Hemd van het lijf met Mariska ten Den-Winters

HEBRECHT Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 171 is het de beurt aan Mariska ten Den-Winters uit Vlagtwedde.

Uw verslaggever, bekend hartstochtelijk ambassadeur van Kanaalstreek, Westerwolde, Veenkoloniën in het bijzonder en Grunnen in het algemeen, moet tot haar schande bekennen dat ze nog nooit gehoord had van Hebrecht.

Maar als ik vijf miljoen win, dan verhuis ik naar de enige te koop staande boerderij in dit idyllische, bij Vlagtwedde behorende, noordelijk van Bourtange gelegen buurtschap met zijn prachtige weidse uitzicht waar de tijd lijkt stil te staan. Met de buurvrouw kon ik het in ieder geval al goed vinden.

Mariska ten Den, voor haar volgers bekend als 'Hippe Kip', is zelf ook 'import' en lyrisch over haar thuis. Zij en haar man wilden met hun melkveebedrijf weg uit het aardbevingsgebied. Na bezichtigingen van heel wat mogelijke nieuwe bestemmingen vielen ze als een blok voor Hebrecht: het was liefde op het eerste gezicht. Nu, vijf jaar later, zijn ze nog steeds blij met hun keuze.

Wanneer ben je geboren?

"Op 4 januari 1976. In Rotterdam. Ik heb een oudere broer. Mijn moeder was huisvrouw, mijn vader pijpfitter. Vanaf mijn twaalfde begon ik weg te lopen van huis, omdat het daar niet veilig was voor mij. Ondanks dat zat ik toch in de MAVO/HAVO brugklas.

Marhaba

Op mijn veertiende ging ik van school. Bij de organisatie Marhaba, dat betekent 'welkom' in het Marokkaans, werd ik vaak liefdevol opgevangen, maar telkens werd ik toch weer naar mijn ouders gebracht, totdat ik definitief uit huis vluchtte.

Ik was bijna zeventien toen ik zwanger raakte.

Fiom

Bij het Fiom (hulp bij ongewenste zwangerschap R.S.) ben ik heel goed begeleid. Ik werd er klaargestoomd voor de maatschappij, leerde eten koken, structuur aanbrengen in mijn leven, we zochten samen naar waar mijn talenten lagen. Mijn dochter Fay werd geboren en in tegenstelling tot de meeste andere jonge moeders bij het Fiom, wilde ik haar van het begin af aan overal mee naartoe nemen.

Visagie

Mijn moeder was inmiddels gescheiden en toen heb ik een tijdje met mijn baby bij haar in gewoond. ’s Avonds deed ik een opleiding visagie. Al voordat ik afgestudeerd was had ik volop werk en kon ik een eigen flatje huren.

Winschoten

Ik ontmoette een vriendje dat bij me introk. Voor zijn werk verhuisden we een jaar of zes later naar Winschoten. De relatie was al niet zo goed meer, maar ik dacht in ieder geval daar wel leuk te kunnen werken. In Rotterdam had ik volop klandizie, werd ook door vrouwen gebeld die ’s avonds naar een feestje wilden en vlak van tevoren nog even mooi opgemaakt wilden worden. Ik moest soms nee verkopen, zo druk had ik het en ik ging er van uit dat dat in Winschoten gewoon zo doorging. Nou nee dus! Het bleef bij een bruidje of moeder van de bruid. Ik zat veel thuis. De relatie bloedde langzaam dood.

Wim

Op dat punt stond ik op een gegeven moment bij de McDrive in Groningen, toen mijn auto ermee ophield. Achter mij stapte een man uit een auto die de mijne weer aan de praat kreeg. Hij stelde voor samen een milkshake te gaan drinken. Het klikte meteen en hij vroeg vrij snel: Is er iemand in je leven? Ik zei ja. Waarop hij vroeg: Ben je gelukkig? Waarop ik antwoordde: nee.

Eigenlijk wilde ik meteen bij hem op schoot kruipen!

Hij gaf me zijn telefoonnummer voor 'als ik wat wou kletsen'. Een vent die niet mijn nummer vroeg! Ik kende het nummer uit mijn hoofd nog voordat ik weer in Winschoten terug was.

