Hemd van het lijf met Ivette Langeveld-Kamst

STADSKANAAL Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 164 is het de beurt aan Ivette Langeveld-Kamst uit Stadskanaal.

Ze zouden 8 maart in het vliegtuig zitten. Op weg naar Bali. Ivette Langeveld en haar man Jeroen laten letterlijk alles achter zich en gaan een nieuwe toekomst tegemoet. Bij 'hun' meisjes in het Garuda House. De spullen zijn verkocht of opgeslagen. Hun huis is verhuurd.

Ook voor hen gooide corona roet in het eten.

In het meest gunstige geval, als Indonesië visa afgeeft, moeten er nog bureaucratische hobbels genomen en tickets geregeld worden en kunnen ze over drie weken weg. Zeker is dat nog niet. Maar het deert ze niet. Ze hebben al zo vaak hun toekomstplannen bij moeten stellen. En ze hebben al zo vaak in het vliegtuig gezeten terwijl ze geen idee hadden waar ze bij aankomst naartoe zouden gaan.

Hoe anders was Ivette haar jeugd. De familie Kamst was niet zo van het reizen.

Wanneer ben je geboren?

"Op 17 juli 1980. In Stadskanaal. Ik heb twee oudere broers. Mijn moeder was huisvrouw. Mijn vader was uitvoerder in de bouw. De renovatie van het hoofdstation van Groningen, in de periode 1998–1999, was 'zijn' project. Dat vond hij zo mooi, hij glom van trots bij de officiële opening.

Lutherse kerk

Samen waren mijn ouders koster van de lutherse kerk. Van daaruit waren uitvaarten, er vonden cursussen en feesten plaats. Ik ben er opgegroeid. Mijn box stond in de keuken. Zo had mijn moeder de handen vrij voor de catering en andere bezigheden.

Van jongs af aan hielp ik in de bediening en met andere hand- en spandiensten. Ik kende het gebouw letterlijk op mijn duimpje: ik vond het een sport om in het donker de lichtknopjes achter de zaal te vinden.

Later werd ik zelf actief in de kerk. Ik ben diaken geweest en heb landelijk verschillende functies bekleed. Vanaf het moment dat duidelijk werd dat wij naar Bali zouden vertrekken ben ik daarmee gestopt.

Na de Anne de Vries basisschool ging ik naar MAVO De Steiger. In het tweede jaar ging ik over naar het VBO. In Winschoten deed ik MEAO bank en verzekeringen. Als bijbaantje ben ik jarenlang caissière geweest bij Albert Heijn.

Jeroen

Tijdens een stage bij optiek Wieringa viel ik stiekem als een blok voor opticien Jeroen. Die was net terug van een reis naar Thailand. Ik dacht: 'wauw!' Van huis uit was ik niet opgegroeid met verre reizen. Als hij vertelde over de landen waar hij al was geweest dan hing ik aan zijn lippen. Stiekem vond hij mij ook leuk….. maar hij vond mij gewoon nét te jong …, hij was vierentwintig, ik zeventien.

We hielden contact en twee jaar later kregen we toch een relatie. In 2003 zijn we getrouwd. Samen maakten we heel wat reizen.

Onvervulde kinderwens

Er was een kinderwens, maar het lukte niet om zwanger te raken.

Ik had ontzettend hevige menstruatiepijnen met bovenmatig bloedverlies, maar in het ziekenhuis zei men dat er niks aan de hand was; het zat tussen de oren. Bij een kijkoperatie bleek dat ik endometriose had. Daarbij is er wildgroei van baarmoederweefsel in de hele buik.

In het UMCG werden we serieus genomen. Er werd ons verteld dat ik geopereerd kon worden, maar dat de kans op een zwangerschap dan nog klein was, omdat er veel beschadiging was en een kleine kans op volledig herstel.

In afwachting van een operatie slikte ik hormonen. Ik was zevenentwintig en raakte in de overgang, met alle symptomen: stemmingswisselingen, opvliegers, noem het allemaal maar op. Het was vreselijk.

Zinnen verzetten

Om de zinnen enigszins te verzetten maakten we een reis naar Maleisië, dat was in juni. In september overleed mijn vader, heel plotseling, totaal onverwacht. We waren in shock, in rouw gedompeld. Tot aan de operatie was het uiteindelijk 'overleven'.

