Hemd van het lijf met Anita Huiting uit Stadskanaal

STADSKANAAL - Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 43 is het de beurt aan Anita Huiting uit Stadskanaal

Wanneer ben je geboren?

“Op 22 september 1970. In Stadskanaal.”

Samen met haar man zit Anita Huiting met de helft van hun samengestelde gezin aan de grote keukentafel. “De kinderen wonen alle vier op zichzelf, maar de jongens kwamen even gezellig mee-eten. Dat doen ze regelmatig. Mijn man en ik vinden dat heel fijn.” Ze wijst naar een lege stoel tegenover zich. Neem plaats.”

Naadloos voegt uw verslaggever zich volkomen naturel in het gezelschap en in het huiselijke gesprek. Gaandeweg verlaten de zonen de keuken, eerst om op hun gemak buiten een sigaretje te roken, daarna één voor één naar hun eigen huis. Echtgenoot ‘moet nog even wat doen’, waarna het interview kan beginnen. Het blijkt kenmerkend voor de manier waarop Anita Huiting in het leven staat en met mensen omgaat.

Hippiekind

“Ik ben een hippiekind. Mijn ouders waren echte hippies. Ze vonden dat de wereld teveel werd geregeerd door geld en geweld. Ze zochten vrede en probeerden bij te dragen aan een meer vriendelijke wereld. Ze wilden vrijheid, plezier, creativiteit. Dat draag ik nog steeds met me mee. En eh… ja, ik weet niet hoe het komt, maar ik heb gewoon altijd heel veel energie…” bijna verontschuldigend trekt ze met een enigszins verlegen lachje de rechter schouder op.

“Ik ben de oudste van vier kinderen, ik heb een zus en twee broers. Toen ik twee jaar was verhuisden we naar Bourtange, later naar Holte. Daar, midden in het veld, ben ik opgegroeid, ging ik naar de basisschool. Mijn vader was voor zijn werk vaak weg, zat veel in het buitenland. De MAVO heb ik gedaan in Onstwedde. Daarna heb ik een jaar highschool in Amerika, in Michigan gedaan. Dat was zo’n fantastische ervaring! De buitenschoolse activiteiten, het glamoureuze eindejaarsbal, de prom, leven in een gastgezin. Met hen heb ik altijd contact gehouden. Drie jaar geleden hebben mijn man en ik ze weer opgezocht. We werden heel warm onthaald.

Slachtofferhulp

Terug uit Amerika heb ik in Stadskanaal de HAVO gedaan en daarna de Schoevers-opleiding. Ik vond direct een baan als secretaresse bij PPG Fiber Glass in Westerbroek.

Inmiddels was ik getrouwd, kreeg een dochter en een zoon en woonde in Slochteren.

In 2000 kwam ik, gescheiden, met twee kinderen, terug naar Stadskanaal. Ik had er direct weer een baan, bij de bedrijvenbalie van de RABO-bank. Na een fusie kwam ik terecht bij een bedrijf voor veredelingsgewassen. Dat heb ik veertien jaar gedaan. Via office manager en directiesecretaresse werd ik uiteindelijk marketingmanager.

Las Vegas

Ondertussen had ik in 2001 Henk, mijn huidige man, ontmoet. Hij heeft ook een zoon en een dochter. In 2015 zijn we getrouwd. Niemand wist ervan. We maakten een rondreis door een aantal Amerikaanse staten: Californië, Utah, Nevada, en ja daar in Nevada zijn we getrouwd in Las Vegas. Dezelfde middag hebben we de kinderen opgebeld en medegedeeld dat we getrouwd waren. Die waren verrast, maar heel blij voor ons. We waren al jaren een hecht, zoals dat dan heet ‘samengesteld’ gezin. We hebben daarna nog twee dagen op een Harley Davidson een deel van route 66 gereden: bloed- en bloedheet was dat, 43 graden, in juli 2015.

Inderdaad ja, tijdens die reis hebben we ook in Michigan mijn highschool gastouders bezocht.

Wat nu?

Na een ingrijpende gebeurtenis ben ik in 2015 gestopt met werken, heel bewust. Ik stelde me de vraag: “wat nu?”

Ik wilde meer voor andere mensen gaan betekenen en ben actief geworden binnen Rode Kruis Zuid-Oost Groningen, werd voorzitter.

