedrijf staan voorlopig op een iets lager pitje.

Ik ga weer studeren: Psychologie en Organisatie. Een nieuwe uitdaging …

Sinds mei van dit jaar ben ik KAM-functionaris bij transportbanden fabriek Broekema in Veendam.

Ik wil graag mensen in hun kracht laten komen, ze laten shinen. Ik heb bijvoorbeeld een paar medewerkers op het oog, die volgens mij capaciteiten hebben die een stimulans nodig hebben. Zoals ik dat van mijn vroegere directeur heb gehad, wil ik anderen graag dat duwtje geven.

Rie Strikken