Hemd van het lijf met Johan Hooiveld uit Stadskanaal

STADSKANAAL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 129 is het de beurt aan badmeester Johan Hooiveld uit Stadskanaal.

Gevraagd voor de rubriek Hemd van het Lijf antwoordt badmeester Johan Hooiveld op verontschuldigende toon: "Ik zou niet weten wat je moet schrijven wicht. Ik ben een heel saai mannetje …"

Zijn collega Yvonne schiet spontaan in de lach: "Een man van tweeënzestig die op een HPV transportfiets (Human Powered Vehicle, vertaald 'mensaangedreven voertuig) rijdt met zo’n grote, witte zonnebril op, dat is toch geen saai mannetje? Nee, Johan is écht geen saai mannetje."

Uw verslaggever maakt Johan een compliment over de bril. "Ach ja … ik moet wel vaak net even wat anders … ik wil niet wat hebben wat iedereen al heeft. Jaren geleden had ik in Assen rode Diesel schoenen gezien. Ik ging hier naar een winkel en vroeg of zij die ook hadden. "Jawel", zei de verkoper. "Maar in Stadskanaal verkoop ik alleen zwarte, blauwe of bruine schoenen. Durf jij daar wel mee over straat?"

Ik zei: "Ik vind ze mooi en ik wil ze hebben."

Het interesseert mij niks wat anderen daarvan zeggen. Inmiddels is dat wel veranderd, maar toen viel ik er wel mee op.

Voor het huwelijk van mijn dochter gingen wij bij verschillende winkels kijken naar kleren voor mij. Het was het allemaal net niet. Bij Rinsma in Gorredijk zagen wij in de etalage al wat. We keken mekaar aan en zeiden: "Dat is het hè?" "Ja, dat is het."

Wanneer ben je geboren?

"Op 29 maart 1958. In Borger. Wij waren thuis met twee meisjes en zes jongens. Ik was het zevende kind. Mijn ouders stonden allebei in onze kroeg. Mijn vader werkte ook nog op een melkfabriek.

Na de lagere school en de MAVO in Borger ging ik naar de HAVO en Pedagogische Academie in Emmen. Nou, de PA had ik gauw bekeken. Het lesgeven vond ik mooi, de omgang met kinderen ook, maar die school daar vond ik niks aan. Na een jaar ben ik ermee gestopt.

Badmeester

Bij de gemeente hoorden ze dat ik thuis zat en vroegen ze of ik assistent zweminstructeur wou worden. Dat heb ik gedaan. Ik heb de opleiding tot zweminstructeur gevolgd en in Borger en in de Buinerstreng gewerkt. Kon ik toch lesgeven en met kinderen werken, hártstikke leuk. Maar dat was seizoenswerk. In de winter had ik soms geen werk. Ik wou vastigheid. Ik begon aan de opleiding SPD Bedrijfsadministratie.

Transport

Gelukkig kon ik bij een transportbedrijf in Gieten aan de slag. Daar kon ik de administratie in de praktijk leren. Met SPD ben ik gestopt, want ik was er inmiddels wel achter gekomen dat ik alles wel wou doen, maar leren daar had ik een broertje dood aan gekregen. Bij het transportbedrijf ging het een paar jaar heel mooi, maar na een faillissement, een herstart en opnieuw een faillissement was het afgelopen.

Wij woonden in een bedrijfswoning, op het terrein. De curator vroeg mij of ik overname-gegadigden wou rondleiden door het pand. Dat wou ik wel. Een serieuze kandidaat was Beens Transport. De broers Beens kwamen een paar keer kijken en probeerden mij uit de tent te lokken: of ik wist wat het moest opbrengen en zo. Maar ik gaf geen krimp. Ik zei dat ze daarvoor bij de curator moesten wezen. Verder kon ik het goed vinden met de broers. Ze kochten het uiteindelijk niet, maar Ties Beens vroeg of ik bij hen wou komen werken. Ze zochten een betrouwbare man, die hart voor de zaak had en wist wanneer hij kon praten en wanneer hij moest zwijgen. Dat was in april 1991.

Havikshorst

Wij zijn toen verhuisd naar de Havikshorst in Stadskanaal. Eerst naar nummer 28. Onze kinderen waren toen vier jaar en drie maanden. Een groter huis verderop in de straat kwam te koop toen Niels en Riëlle pubers waren, dus extra ruimte was wel mooi. Daar wonen we nu nog. Een heerlijk plekje. We willen er nooit weer weg. Het is midden in de nieuwbouw, maar toch met heel veel privacy.

