Hemd van het lijf met Bas Scholte Aalbes uit Tweede Exloërmond

TWEEDE EXLOERMOND Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 152 is het de beurt aan Bas Scholte Aalbes uit Tweede Exloërmond.

Hij was altijd al … 'anders', gevoeliger, een lieve jongen. Net als zijn broers haalde Bas Scholte Aalbes kattenkwaad uit rondom de boerderij van zijn vader, verstopte zich in een pootmachine, maar de tractor interesseerde hem geen biet. Hij was niet technisch. Met helpen op het land kreeg hij het gauw te koud. Liever zocht hij gezelligheid onder de mensen, ging sporten.

Er leek een glansrijke carrière voor hem weggelegd in de detailhandel, maar er was altijd een onbestemd gevoel van 'dit is het niet'.

Pas toen hij een switch maakte naar de gehandicaptenzorg vond hij zijn draai. Met een enorme drive zet hij zich in voor de naaste, de medemens. De scheidslijn tussen professioneel en privé is dun.

Zijn actie 'Soep op de stoep' maakte veel los. Hij wordt soms 's avonds gebeld door eenzame mensen aan wie hij zijn telefoonnummer gaf. Midden in de nacht kan hij rechtop in bed zitten omdat hij 'een idee!' heeft.

Zijn vrouw zit zelf in de zorg, heeft er begrip voor. Ze is in alles zijn tegenpool, de rust zelve, remt hem gelukkig soms af. Bas: "Esmée is eigenlijk de kerel hier in huis. Pas moest er een kast van boven naar beneden. Ik deed dat niet snel genoeg. Kom ik op een dag thuis, staat die kast in de kamer. Stomverbaasd vroeg ik wie haar had geholpen." "Niemand", zegt ze. "Dat heb ik alleen gedaan."

Wanneer ben je geboren?

"Op 8 september 1984. In Sellingen. Mijn vader was boer, mijn moeder huisvrouw. Als we thuiskwamen zat ze klaar met een kopje thee. Ik heb twee oudere broers en een jongere. Zij zijn allemaal technisch en praktisch, ik niet. Ik was altijd heel onzeker. Onze hele familie en kennissenkring is ondernemend ingesteld, nauwelijks bekend met de zorg. Toen ik de SPW-opleiding ging doen kreeg ik op verjaardagvisites dan ook de vraag: 'Ga je konten wassen of zo?'

Bijna-doodervaring

Mijn vader verkocht de boerderij toen ik een jaar of acht was en we verhuisden naar de Kavelingen.

Daar heb ik vijf jaar later een heel erg ongeluk gehad met zwaar hersenletsel. In het Refaja ziekenhuis is eerst een drain geplaatst en met spoed ben ik in Groningen geopereerd. Ze gaven mij weinig overlevingskans.

In mijn coma had ik een bijna-doodervaring. Links zag ik een tunnel met mooi, warm licht waar ik langzaam naartoe getrokken werd, rechts hoorde ik de stem van mijn moeder. Voor mijn gevoel koos ik na een lichte aarzeling voor de stem van mijn moeder en kwam ik bij. Behalve de littekens op mijn schedel heb ik er niks aan overgehouden. Met het verstrijken van de jaren realiseerde ik me hoeveel geluk ik heb gehad.

'Ga nooit weg zonder te groeten, zonder een kus', is voor mij heel concreet. Ik heb het gevoel dat ik extra-tijd kreeg, een cadeau. Daar moet ik wat mee doen, ik mag niks verspillen, ik moet een goede bijdrage leveren aan de maatschappij. Dat geeft mij zoveel energie. Mensen vragen wel eens of ik niet gewoon een beetje een ADHD'ertje ben. Misschien wel, maar wat maakt het uit. Als ik nu naar cliënten kijk, dan realiseer ik me vaak dat ik ook zo had kunnen zijn: alleen kunnen communiceren met de ogen, of met lichamelijke beperkingen. Dat maakt dat ik me met hen verbonden voel.

Schoenen verkopen

Na de middelbare school deed ik de Detailhandel school. Bij Schuurman maakte ik carrière. Ik begon als verkoper, maar al snel ging ik succesvol nieuwe filialen in de steigers zetten en openen. Bij mijn bijbaan op de markt had ik mensenkennis opgedaan en sociale vaardigheden ontwikkeld.

Vanaf mijn dertiende stond ik in Winschoten in een schoenenkraam. Daar had je allerlei slag volk, veel Duitsers ook. Prachtig vond ik dat.

SPW

Maar ik bleef onzeker, kreeg de vinger niet achter wat eraan mankeerde. Ik heb ik keihard aan mezelf gewerkt. Totdat ik het opeens wist: het roer moest om. Ik weet nog hoe zelfverzekerd ik me voelde, onderweg naar de SPW-opleiding in Groningen. En toen ging het als een trein.

