Hemd van het lijf met Bianca van der Aa uit Musselkanaal

MUSSELKANAAL Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 158 is het de beurt aan Bianca van der Aa uit Musselkanaal.

Ze heeft een grote scheppingsdrang, zit niet veel stil. Blijmoedige docent klassieke talen en Italië-kenner Bianca van der Aa: "Ik hou van scheppen inderdaad. Een vriendin zei eens: jij hebt niet voor niets vier kinderen."

Ze heeft een echt mannenhuishouden. Als haar man en de vier zonen naar voetbal kijken dan leeft zij zich uit in bijvoorbeeld de enorme schuur achter het huis. Daarin is haar kledingverhuur 'Biancaneve' gevestigd. Biancavene is Italiaans voor Sneeuwwitje. Bianca: "Soms komen sprookjes uit, dus ik blijf hopen dat we ooit een huisje in Italië krijgen, maar ik vrees dat het bij een droom blijft. Mijn man wil om te beginnen al niet.

Sommige dromen mogen dromen blijven. We hebben het al zo goed.

Ik hou van Italië, maar ik zou nergens liever mijn kinderen hebben grootgebracht dan hier, in Musselkanaal, in het Noorden."

Wanneer ben je geboren?

"Op 13 augustus 1973. In het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal. Mijn ouders woonden in Musselkanaal, ze wonen er nog steeds. Mijn moeder was er voor ons, kinderen. Toen wij ouder werden ging ze weer studeren en is ze werkzaam geweest in de verzekeringsbranche. Ik heb er bewondering voor hoe ze dat opgepakt heeft. Mijn vader was leraar scheikunde en wiskunde op de Don Bosco MAVO. We zijn een echte onderwijsfamilie: onder meer een tante, oom, zwager en broer staan voor de klas.

Mijn drie broers zijn jonger. In het tweede jaar van mijn studie Grieks en Latijn heb ik ingevallen op het Comenius College in de Kanaalstreek. De schoolconciërge bracht mij na de les in Stadskanaal met de auto naar Musselkanaal, van daaruit naar Onstwedde en dan ging ik met de bus terug naar Groningen, waar ik op kamers woonde. Grappig was dat ik toen tijdelijk mijn vader zijn collega was en mijn jongste broertje, die acht jaar jonger is, in de klas had.

Verkleden

Na de St. Josephschool in Zandberg en het gymnasium op het Ubbo, ging ik in Groningen Klassieke Talen, Grieks en Latijn, studeren. Mediëvistiek, Middeleeuwenkunde, deed ik erbij. In Groningen was ik lid van hofdansvereniging 'Plaisir Courtois'. In authentieke kostuums beoefenden we historische dansen, uit de Renaissance, Barok en Weense tijd. Daar is mijn interesse voor verkleden begonnen. Ik ging zelf kostuums naaien, ik was autodidact. Het was mij niet helemaal vreemd, ik had mijn moeder vroeger veel kleren zien naaien en heb veel, eigenlijk alles, van haar geleerd.

Studeren in Rome

Tijdens mijn studie mocht ik met een beurs een jaar lang in Rome studeren. Ik was overweldigd, de koning te rijk, figuurlijk en letterlijk: als arm studentje kreeg ik elke maand duizend gulden om van te leven en ik woonde in een kamer in het statige Koninklijke Nederlands Instituut!

De colleges waren in de Vaticaanse bibliotheek. Elke morgen lieten wij onze toegangspas zien waarmee wij het Sint Pietersplein overstaken en het Vaticaans grondgebied betraden.

Dit jaar heeft mij in mijn leven het meest gevormd.

Pannenkoekenfeestje

Op het afscheidsfeestje bakten een vriendin en ik pannenkoeken voor onze medestudenten uit Portugal, Duitsland, Griekenland en … Friesland: een jonge gepromoveerde archeoloog met wie het meteen klikte. We kletsten heel wat af. Jelle Bouma bleek in Winschoten voor de klas te staan. Terug in Nederland hielden we contact.

Dollard College

In mijn laatste studiejaar kon ik in Winschoten een paar uurtjes Grieks en Latijn bijklussen met invalwerk. Ik rondde mijn studie af met nog een jaar lerarenopleiding. Op het Dollard College was een vacature. Jelle zat in de sollicitatiecommissie, dat vergrootte mijn kansen.

Van meet af aan heb ik altijd enthousiast meegedaan aan excursies. Regelen, organiseren: ik was het van huis uit al gewend. Voor een verjaardag van oma zeiden mijn boertjes altijd: 'Bianca, regel jij maar wat, wij doen wel mee'. Ik denk in oplossingen.

Schoolexcursie

Een schoolexcursie naar mijn geliefde Rome was superleuk, maar organisatorisch een ramp!