Ik heb er nog een uitbouw aan gemaakt. Van mezelf was ik niet handig, maar ik pak gewoon aan. En ik heb mensen die ik om raad kan vragen. Ik had nog nooit een dakraam geplaatst, maar ik heb het afgekeken van de timmerman. Die zei: "Het is niet zo spannend: gewoon doen!" In huis zijn wij ook nogal van het veranderen: als mijn vrouw een andere kleur wil, dan doe ik dat. Eén wand in de kamer heeft al wel zeven verschillende kleuren gehad. Is meestal in een halve dag klaar ja.

En we hebben een mooie overkapping. Helemaal sinds ik een terraskachel op de kop getikt heb kunnen wij daar heerlijk zitten met zijn beiden, Herma en ik. De kinderen zijn de deur uit.

Herma

Herma heb ik ontmoet in 'Het Hof van Rolde', ze komt uit Oosterhesselen. Daar hebben wij na twee jaar verkering een paar jaar samengewoond. In juli 1985 zijn we getrouwd. En daar hebben we in al die vijfendertig jaar nog nooit spijt van gehad, geen een van beiden. Om dat te vieren zouden wij met de kinderen en aanhang naar Parijs. Door corona ging dat niet door. Heel rouwig waren we er niet om. Dat halen we nog wel een keer in. Vroeger gingen wij hooguit één keer in de vijf, zes jaar op vakantie. We zijn net zo lief thuis. De kinderen waren niet anders gewend, die staan er net zo in.

Afgeknapt

Vanaf 2013 overleden in vijf jaar tijd zeven mensen die mij heel na stonden, waaronder mijn moeder. In 2018 mijn schoonzus, net zo oud als ik. Er knapte bij mij wat. Letterlijk. In mei werd ik ziek. De rek was er compleet uit. De hele zomer moest ik bijkomen. Deed niet veel anders dan vissen.

Op het werk ging het niet meer. Ik wou niet meer alleen werken, werken, werken. En in het bedrijf veranderde in korte tijd heel veel, heel snel. Ik werd werkloos.

Bad Noord

Op een UWV-bijeenkomst hoorde ik dat Bad Noord een badmeester zocht. Ik begon net weer een beetje op te krabbelen en dacht: "dat lijkt mij wel wat!" Niet te ingewikkeld, weer mijn oude stiel, toezichthouder bij het bad. Na een praatje met het bestuur was het rond.

Ik had direct mijn vuurdoop! Aan het begin van het seizoen was er een buitenlandse moeder met twee kinderen. Dacht ik. Moeder was aan het bellen en het kleinste jochie ging stiekem naar het oudere broertje in het derde bad. Ik stuurde hem terug. Even later voelde ik dat er iets niet klopte … ik zei tegen mijn collega dat we extra alert moesten zijn, waarop Alma zegt: "oh, maar er zijn drie kinderen: die oudste jongen en een tweeling.’"Ik was nog net op tijd bij het derde bad. Daar zag ik al belletjes, blubblubblub’ Ik sprong erin en greep het kind. Alma had intussen 112 gebeld en toen ik het joch op de kant legde was de ambulance er al. Voor de zekerheid hebben ze hem nog meegenomen naar het ziekenhuis, maar hij had niks.

Kwetsbaar

In diezelfde tijd is ons eerste kleinkind kort na de geboorte overleden. Weer werd ons pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar en betrekkelijk leven is. Ik wil niet meer jachten en jagen. Ik wil geen verplichtingen meer. Vroeger sportte ik veel, voetbal, karate. Doe ik niet meer. Ik vis alleen nog.

Dubbele diensten

Dit is mijn tweede jaar in Bad Noord. Door corona begon het seizoen laat en met al die beperkingen hebben we geen grote bezoekersaantallen. Maar het gaat mooi. Als er personeelstekort is dan werk ik dubbele diensten. Draai ik mijn hand niet voor om. Dan fiets ik vierentwintig kilometer op een dag: het is zes kilometer van mijn huis naar Bad Noord. 's Morgens heen, tussen de middag heen en terug en 's avonds nog een keer.

Vorige week heb ik tussen de middag mijn zoon gauw even geholpen met rubberen tegels leggen in zijn nieuwe gym, NRGY, in de Buinerpoort.

Ander werk

Voor de toekomst heb ik geen plannen. Dingen komen altijd op mijn pad. Het zou wel mooi wezen als ik ander werk had als het badseizoen straks afgelopen is. Via het UWV heb ik een cursus Microsoft/Word/PowerPoint gedaan, dat komt altijd wel van pas. Het liefst had ik een baan die ik volgend jaar kan combineren met Bad Noord. Maar dat zien we dan wel weer."

Rie Strikken