2015 was het jaar van de vluchtelingencrisis: enorme aantallen ontheemde mensen kwamen naar Europa, naar Nederland. Als Rode Kruis hebben we twee welkomwinkels opgezet, één in Stadskanaal en één in Ter Apel. In Stadskanaal werd kleding ingebracht, in Ter Apel was het uitgiftepunt. Met zeventig vrijwilligers hebben we dat een half jaar gedaan. Het was een goede tijd, heel dankbaar werk. We zagen zoveel leed, echt pure nood, maar leerden ook nieuwe culturen kennen. Die mensen ontvluchtten de oorlog in Syrië, het geweld in Irak, de terreur in Afghanistan. Het ontbrak ze aan echt alles, terwijl wij hier in Nederland zo veel hebben. Voor mij voelt het goed om daar wat van te delen. Toen de hausse over was kwamen de mensen uit de zogenaamde veilige landen.

Tegelijkertijd was ik actief geworden binnen Slachtofferhulp Nederland. Dat heb ik twee en een half jaar gedaan als vrijwilligster. Daarnaast voltooide ik de studie Rouw- en verliescoach. Daarvoor ging ik een jaar lang naar Zwolle. Met mijn praktijk zit ik sinds kort in een klein kantoor op een bedrijvencentrum in Veendam. Ik voorzie in een duidelijke behoefte. Vooral bedrijven zijn mijn klanten. Werknemers die, om wat voor reden dan ook, vast komen te zitten, moeilijk weer op gang kunnen komen, na een verlies, verzanden in rouw, begeleid ik. Verlies is niet alleen overlijden, maar kan ook een scheiding zijn of verlies van gezondheid. Als ik er op tijd bij ben, mensen met begeleiding op maat overeind kan houden of helpen, is dat een win-win situatie. Het ziekteverzuim wordt beperkt en de cliënt vaart er wel bij.

Doordat ik intensief werkte als vrijwilligster bij Slachtofferhulp kende ik hen en zij kenden mij. Kort geleden was er een vacature en … nu werk ik als officemanager in Groningen. Het zal wel pittig zijn om mijn bedrijf te combineren met de baan bij Slachtofferhulp, maar ik ga het wel proberen. Ik ben nog steeds dat hippiekind, weet je wel. Ik wil een bijdrage leveren om de wereld een beetje mooier te maken.

Red Hat Society

En ik doe veel dingen waar ik zelf heel blij van word. De kinderen zijn de deur uit, een goede huisvrouw is niet aan mij verloren gegaan en, zoals ik al zei, heb ik gewoon veel energie.

In 2016 heb ik een chapter van de Red Hat Society opgezet in Stadskanaal. Ik had gehoopt dat er zich misschien 25 vrouwen zouden melden. Het succes overtrof mijn stoutste verwachtingen!

Op de eerste bijeenkomst kwamen 43 vrouwen met rode hoeden in paarse kleren af. De Red Hat Society is een vrolijke vrouwenbeweging van vrouwen boven de 50, die zich niet achter de geraniums laten zetten. Er zijn geen regels, behalve ‘niet zeuren, maar plezier maken’. Het fenomeen is overgewaaid uit Amerika, waar het in 1998 is begonnen en sindsdien aanhangers in de hele wereld heeft. Onze chapter heet ‘Fire Ladies’. Ons motto is ‘Doe maar gek, dan doe je al normaal genoeg’. Ja, ja, wel het toppunt van frivoliteit voor Veenkoloniaalsen hè. Het klopt dat ik zelf nog geen 50 ben. Jonger dan 50 mag je wel lid worden, maar dan draag je een roze hoed.

Hobby’s

Natuurlijk heb ik tijd voor hobby’s. Henk en ik beleven ontzettend veel plezier aan ons eerste kleinkind, en we houden heel erg van muziek.” Lachend: “Ja, ook hippies eigen hè. We bezoeken veel concerten. En, oh, als ik muziek hoor, dan dans ik… Verder reizen we graag, volgens het ritme een dag actief, een dag relaxen.

Lezen vind ik ook heerlijk. Ik hou van Scandinavische thrillers. Nu ik in mijn nieuwe baan ben begonnen zal ik niet meer zoveel tijd hebben voor hobby’s, dan moet ik prioriteiten stellen. Nou, de kersttijd is daarvoor bij uitstek geschikt natuurlijk, een tijd van bezinning en overweging. Maar eerst gaan we gezellig met de hele familie een kerstdiner samenstellen. Iedereen neemt een onderdeel voor zijn rekening. En daarbij vragen wij de kinderen, net als wij, ook aan onze minder bedeelde medemens te denken. Met een donatie voor Warchild of hongerende kinderen in Jemen.