Voor de leerlingen was het goed voor mekaar, maar voor de chauffeur en de twee docenten, Jelle en ik, waren maar twee kamers beschikbaar. De chauffeur had een totaal ander schema dan wij. Wij moesten er om 07.00 uur uit, hij later. Jelle en ik besloten een kamer te delen. Er stond een ondeelbaar tweepersoonsbed. Daarin sliepen we samen … niks gebeurd.

Gouden resultaat

Terug in Nederland trokken we steeds meer naar elkaar toe. Dus, de 'ramp' had toch een gouden resultaat.

Er bloeide langzaam iets op, van het één kwam het ander. Hij trok bij mij in in Musselkanaal, waar ik vlakbij mijn ouders een huis had betrokken.

In 2001 zijn we getrouwd en hebben we dit karakteristieke pand gekocht van mijn broer. Er moest veel aan gebeuren. Vorig jaar hebben we net de voor- en achterkamer aangepakt.

Boven kwamen kamers voor ons uitdijende gezin: Xander is van 1998, Sebastian van 2002, Jesse is geboren in 2003, in 2006 kwam Stijn.

Ubbo Emmius

Na tien jaar Dollard College werd het tijd voor iets anders en vertrok ik naar het Ubbo Emmius in Stadskanaal.

Daar kwam ik in een dipje. Als creatieve uitlaatklep ging ik nog meer kostuums naaien en verhuren. Het voordeel daarvan is dat die kleding wel enigszins, maar niet heel sterk, mode gebonden is. We begonnen met passen op een zolderkamer, maar het liep van meet af aan als een tierelier. We besloten onze oude schuur ervoor in te richten. Mensen vragen wel eens hoe daar nou veel vraag naar kan zijn, behalve voor carnaval. Nou, wat dacht je van thema-avonden, jubileumfeesten, Laatste Schooldagen, Dickensdagen?

Nu met corona ligt natuurlijk alles al een jaar stil. Maar we blijven optimistisch en gaan ervan uit dat er weer betere tijden komen. Ik heb net een grote partij gekocht van een zaak die ermee gestopt is. Alles moet gecatalogiseerd en op de website gezet worden. Als de mannen op tv naar voetbal kijken dan zit ik er soms wel even bij, maar als het mij niet meer boeit dan ga cello spelen of in de schuur aan de slag.

Hervonden liefde

Het dipje op school duurde maar kort. De liefde voor het lesgeven is al lang weer terug. Ik ben ervan overtuigd dat het leven niet zozeer door grote als wel door kleine stapjes wendingen neemt. Het lag voor de hand dat ik na mijn studie voor de wetenschap had gekozen, aan de universiteit verbonden was gebleven. Ik was dan waarschijnlijk niet zo gelukkig geworden als nu.

Het onderwijs daagt mij steeds weer uit het vertrouwen van ouders en kinderen waar te maken. In een fase waarin de jongeren het meest 'kneedbaar' zijn mag ik een bijdrage aan hun ontwikkeling leveren. Ik hoop dat ze later aan mij terugdenken zoals ik over bepaalde docenten van vroeger zeg: 'wat meneer Zus zei vergeet ik nooit weer, of mevrouw Zo, wat was dat een fijne juf'.

Mijn eigen kinderen zijn graadmeters. Ik heb mijn tweede en derde zoon in de klas gehad. Sebastian vermeed en omzeilde angstvallig 'mevrouw' te zeggen, Jesse is jovialer, die gaf mij na de les wel eens gewoon een dikke knuffel en een duim omhoog: 'goed gedaan hoor mam'. Kon hem niks schelen wat de klas ervan zei. Was ook geen enkel probleem, werd als volkomen naturel ervaren.

Coronamogelijkheden

Corona plaatst ons niet alleen voor problemen, maar brengt tevens goede ontwikkelingen in een sneltreinvaart. De online mogelijkheden zijn ongekend. Er moet ook ruimte zijn voor een geintje, een Valentijnsfilmpje in de sneeuw, een zoom-bingo.

Sinds kort werk ik voor uitgevers. Ik maak promotiefilmpjes, ontwikkel digitaal lesmateriaal voor Latijn. Ik was gewend mijn meeste lesmateriaal zelf te maken, dus daar kan ik me creatief in uitleven.

Ook na corona zal hier, naast fysieke les, vraag naar blijven denk ik.

Blijven ontwikkelen

Blijven ontwikkelen is belangrijk.

Samen met Jelle zou ik afgelopen jaar een maand voor cursus in Italië, ons favoriete vakantieland, verblijven. Dat ging niet door. Jammer. We gaan er elk jaar met de tent of vouwwagen naartoe. Mijn droom is om er ooit nog eens een huisje te kopen, maar Jelle ziet dat niet zitten.

Ach, we hebben het ook zó goed hier in Musselkanaal, dat huisje mag altijd een droom blijven.

Hoe zeiden onze ouders dat vroeger? Een mens moet wat te wensen houden.

Rie Strikken