Hemd van het lijf met Josiena Wübbels-Meijer

TER APEL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 94 is het de beurt aan gastvrouw Josiena Wübbels-Meijer uit Ter Apel.

December is de drukste maand voor de horeca. Is het leuk om met Kerst te werken? En, zo ja: is het na ruim vijfentwintig jaar nog steeds leuk om met Kerst te werken? "Ja!", zegt gastvrouw Josiena Wübbels resoluut. "Dat is juist hartstikke gezellig. Er zijn gasten die ik al vijfentwintig jaar zie. Het is een beetje een familiegevoel wat je dan krijgt."

En de eigen familie? "Ach, die weten niet beter. Ze vermaken zich best zonder mij. En ik werk geen vierentwintig uur per dag hè. Er is nog vrije tijd over hoor. Ze zijn ook wel gewend om mij te delen. Als ik met mijn dochter aan het shoppen ben, dan word ik vaak aangesproken, zij deelt in de aandacht en dat vinden we leuk. Toen wij in mei op vakantie in Denemarken waren zei mijn dochter: nou ben ik toch benieuwd of mama hier ook herkend wordt… We zaten nog geen uur op de boot of we hoorden al: 'A Moi! Doe hier ook?' En dat voor een wichtje uit Nieuwe Pekela. Daar ben ik geboren en getogen."

Wanneer ben je geboren?

Op 31 oktober 1975. In het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal. Mijn moeder was huisvrouw. Mijn vader was timmerman. Later had hij op een camping in Markelo een snackbar. Ieder weekend gingen we daar naartoe. We zaten er dan in een stacaravan. Zelf hebben we er als gezin ook al weer heel wat jaren een stacaravan. De horeca is me wel met de paplepel ingegoten. En het zit ook in de genen, van mijn vaders kant.

Ik ging in Nieuwe Pekela naar de Jan Ligthartschool, daarna naar de scholengemeenschap in Nieuwe Pekela, later in Oude Pekela.

Horeca

In Groningen ging ik naar de Streekschool. Voor de opleiding gastheer/gastvrouw ging ik een dag naar school en vier dagen werken. Ik begon bij Hotel Platen in Musselkanaal in de bediening. Op vrijdag ging ik naar school. Uit school ging ik direct door naar Musselkanaal, even een bruiloft er achteraan. Dat was een goede leerschool. Het was toen toch nog een echte mannencultuur. Willem en Greet Platen hadden geen kinderen. Ze namen mij onder hun hoede, behandelden mij een beetje als een dochter. In de vrije tijd namen ze mij mee naar hele verschillende horecagelegenheden.

In hotel Braams in Gieten keek ik mijn ogen uit. Daar heb ik voor het eerst kennisgemaakt met chateaubriand Stroganoff. Zo mooi, die flambeer kar aan je tafel en dan de vlam in de pan! Ik heb dat op school geleerd, maar tegenwoordig zit dat niet meer in de opleiding. Jammer, maar ik snap het wel. Het wordt niet meer zoveel aangeboden. Alles moet snel-snel. Gelukkig staat het bij ons in het Boschhuis nog op de kaart. Ik geef het door aan de jonge generatie en die vinden het ook allemaal leuk om te doen.

Richard

Bij Willem en Greet heb ik Richard ontmoet, die werkte daar ook. Zoals gezegd was het een echte mannencultuur. Richard bracht mij wel eens naar huis. En in de bus onderweg naar huis vond ik in mijn jaszak soms briefjes van hem, of ik een keer met hem uit wou. Nou, daar reageerde ik gewoon niet op, want hij was totaal niet mijn type. Maar hij hield stug vol. Na een jaar dacht ik dat ik hem maar eens een kans moest geven, al was het maar om van het gezeur af te zijn. Het was direct dik aan.

In 1994 gingen we voor het eerst alleen samen op vakantie, in 1999 zijn we getrouwd. Hij was in het begin ontzettend romantisch. Ik kreeg van hem eens een choker. Ik reageerde een beetje lauwtjes. Hij zei dat ik hem wel mocht ruilen als ik hem niet mooi vond. Dat heb ik toch maar gedaan. Ik schrok me rot: bleek dat ik er een ketting, een armband en oorbellen voor kon krijgen…. Ik dacht: lekker ondankbaar, verwende aap …. Inmiddels is hij niet meer zo romantisch, maar we hebben het fijn samen.

