Hemd van het lijf met Judith Koops-van Hoorn uit Sellingerbeetse

SELLINGERBEETSE Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 136 is het de beurt aan ondernemende Judith Koops-van Hoorn uit Sellingerbeetse.

Dorpshuis De Bolster in Onstwedde wordt gerund door vrijwilligers. In De Spont in Stadskanaal, De Veenhorst in Musselkanaal en De Drijscheer in Alteveer zwaaien beheerders-ondernemers de scepter.

In De Drijscheer volgde onlangs Judith Koops-van Hoorn de populaire Herman Bekker op. Judith ziet er, naar eigen zeggen, dan wel uit als een dame, maar is eigenlijk een roeg zwien. Ze loopt onverschrokken op hakken door de modder.

De eerste drie weken heeft ze al flink geïnvesteerd. De entree heeft een vrouwelijke touch gekregen. Mooie herfst-stillevens verwelkomen de veelal vaste, trouwe bezoekers. Op het terras en in hoekjes zijn overal gezellige deco-tafereeltjes.

Ze heeft een vliegende start gemaakt. De zaterdag voor ons gesprek was ze overdag druk met een fietstocht en ’s avonds een ‘party di mamma’: een feestje alleen voor moeders, die het tijdens corona zwaar hadden gehad.

Judith Koops: “Mijn voeten zeiden mij dat ik hier tussen half negen ’s morgens en half één ’s avonds wel honderdduizend stappen had gezet. Het bleken er maar zestienduizend te zijn. Maar het was de moeite dubbel en dwars waard. Het was een groot succes. Met hulp van vrijwilligers en Team Koops: mijn dochter, die ook in de horeca zit, mijn man en de twee zoons.

En nee, we discrimineren niet. Begin oktober is er voor de vaders een ‘Bier und Bratwurst’ avond”.

Wanneer ben je geboren?

Op 4 maart 1977. In Stadskanaal. Ik heb een oudere broer, Dennis, en een jongere zus, Tessa. Mijn vader was zeeman, machinist, mijn moeder buschauffeur: voor onze kinderen ‘opa Boot en oma Bus’.

Na de basisschool en MAVO ‘De Steiger’ deed ik MBO Mode en Handel, inclusief middenstandsdiploma. Ik wou namelijk iets met kleding, misschien een eigen winkel.

Maar mijn belangrijkste doel was moeder worden. Daarvoor kwam André al vroeg in beeld.

André

Als puber slenterde ik met vriendinnen regelmatig door het centrum van Stadskanaal. Daar was André mij opgevallen. Een vriendin koppelde ons aan elkaar, ik was vijftien jaar. Hij is nooit weer weggeweest. De verkering duurt al zevenentwintig jaar en we hebben het nog steeds heel leuk.

Voor een uitzet hoefde ik niet te zorgen, want André woonde al op zichzelf en ik vond zijn inrichting prima. Op mijn negentiende zei ik: ‘Is het goed als ik kom?’

Sellingerbeetse

Een jaar later konden we het huisje van mijn opa in De Beetse kopen. Daar wonen we nog steeds, heerlijk, met de Beetserplas achter het huis.

En ik werd moeder! Patrick is eenentwintig, Naomi negentien en Xander zeventien. In 2002 zijn we getrouwd, ik in het maagdelijk wit, hoogzwanger van mijn derde kind.

De eerste jaren met de kinderen waren tropenjaren. André is vrachtwagenchauffeur en was veel weg. Ik bleef een paar jaar thuis bij de kinderen. Ik wilde dat ze een onbezorgde jeugd hadden.

Wilde, roege boudel

We hadden de ruimte, de gelegenheid. Alles kon, alles mocht, het was hier soms een ‘roege, wilde boudel’.

Op een dag vond ik ergens in een hoekje weggepropt allemaal spijkerbroeken, in drie verschillende maten, waar de riemlusjes vanaf waren.

Toen ik de kinderen erop aansprak bleek dat ze een touw tussen twee bomen hadden gespannen. Het leek hun mooi om dat als een soort kabelbaan te gebruiken. Aan de riemlusjes van de broeken wilden ze van de ene kant naar de andere roetsjen. Toen de eerste afbraken dachten ze dat dat pech was en probeerden ze het met een andere broek nog eens. Dat ging ook niet, waarop ze het maar opgaven …

Ik ben nog een tijdje peuterleidster geweest in peuterspeelzaal ‘Lutke Beudels’, in de tijd dat mijn kinderen daar ook naartoe gingen.