Na de negen uur durende ingreep bleek dat er zoveel onherstelbare schade was, dat de kans op een zwangerschap eigenlijk nihil was. Voor Jeroen was het altijd heftig geweest mijn pijn te zien. Nu kwam er voor hem, voor ons samen, het verdriet bij dat we kinderloos zouden blijven. Maar samen staan wij heel sterk! En in het UMCG werden wij fantástisch begeleid door een gynaecoloog en een psycholoog. Wij waren zelfs een pilot-stel: de psycholoog heeft ons verhaal gebruikt voor een boek over wat endometriose met je relatie doet.

Garuda House

Het lukte ons om het verdriet een plaats te geven en te accepteren dat ons leven anders zou lopen dan we gepland hadden. In 2009 maakten we een reis door Indonesië. We bedachten om langs te gaan bij een project dat ook vanuit onze lutherse kerk gesteund wordt: het Garuda House, waar meisjes tussen twaalf en achttien jaar een middelbare schoolopleiding kunnen volgen. Een opleiding waarvoor ze van huis uit niet de kans zouden hebben. We wilden wel eens zien waar het geld bleef.

We belandden er in een warm bad. We voelden: dit is ons gezin, hier horen wij bij.

In het Garuda House leven vijftien meisjes van verschillende religieuze gezindtes in harmonie. Nou is het zo dat men op Bali sowieso vreedzaam en tolerant is naar elkaars religie: op de christelijke feestdagen werken de moslims en andere gelovigen, andersom worden de niet-christelijke feestdagen ingevuld door de christenen. We hadden zulke intense, warme gesprekken met de kinderen. En met het plaatselijke echtpaar dat er de dagelijkse leiding heeft, maar niet toekomt aan beleid maken en langere termijn plannen.

Achteraf gezien was dit het moment waarop wij 'mom and dad' werden.

Sindsdien gingen we elk jaar naar Garuda House. Dat combineerden we met reizen naar Maleisië, Cambodja, Costa Rica. In Nederland bleven wij ons ervoor inzetten en fondsen werven.

In 2011 werden we gevraagd werk over te nemen van een Nederlands echtpaar, in 2019 benaderde de overkoepelende organisatie ons met de vraag om naar Bali te komen en van daaruit het project nog meer op de kaart te zetten en een gemeenschapshuis en meer leerplekken te realiseren. We hoefden er niet lang over na te denken, we besloten te gaan.

Het heeft zo moeten zijn: in 2011 zou het vluchtgedrag zijn geweest, nu was het een weloverwogen besluit, een wens die in vervulling gaat. Een volgende fase, waarin we er vrede mee hebben dat ons leven zonder eigen kinderen ons de mogelijkheid biedt te reizen en deze stap te zetten.

Maatschappelijk

Maatschappelijk is het nu ook gemakkelijker. Jeroen fotografeerde naast zijn baan, maar was al een paar jaar zelfstandig fotograaf. Na de MEAO heb ik gewerkt bij UNIVÉ en de Belastingdienst. Je geeft niet zomaar het veilige leven van een vaste baan op. In 2019 ben ik opleidingen gaan doen en ik run nu een eigen bedrijf als business coach, waar ik van kan leven en wat ik ook grotendeels online vanuit Indonesië kan doen. Jeroen heeft al zijn eerste opdracht als fotograaf op Bali. Dat moet ook wel, want het is vrijwilligerswerk wat we voor Garuda House doen.

Bivakkeren

De bedoeling was dat we 8 maart in het vliegtuig zouden zitten. Door corona hebben we vertraging.

Onze huisraad is verkocht of opgeslagen, ons huis is verhuurd.

We wonen afwisselend bij mijn moeder in Stadskanaal, in een vakantiehuisje van mijn schoonouders, in Epe en bij vrienden. Voorlopig heb ik nog wat extra tijd om te lezen en te schrijven, wat ik graag doe. Over het dagelijks leven en vooral van dat van de meisjes op Bali schrijf ik een blog. Sommige van hen die we tien jaar geleden voor het eerst ontmoet hebben zijn nu zelf al moeder. De meeste hebben het goed en komen nog jaarlijks terug, met hun kindjes. Op mijn veertigste ben ik al oma, dat voelt zo goed.

Dankbaar

We hebben goede hoop dat er binnenkort visa worden afgegeven.

We staan volledig open in de toekomst. Onze droom was het project Garuda House uitbreiden en op Bali wonen. Dat gaan we nu doen. We zullen ongeveer vier maanden per jaar terug komen in Nederland. Zo stellen we ons het leven de eerste vijf tot tien jaar voor. En als het anders loopt dan zien we dan wel weer.

We zijn dankbaar voor ons huidige leven en genieten van elk moment."

Nawoord

Ivette en Jeroen hebben op het laatste moment toch een visum kunnen regelen. Ze zijn op weg naar Bali

Rie Strikken