Voor mijn stage kwam ik terecht bij De Zijlen, de organisatie voor Gehandicaptenzorg, ik ben er nooit meer weg gegaan. In Sappemeer kreeg ik van de locatiemanager veel vrijheid om ideeën en activiteiten te ontplooien. Mijn enthousiasme groeide en ik voelde me steeds zekerder. Nu, na twaalf jaar, hou ik me vooral bezig met communicatie en maatschappelijke projecten. Ik geef gastlessen aan bedrijven en op scholen, probeer vooroordelen weg te nemen. Iedereen heeft een talent en is van betekenis in de maatschappij! Ik wil laten zien hoe mooi een baan in de zorg kan zijn.

Soep op de stoep

Ik bedenk en begeleid projecten zoals 'Soep op de stoep', waarbij eenzame mensen in de gemeente Borger-Odoorn een kop soep op de stoep kregen uitgereikt. Het ontstond heel spontaan na wat sparren met raadslid Ankie Huijing.

De plaatselijke horeca en tientallen vrijwilligers werkten mee en het idee werd overgenomen door andere plaatsen. Het succes heeft ons compleet overdonderd. We haalden de nationale pers, omroep Max kwam langs.

Mannenclubje

Vanuit Huize Odoon zijn we met een 'mannenclubje' op vrijdag in het Rensenpark in Emmen en wekelijks bij FC Emmen maatschappelijk actief.

Esmée hoorde op haar werk van een fan die ziek was en graag nog eens naar een wedstrijd wilde. We hebben voor hem twee sjaals en een mooie plaats geregeld bij de wedstrijd tegen Fortuna, in oktober 2019. Het was een zinderende match die Emmen met 2-1 won. De man heeft de hele wedstrijd gestraald! Hij zat in zijn rolstoel met de sjaals tegen zich aangedrukt.

Bij zijn uitvaart werd dit gememoreerd en de sjaals lagen op de kist. Esmée en ik moesten wel even slikken.

Esmée

Esmée en ik hebben elkaar ontmoet in 2017. Eerst vond ik haar gewoon leuk. Ik stelde voor om even iets te gaan eten bij De Gelegenheid in Musselkanaal. Wij zaten daar als enige gasten en vielen op. Dat het toevallig Valentijnsdag was realiseerde ik me niet. We kregen er wel praatjes door natuurlijk.

De zondag erna hebben we weer afgesproken. Ik werd wel een beetje zenuwachtig, dat is bij mij normaal gesproken een goed teken als het op vrouwen aankomt, maar nu was ik eerstwat terughoudend. Ik was gescheiden en dat had mijn vertrouwen flink geschaad. Maar inmiddels zijn we alweer ruim een jaar getrouwd. Esmée kan het erg goed vinden met mijn zoontje Gio van zes die wekelijks bij ons is.

Esmée is in alles mijn tegenpool. We vullen elkaar goed aan. Zij is de rust zelve, ik ben druk. Ze denkt mee met mijn ideeën, maar kan mij ook afremmen. Bij de actie 'Soep op de stoep' kregen mensen naast een kop soep een plak roggebrood, een stukje spek en een kaartje met mijn telefoonnummer. Ik word wel eens gebeld om tien uur 's avonds.

Bank hangen

Als zij uit haar werk komt is ze heel graag thuis, vindt bank hangen fijn. Ze vindt het niet erg dat ik altijd bezig ben met mijn werk. Hoewel ik door haar wel rustiger word. Tegenwoordig kan ik soms een hele dag in trainingsbroek een beetje rondhangen.

Sinds 2016 ben ik verbonden aan Huize Odoorn. Daar kwam commissaris van de Koning, Jetta Klijnsma, op bezoek om haar waardering voor 'Soep op de stoep' uit te spreken.

Ze zei: 'Trek die kar door Bas'. Ik ben me aan het oriënteren op de politiek, zit in een PvdA-klasje. Mijn valkuil, mijn over-enthousiasme, moet ik zien te omzeilen. Ik heb al wel lesgeld betaald. Bijvoorbeeld als mensen er met mijn idee vandoor gingen, dus ik heb geleerd om iets terughoudender te zijn. Maar ik wil altijd narigheid ombouwen in positivisme.

Met goede mensen om mij heen, en vooral Esmée natuurlijk, gaat dat lukken. Zij werkt ook in de zorg, begrijpt dat ik geen 9 tot 5 baan heb, dat het niet voelt als werk, dat ik wat voor de maatschappij wil betekenen. Zij zorgt dat wij ook samen ontspannen. Prio 1 daarbij is lekker uit eten. Wij zijn echte Bourgondiërs, kunnen ons zo verheugen op dat dat weer kan na de lockdown! En samen gaan we naar FC Emmen. Hier in huis heeft zij de regie. Zij is harder dan ik. Dat moet ook wel. Twee van die softies in huis zou te veel van het goede zijn."

Rie Strikken