Allerlei baantjes

Vanaf dat de jongste naar de basisschool ging ben ik weer buiten de deur gaan werken. Daarbij paste ik me aan aan de werktijden van André. Ik heb van alles gedaan, was zelfs nog kort postbode. Dat is het enige baantje wat geen succes was. Die fietstassen zaten me in de weg en ik kwam niet goed met de benen aan de grond. Altijd zat ik onder de blauwe plekken. Ik heb gauw wat anders gezocht. Op een peuter uit mijn oude klasje maakte het trouwens wél indruk. Hij vertelde met ontzag in de stem aan zijn moeder dat juf Judith óók post kon bezorgen!

Bij de Paris 2 day in Emmen vond ik werk, daar was ik helemaal in mijn nopjes, omdat ik weer met kleding bezig was.

Mijn meeste baantjes waren in de horeca: bij Het Gemaaltje en bij Snackpoint van de familie Ploeger. Daar heb ik écht leren werken! Marion Ploeger noem ik mijn ‘horeca-moeder’. Van haar leerde ik: niet zeuren, doorgaan, doorgaan, altijd maar doorgaan!

Bruut

Mijn laatste baan voor De Drijscheer was in restaurant ‘Bruut’ in Sellingen. Vijf dagen in de week begon ik er ’s ochtends. Eerst de boel schoon maken, dan de lunch en daarna opruimen. Als het zo uitkwam kookte ik en verzorgde de perken en het terras buitenom. Er heerste een heerlijk ongedwongen, maar wat studentikoos sfeertje. Ik zorgde voor de orde en regelmaat.

Vooral in de zomer was het flink aanpoten. Onze Naomi hielp ook wel mee. Iedereen zegt dat zij een kopietje van mij is. In het begin was dat niet zo’n succes. Je zit dan toch echt bijna vierentwintig uur op elkaar’s lip. Soms hadden we thuis net een knallende ruzie gehad, moesten we samen aan het werk en ging daar de knop om. Wel heel leerzaam als je in de horeca wilt werken. En na een jaar hadden wij onze draai gevonden en ging het perfect.

De Drijscheer

De buurman van Bruut was Herman Bekker, de uitbater van De Drijscheer. In De Drijscheer is het in de winter drukker, terwijl voor Bruut juist de zomer het drukste seizoen is. Zo kwam het dat ik in de winter door Bruut werd ‘uitgeleend’ aan de Drijscheer. Vanaf 2018 hielp ik Herman wel eens bij grote feesten of de bingo. Geleidelijk aan deed ik meer en verving ik hem wel eens.

Toen ik veertig werd wilde ik een sociale opleiding gaan doen. André en de kinderen stimuleerden mij daarin, ze zeiden: ‘je bent altijd al zo sociaal bezig’. Via ‘Krapteberoepen’ begon ik aan de studie, maar net op dat moment bleek het subsidiepotje leeg. Met drie studerende kinderen was het geen optie om het helemaal zelf te bekostigen. Achteraf gezien heeft dat zo moeten zijn.

Herman was toe aan een nieuwe uitdaging en ik kreeg de kans om het stokje van hem over te nemen. Ik zegde mijn vaste baan bij Bruut op, voelde me de koning te rijk.

En toen kwam corona. Ik kneep hem natuurlijk. Maar ik probeerde het positief om te bouwen. Zoals zoveel mensen ging ik thuis klussen en schilderen. En kanoën, peddelen.

Op 17 augustus kon ik eindelijk los in De Drijscheer! Twintig uur ben ik in dienst van de gemeente, voor de rest is de horeca van mij. Ik ben er als een vis in het water. Al mijn ambities komen samen: het sociale, creatief bezig zijn, klussen, zelfstandig ondernemen.

Mijn man zei: ‘dit is de laatste baan voor je pensioen, dit past jou helemaal.’

De Alteveersters zijn ouderwets actief. Er is toneel, gymnastiek, kaarten. Door de corona is het een beetje ingekakt, maar ik wil de horeca weer een boost geven, lekker koken voor ons eetcafe. Zorgen dat mensen zich hier thuis voelen. Herman deed dat ook. Voorlopig kan ik nog op hem terugvallen als er wat is.

Verder zou ik graag meesterschap willen. Dat houdt in dat ik MBO-stagiaires mag opleiden. Werken en leren kan ik niet bieden, want dan moet ik leerlingen betalen en dat zit er voorlopig niet in.

En ik wil zoveel mogelijk positiviteit genereren. Bij ons huis heb ik een veldje waar heel veel klavertjes-vier groeien. Die droog ik, waarna ik ze plastificeer en in kleine glazen mini-vaasjes met een mini-kurkje doe. Er is altijd wel iemand in de buurt die wat extra geluk kan gebruiken.

Lang weekend

En ik hoop natuurlijk dat Team Koops heel en gezond blijft.

Ik heb me altijd aan mijn man zijn werk aangepast, nu gaat hij een dag minder werken om mij te helpen. Dat heeft hij zelf spontaan zo besloten. Op zijn werk denken ze dat hij een lekker lang weekend heeft…

Rie Strikken