Efficiënt

Kort daarna ben ik bij hem op de boerderij ingetrokken. Niemand vond het gek. Zijn ouders en vrienden wisten dat Wim heel efficiënt was, ook in relaties. Met de vriendinnen die hij ervoor had gehad, was het meestal snel weer uit. Zijn ouders wisten: als Wim iemand meeneemt naar huis, dan zal dat wel goed zijn. Hij is precies een jaar ouder dan ik, we zijn op dezelfde dag jarig. Ook efficiënt qua verjaardagsfeestje…

Boerin

En zo werd ik met vallen en opstaan, door schade en schande, boerin op het melkveebedrijf in Ten Post. Ik hield me vooral bezig met de kalveren en de pinken, het jongvee zeg maar. Voor het vakblad 'Boerderij' schreef ik een paar jaar een column over mijn belevenissen. Mijn puberdochter moest wel erg wennen aan de overgang van de stad naar het platteland, maar uiteindelijk vond ze haar draai en woont ze tegenwoordig met haar man en twee kinderen zelf ook weer landelijk.

In 2005 zijn Wim en ik getrouwd.

Geschiedenis herhaalt zich

Acht jaar geleden herhaalde de geschiedenis zich: op haar achttiende kreeg mijn dochter een kind en was ik op mijn zesendertigste oma! Het was praktisch dat zij eerst met haar zoontje bij ons in huis bleef wonen, totdat ze met haar man een huis vond. Inmiddels hebben ze ook een dochtertje van drie jaar. Het is een beetje zo gegroeid dat we met de kinderen een soort co-ouderschap hebben.

De kleinkinderen hebben hier hun eigen kamer en bedje en 'wonen' als het ware vaste dagen hier. Ze weten niet beter. Het leven op de boerderij is een verrijking voor ze en voor opa en oma is het dat ook. Woensdag en donderdag zijn mijn vrije dagen, dan werk ik wel mee op de boerderij natuurlijk, maar dan doe ik ook andere dingen.

Verdomhoekje

De column in Boerderij stopte. Daarna heb ik tien jaar voor natuurblad Roots geschreven. Afgelopen februari was dat afgelopen, omdat men iets nieuws wilde. Ik probeerde altijd een brug te slaan tussen het boerenleven en de natuurmensen.

Ik had het idee dat ze bij Roots dat geluid niet meer wilden horen …. Ik begrijp sowieso steeds minder waar Nederland mee bezig is. De boer wordt in een verdomhoekje geplaatst, waar hij niet hoort. Natuurlijk zitten er zwakke broeders tussen maar de meeste boeren zijn hoeders van de natuur, van het land en hun dieren. Van generatie op generatie wordt dit doorgegeven. Activisten stoppen ermee als ze het beu zijn, de boer niet. Boer ben je dag en nacht, je leven lang. Het is een manier van leven om goed met je bedrijf om te gaan. Je kapitaal is het land, zijn de dieren, dus daar ben je zuinig op. Ik snap de boeren die actie voeren wel. We kunnen ontwikkelingen niet tegenhouden, maar we laten ons ook niet zo maar naar de slachtbank leiden.

Verhuizen

Wim was al lang voordat het zo in het nieuws kwam niet gerust op de aardbevingen in Groningen. Hij zag de aarde verzakken, er ontstonden haarscheurtjes in de mestkelder.

We oriënteerden ons elders en hakten de knoop door. In 2016 verkochten we het bedrijf en begonnen opnieuw in Hebrecht. Ditmaal zonder melkrobot, daar was vaak wat mee. We melken onze Fleckvieh koeien weer zelf. Het is een robuust, eigenzinnig ras. Wim zegt: Holsteiners (gangbaar koeienras) zorgen voor de boer, Fleckvieh zorgen voor zichzelf.

We hebben de 130 koeien verhuisd. Die operatie vergde een maandenlange voorbereiding, dus het moest doorgaan. De week ervoor was het spekglad door ijzel, de week erna lag er een dik pak sneeuw. Op de verhuisdag zelf, een zaterdag, was de weg veilig. De koeien waren gelukkig snel geacclimatiseerd, net als wij. Toen we voor het eerst de mooie J. Buiskoolweg afreden naar Hebrecht waren we al verknocht aan het gebied.

Hippe kip

Ik mis het schrijven. Daarom ben ik mijn eigen website en blog begonnen. Daarop ben ik de baas over wat ik schrijf, kan ik mijn best blijven doen om het boerenimago te verbeteren. Ik ken immers beide werelden, het stadse - en het boerenleven: hippekip.com heet mijn blog. En oma-weetjes uitwisselen vind ik leuk; zoveel bloggende oma’s zijn er niet.

In mijn vrije tijd knap ik oud kinderspeelgoed, vooral meubels, op. Soms verkoop ik er drie in een maand, dan weer een tijd lang niks.

Voor de toekomst hoop ik dat we door kunnen boeren! Zonder robot! Wim en ik verheugen ons er op weer eens lekker uit eten te gaan, dagjes weg te kunnen en een bioscoopje te pakken. Heerlijk. Geen theater, nee, daar houden we niet van."

Rie Strikken