Hemd van het lijf met Marjan ten Seldam

ALTEVEER - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 91 is het de beurt aan mensenmens Marjan ten Seldam-Louwdijk uit Alteveer.

Zelfs na een lange dag in haar zorg-horecazaak ‘Lekker Anderz’, aandacht voor twee logeer-jeugdigen met een beperking en haar eigen drie jonge kinderen, is Marjan ten Seldam ’s avonds aan de keukentafel in Alteveer nog fris, fruitig en nadrukkelijk aanwezig.

“Zeg maar gerust druk”, aldus haar man Gerwin, terwijl hij trots glimlachend naar haar kijkt. Breed gesticulerend praat ze over logeer-jongeren, huishoudelijke zaken en chocolade maken, als er plots een knoopje van haar bloes open springt. “Oeps, ik ben te dik, maar dat doet me niks, ik ben wél gelukkig! En ik moet natuurlijk onze nieuwe chocolade-creaties wel proeven om ze te keuren hè….daar groei ik van. Ik ben trouwens nooit echt dun geweest, als kind was ik al mollig.”

Wanneer ben je geboren?

“Op 13 december 1984. In het Refaja. Bijna op de gang. Gerwin vult aan: “Marjan was altijd al snel…”

Marjan: “Ik heb een tien jaar oudere zus en mijn broer is zes jaar ouder dan ik. Mijn vader was aannemer, mijn moeder werkte mee in de zaak. Wat ik me vooral herinner is, dat ze er altijd was. Het was een warm nest. We woonden in Holte, waar ik ook naar de basisschool ging. Vanaf groep drie ging ik in Onstwedde naar school. Daar had ik ook de MAVO kunnen doen, maar Onstwedde kende ik al, het was tijd voor iets nieuws. Daarom werd het Ubbo Stadskanaal. Dat ging prima, dus ik dacht ik kan de HAVO er wel achteraan doen. Na een half jaar werd mij als donderslag bij heldere hemel medegedeeld dat dat er waarschijnlijk niet in zat. Ik had onvoldoendes, dat wel, maar dacht dat het nog wel goed kwam.”

Praktisch ingesteld

Gerwin: “Jij bent meer praktisch ingesteld. Daarom zocht je, ondanks de teleurstelling, een oplossing.”

Marjan: “Dat klopt, ik dacht: ‘wat nu.’ De politieschool leek me wel wat. De opleiding was in Apeldoorn. Ik was wel heel zeker van plan om op den duur weer terug te komen naar het Noorden. Ik wist natuurlijk niet wanneer daar, als ik gediplomeerd was, een plekje vrij zou komen. De kans dat ik een paar jaar heel ergens anders gestationeerd zou worden, was groot.”

Gerwin: “Ik wou niet zo lang wachten. Wij hadden verkering sinds zij veertien en ik zestien was.”

Marjan: “En ik ben altijd al heel toekomstgericht en praktisch geweest. Van Gerwin wist ik meteen: ‘dat is hem.’ Ja, dat heb je goed gehoord; op mijn veertiende! Hij schrok daar eerst een beetje van, maar al vrij vlot was het wederzijds. Gerwin kwam op jonge leeftijd bij zijn ouders in de boerderij en zag het niet zitten om misschien jarenlang in het weekend over ver te reizen naar mijn politie-standplaats.

Mensenmens

Mijn keuze voor SPW aan het Noorderpoort College was goed. Dat past helemaal bij mij. Ik ben een mensenmens. Vanaf mijn vijftiende had ik bijbaantjes. Jarenlang werkte ik elk vrij uur in een croissanterie. Omgaan met mensen en horeca vond ik heerlijk.

Tijdens de SPW-opleiding kwam ik voor stage terecht op de Meidoornschool. Daar leerde ik dat ik met lichamelijk beperkte mensen niet op mijn best ben, maar met verstandelijk beperkten zoveel te beter. Nou moet ik wel zeggen dat PDD-NOS’ers wel eens wat moeite hebben met mijn directe benadering…. Met autisten daarentegen klikt het altijd: die zijn gebaat bij duidelijkheid.

Jaarprijs Noorderpoort

In het examenjaar, 2006, werd ik tot mijn verrassing door de school genomineerd voor de Jaarprijs. Van de drie noordelijke provincies werden zeven mensen afgevaardigd. De anderen konden allemaal veel mooier praten, zich beter presenteren en hadden naar mijn idee een meer bijzondere achtergrond dan ik, dus ik wist niet wat me overkwam toen ik de prijs won!

