Hemd van het lijf met Dennis Wijbenga uit Nieuw-Buinen

NIEUW-BUINEN Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 90 is het de beurt aan leerkracht/zwemkampioen Dennis Wijbenga uit Nieuw Buinen.

Dennis Wijbenga had gezegd dat hij in Nieuw Buinen aan het eind van de straat woont, tegenover een speeltuin.

Als ik in de verte speeltoestellen ontwaar, dan weet ik dat ik goed zit. Dennis staat aan het raam, dus daar moet het zijn. Hij verwelkomt mij hartelijk bij de voordeur. Als ik opmerk dat hij er wel heel mooi woont, beaamt hij dit en geeft spontaan een rondleiding door zijn eigen huisje.

De smaakvol ingerichte bovenverdieping herbergt een grote vitrinekast gevuld met bekers, bokalen, trofeeën, medailles, schalen, figuren op standaard, figuren in glas, allemaal prijzen die hij met vijfentwintig jaar zwemmen heeft gewonnen. Daarbij een houten kapstok stijf vol met medailles aan halslinten die nog een plekje ergens moeten krijgen.

Aan de hoge trapgatwand een enorme wereldkaart waarop hij aanwijst waar hij allemaal is geweest: Parijs, Londen, Praag, Barcelona, Zakynthos, Fuerteventura. Dennis zit goed in zijn vel. Dat is wel eens anders geweest. In zijn jonge leven heeft hij al heel veel voor de kiezen gehad. Mede met de hulp van een mental coach is hij in balans. “Niets gebeurt zonder een reden, daarvan ben ik overtuigd. Ik ben niet religieus opgevoed, maar dat er ‘iets’ is wat over ons waakt, dat geloof ik heel zeker. Het is ook geen toeval dat ik op een christelijke school terecht gekomen ben…”

Wanneer ben je geboren?

Op 9 maart 1990. In Stadskanaal. Mijn vader werkte bij bakkerij Borgesius. Mijn moeder bleef bewust thuis om voor mijn broer en mij te zorgen. Ze hadden niet op nog een kind gerekend, ik was een verrassing, een cadeautje. Mijn oudere broer kreeg op zijn vijfde een hersenvliesontsteking. Daaraan hield hij een verstandelijke beperking over. Hij was vaak moeilijk te hanteren, was impulsief en zelfs agressief. Hij eiste alle aandacht op. Voor mijn ouders was het zwaar. Nu heb ik er begrip voor, maar als kind kon ik de onmacht niet duiden.

Mental coach

Die mental coach, daar heb ik heel veel aan. Mijn moeder ging in het verleden soms ook mee, voor een soort coaching. Mijn broer leeft alweer een tijdje bij Philadelphia, in een beschermd wonen omgeving, maar als hij bij mijn ouders thuis is dan is het toch heel belastend.

Dat is een reden dat ik vorig jaar dit huis gekocht heb. Het is een heerlijk plekje voor mezelf. Binnen was alles keurig netjes, ik kon er zo in. Achter het huis moet nog wat gebeuren, daar gaat mijn vader mij mee helpen. Het heeft geen haast. Ik heb het nu druk genoeg met mijn baan aan de christelijke basisschool Lindenborgh in Musselkanaal. Op woensdag doe ik de opleiding Lichamelijke Opvoeding, op vrijdag loop ik stage.

Leerkracht zijn is mijn passie. Ik had vroeger hulp nodig, maar kreeg die niet. Nu ik zelf mijn zaakjes zo goed op orde heb wil ik graag kinderen hulp bieden. Er is veel verborgen en onbegrepen leed. Met mijn ervaring kan ik leerlingen van dienst zijn. Het zwemmen staat een beetje op een laag pitje.

ZPC

Toen ik vijf jaar was werd ik lid van ZPC. Bij de eerste clubkampioenschappen won ik meteen goud. Het zit wel een beetje in de genen denk ik, mijn vader was waterpolospeler en opa was actief in het zwemmen. In 1999 heb ik nog een jaartje op judo gezeten. Ik moest aan zelfverdediging doen, dat was wel nodig, want ik was een veel te lief jongetje, bang om anderen pijn te doen. Daar heb ik geleerd voor mezelf op te komen.

Zwemmen en PABO

Ik ging naar de Maarsborgh basisschool en daarna deed ik op het Ubbo Emmius vmbo en HAVO. Op mijn zeventiende begon ik aan de PABO, dat was erg jong. Ik heb er heel lang over gedaan, van 2007 tot 2016. Ik was eigenlijk altijd met zwemmen bezig. In de maanden april tot september werkte ik lange werkweken in de buitenbaden van Onstwedde, Musselkanaal en Stadskanaal. In Borger heb ik nog een blauwe maandag gewerkt. Zo verdiende ik geld om weer een jaar PABO te kunnen doen.