Hotel Boschhuis

Na de stage in Hotel Platen ben ik in Hotel Boschhuis in Ter Apel terecht gekomen en, ook na mijn diplomering, altijd gebleven. Richard en ik gingen in 1996 in een huurhuis in Ter Apel wonen, kijken of het ons beviel. We hadden het hier direct naar de zin. In 1999, vlak voor ons trouwen, was de verbouwing van dit koophuis klaar. Het is hier mooi wonen. Ik kan op de fiets naar het werk. Richard heeft inmiddels een baan buiten de horeca.

Sinds de geboorte van onze dochter Sanne, in 2003, werk ik drie dagen. Meestal in het weekend. Het Boschhuis is een relatief kleine horecagelegenheid, daardoor heb ik een hele veelzijdige baan. Het ene moment sta ik in het café, het andere moment in het restaurant of in de zaal bij een evenement.

Wat me aanspreekt is dat onze gasten van alle lagen van de bevolking zijn. Bikers zitten naast een tafeltje met notabelen van het dorp, jong en oud, van alles door elkaar. Op zondag zijn er veel vaste klanten. Als ik er eentje mis, dan denk ik: 'zou ie ziek zijn?' Als ik ze de week erop weer zie dan ben ik opgelucht. En dat zeg ik dan ook meestal. Ik weet natuurlijk precies tegen wie ik wat kan zeggen, over het algemeen waarderen de gasten mijn losse benadering.

December is druk, maar gezellig. Oud en Nieuw ben ik normaal gesproken vrij, dit jaar voor het eerst niet. Ik werk altijd met Kerst. Dat vind ik echt hartstikke gezellig. Richard en Sanne gaan eerste kerstdag naar zijn zus en zwager, tweede kerstdag gaan ze met mijn ouders uit eten. Tot ieders tevredenheid. En, zoals gezegd, als ik uit het werk kom hebben we samen heus nog een leuke kerst hoor.

Oktober 2018 was ik vijfentwintig jaar in dienst. Van Marcel en Janine (Porrenga, directie Boschhuis R.S.) kreeg ik een vakantie naar keuze met het gezin cadeau. Ik durf niet te vliegen, daarom werd het Denemarken, dat is met de auto goed te doen. Van mijn collega’s kreeg ik kaarten voor een concert van Pink. Van gasten heb ik meer dan 250 reacties, vooral op Facebook, gehad! Allemaal lieve, hartverwarmende berichten.

Toekomst

Over de toekomst denk ik eigenlijk niet zo na. Vroeger was het mijn droom om ooit nog eens een eigen cafetaria te beginnen, maar dat is een beetje weggeëbd. Dan heb je toch hele korte, vluchtige contacten met mensen, terwijl ik het juist zo leuk vind dat je je gasten beter leert kennen, zoals dat nu gaat.

Eigenlijk wil ik graag nog heel lang zo doorgaan. Een paar jaar geleden ben ik een tijdje uit de running geweest met rugklachten. Maar dat is weer goed gekomen, gelukkig. Sinds die tijd sport ik drie keer in de week en dat helpt echt!

In mijn vrije tijd was ik vroeger actief op de school van Sanne, nu help ik Sinterklaas nog. Ik hou van lezen, vooral thrillers en ga graag op stap met vriendinnen of met mijn dochter.

Toneel spelen

Zeven jaar geleden is de Ter Apeler Revue opgericht. Dat heb ik even een jaartje aan gekeken, en toen ben ik er ook bij gegaan. We doen sketches, muziek, typetjes. Die typetjes, die liggen mij het best. Soms moet je creatieve oplossingen bedenken. Ik moest eens een opblaaspop spelen. Nou, probeer jij maar eens om je mond tien minuten open te houden, mij lukte dat in ieder geval niet. Ik heb onzichtbaar een klein stukje PVC-buis tussen mijn lippen geklemd … net echt. We zijn alweer druk aan het repeteren. Op 20 en 21 maart gaat het weer gebeuren.

Onze dochter heeft het toneelspelen van mij, denk ik. Ze doet de theateropleiding in Groningen. Wij maken ons er niet zo druk om of ze daar haar brood mee kan verdienen of niet. Ze is nog erg jong en wij vinden het het allerbelangrijkste dat ze plezier heeft in wat ze doet. Daar kom je het verste mee in het leven. Dat kun je aan mij wel zien."

Rie Strikken