De jury vond dat ik me onderscheidde door mijn krachtige persoonlijkheid, mijn inzet en manier van werken. Ze noemde onder meer dat ik op de Meidoornschool op zondag activiteiten opgezet had voor leerlingen die buiten de boot vielen en dat ik een vakantie organiseerde voor deze kinderen uit het speciaal onderwijs. Daarnaast had ik een bijbaan bij Philadelphia, het huis voor mensen met een verstandelijke beperking.

Bij Philadelphia kon ik al voor mijn afstuderen aan het werk.

Zelfstandig

In 2008 zijn Gerwin en ik getrouwd en hier in zijn ouderlijk huis gaan wonen. Mijn vader en broer verbouwden de garage tot een mooie speelplek voor de kinderen. Ze maakten gebruik van het hele huis, geen meter was onbenut, daarom verbouwden ze later ons huis tot een veel groter woonoppervlak. Na een paar maanden heb ik mijn baan bij Philadelphia opgezegd om voor mezelf te beginnen. We verwelkomden onze eerste logeerjongeren, toen nog kinderen. Binnen vier maanden zaten we vol. Met minder bureaucratie en een vast gezicht bieden aan de jongeren wilde ik mij onderscheiden.

In 2011 werd onze Tobias geboren, Livia in 2014 en Noralie is van 2016.

De logeerkinderen werden jongeren, tieners. Voor die groep vond ik dat er te weinig uitdaging in de dagbesteding was.

Om die reden, en ook omdat we wat minder gebonden wilden zijn, en meer voor onze eigen kinderen beschikbaar, zijn Gerwin en ik vorig jaar in Stadskanaal Lekker Anderz gestart. Op dit moment verblijven nog twee mensen, de een is inmiddels drieëntwintig, de ander zestien, bij ons. Feitelijk wonen ze hier. Op dinsdag zijn er wekelijks nog drie extra loges. De meeste van onze voormalige logeerjongeren zijn nu deelnemers in de lunchroom annex chocolaterie.

In totaal werken bij ons achttien jongeren met een beperking, dagelijks zes. Daarnaast zijn er wat vaste medewerkers, waaronder een begeleider en een kok.

Het gaat hartstikke goed. Vorig jaar wonnen we de aanmoedigingsprijs van de gemeente Stadskanaal en de VVBK. Dat hield onder meer in dat we ons bedrijf afgelopen vijf en zes november mochten presenteren op de promotiedagen in Martini Plaza. Van de opbouw en inrichting van de stand hebben we echt veel werk gemaakt.

Mede omdat Gerwin drie robots heeft in het melkveebedrijf, is hij flexibel inzetbaar voor hand- en spandiensten. En hij doet de financiële kant. Op dit moment zijn we bezig met het opzetten van een chocolaterie. Het atelier is een aparte ruimte. Voor de deelnemers is dit prettig, rustig en overzichtelijk. Een zeer ervaren chocolatier leert ons de kneepjes van het vak. Daar heb ik ontzettend veel aardigheid aan. En ja, ik moet echt alles proeven hè wat we maken … dus dat dieet dat wordt hem voorlopig even niet.

Zorg en horeca

Ik ben als een vis in het water met de combinatie van mijn twee passies: zorg en horeca, maar druk is het wel. Op zondag lig ik dan ook meestal vooral uitgeteld op de bank.

In mijn spaarzame vrije tijd zit ik in de ouderraad van onze kinderen hun school en eens in de twee weken komt bij ons thuis een gespreksgroep van de PKN-kerk Stadskanaal bij elkaar. Dat is ontstaan vanuit een Alphacursus. Het is een gezelschap van een man of twaalf, in de leeftijd van eind twintig tot vijfenzeventig.

Wat ik voor de toekomst graag wil? We hopen het succes van de boerderij en Lekker Anderz voort te zetten. In goede gezondheid. En af en toe met het gezin naar Hof van Saksen. Daar hebben we al een keer of vijf een huisje gehuurd. Geweldig vinden we dat. We hoeven niet zo nodig ver weg.

Als kind heb ik orgel- en pianoles gehad. Daarna kreeg ik een accordeon, maar als puber had ik er opeens geen zin meer in. Als we bij mijn ouders zijn wil ik heel af en toe nog wel eens achter de piano kruipen. Ooit wil ik daar weer werk van maken. De accordeon staat hier al jaren onaangeroerd. Alhoewel … laatst kwam onze dochter thuis uit school. Ze had een nieuw liedje geleerd. Ze wist nog wel de woorden, maar niet de melodie. Ik herkende het, pakte spontaan de accordeon en speelde het liedje. Livia keek vol ontzag naar mij op en zei: “Kun jij dat ook mama?”

Rie Strikken