Openwater zwemmen

In 2000 kwam ik voor het eerst in aanraking met Open Water Zwemmen. In heel Nederland heb ik sindsdien succesvol deelgenomen. In Stadskanaal hebben we zeventien jaar lang het Rode Loper Zwemevenement gehad.

In het A.G. Wildervank kanaal werd een open water kampioenschap georganiseerd. Hoogtepunt was toen in 2010 het Nederlands Kampioenschap hier plaatsvond. In januari had ik mijn meniscus afgescheurd. De orthopeed zei dat ik waarschijnlijk nooit meer schoolslag zou kunnen zwemmen. Dat was voor het eerst dat ik tegen mezelf zei: “Never give up, believe in yourself!” Ik ben keihard aan mijn herstel gaan werken. Een concurrent hoorde ik zeggen: “Dennis is goed, maar niet goed genoeg.” Het was bekend terrein, ik ben het parcours grondig gaan verkennen, wist precies waar welke stroming stond.

Tijdens de wedstrijd had ik zoiets van: ik wil dat mijn naam in ieder geval in deze thuiswedstrijd, voor mijn publiek, als eerste genoemd wordt bij de eerste boei. Dat lukte. Op het laatste stuk lag ik naast de koploper, ik keek hem glimlachend aan, we hebben zevenhonderdvijftig meter naast elkaar gezwommen, maar ik werd eerste. Daarna werd ik nog in 2011 en 2012 Nederlands kampioen. Achteraf gezien was 2009/2010 wel mijn topjaar. In 2014 scheurde ik mijn kniebanden. Toen was het echt over en uit met de schoolslag en ben ik overgestapt op borstcrawl.

IJsselmeer over zwemmen

Een doel wat ik me toen stelde was om het IJsselmeer over te zwemmen. In 2015 lukte dat. Een hele belevenis. Bij windkracht vier, met golven van een tot anderhalve meter hoog, deed ik over de tweeëntwintig kilometer, van Stavoren naar Medemblik vijf uur, negenenvijftig minuten en 30.62 seconden. Dat was goed voor een tiende plek, van de zeventien deelnemers. In 2016 heb ik geen NK gezwommen, in 2017 en 2018 wel. Ik werd respectievelijk derde en eerste, juist weer op de schoolslag. In verband met een diverticulitis, een darmprobleem, deed ik dit jaar niet mee.

Ik doe sowieso nu minder aan zwemmen, meer waterpolo, dat is een meer sociaal gebeuren.

Lindenborgh school

En ondertussen was ik in januari 2017 afgestudeerd aan de PABO, maar ik vond dat ik nog niet genoeg bagage had. In februari en maart deed ik invalwerk op de Meidoornschool, in de zomermaanden werkte ik weer als badmeester. In de Horsten ging ik zwemclinics verzorgen.

Toen ik op een dag thuis kwam had Leendert Kroes, directeur van de Lindenborgh, ingesproken op mijn telefoon: ‘jij bent toch die badmeester die clinics geeft? Kun je langskomen voor een kennismakingsgesprek?’ Met als gevolg dat ik na een tijdelijk contract nu een vast contract heb voor twee dagen en tijdelijke uitbreiding. Daar ben ik heel blij mee.

Hobby’s

Voor hobby’s heb ik nog wel tijd. Ik puzzel graag, legpuzzels van twee- of drieduizend stukjes, op vakantie gaan zeker vier boeken mee. Ik lees series, die boeken wil ik dan graag hebben, ik vind het mooi om zo’n complete serie hier in de kast uit te stallen. Mijn spullen koop ik in de buurt: de meubels komen voornamelijk van Meubelhuus in Musselkanaal, het witgoed van Expert. Voor het zwemmen heeft Klok Sport mij altijd royaal gesponsord, ik wil wat terugdoen naar de plaatselijke middenstand.

Voor de toekomst ga ik mijn best doen om een steeds betere leraar basisonderwijs te worden. Ik wil wel een gezin stichten op den duur. En ik zou graag zien dat de voorzieningen voor kinderen zoveel mogelijk blijven bestaan: de buitenbaden Vlasmeer, Bad Noord en Horsten.

In deze tijd van computers en social media vind ik het heel belangrijk dat kinderen het huis uit komen, bewegen en bovenal sociaal bezig zijn. Zoals in de speeltuin hier voor mijn huis. Daar kan ik van genieten. Het is hier sowieso mooi. Op mijn verlanglijstje staan Legoland in Denemarken, eigenlijk heel Noord-Europa, maar als ik weer thuis ben dan sta ik binnen vijf minuten midden in de natuur. Daar geniet ik van. Ik zal altijd weer hier terugkeren.”

Rie Strikken