Hemd van het lijf met Andries Huisman uit Stadskanaal

STADSKANAAL - Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek het hemd van het lijf.

In aflevering 30 is het de beurt aan Andries Huisman uit Stadskanaal.

door Paul Abrahams

Wanneer ben je geboren?

Op 24 maart 1957 aan de Hoofdkade 155 in Stadskanaal, vlak bij de brug. Daar heb ik tot mijn huwelijk gewoond. Mijn ouders runden een kruidenierswinkel. Mijn opa had een aannemersbedrijf in Smilde, maar mijn vader - hij had wel een bouwkundige opleiding gevolgd - heeft toch toch voor het vak van kruidenier gekozen. De kruidenierswinkel was redelijk modern voor die tijd, want er werd ook groente verkocht en fruit, brood en zuivel. Natuurlijk werden ook bij de klanten thuis bestelboekjes afgehaald, waarna de boodschappen werden bezorgd. 

Samen met mijn oudste broer heb ik veelvuldig meegeholpen in Huisman Superette, een winkel met een oppervlakte van zo'n 55 vierkante meter. We hebben uiteenlopende werkzaamheden verricht. In de vakantie mocht ik met mijn vader op dinsdagmorgen mee naar de veiling in Groningen. Het afklokken in de veiling was machtig mooi. Mijn vader zei altijd: je mag niet op de knop drukken. Het laat zich raden. Ik heb toch een keer op de knop gedrukt en mijn vader moest bijna de hoofdprijs betalen voor een kistje sla.

Mijn ouders maakten lange dagen, hun uitlaatklep was de caravan op camping de Berken in Gasselte. We hadden daar een vaste standplaats. Als de winkel zaterdagmiddag gesloten was, vertrokken we naar Gasselte. Vaak één nachtje slapen en dan zondagmiddag weer terug naar huis. Ik kijk daar met veel plezier op terug.

Ik ging naar de hervormde lagere school aan de Oosterstraat, de school van meester Fennema. De volgende stap was het Ubbo Emmius aan de Stationslaan. Omdat ik het veel leuker vond om te knutselen aan brommers, dan om boeken te lezen heb ik na HAVO 3 de overstap gemaakt naar de MTS aan de Frankrijklaan. Werktuigbouwkunde was meer mijn ding. 

In de vakantie en op zaterdag werkte ik bij Technisch Buro Kip in Stadskanaal. Ik noemde mijzelf daar 'manager van alles'. Ik verrichtte uiteenlopende werkzaamheden. Van boren, zagen en lassen tot het schoonmaken van de werkplaats. En niet te vergeten: oppassen op de kinderen. 

Ik kon na mijn MTS opleiding aan de slag bij Kip toen de afdeling WAVAK (Warmte van Kip) van start ging. Ik ben toen ook begonnen met de opleiding verwarmingstechniek, waarmee het destijds bijzondere ACI diploma in de wacht kon worden gesleept. Heel belangrijk voor een bedrijf om een personeelslid met dat diploma aan het werk te hebben. Zie het maar als een soort van 'volledige vergunning'. 

Mijn baas was dan ook niet blij toen ik mij moest melden voor de militaire dienst. Als het lukt om je te laten afkeuren, dan krijg je van mij een auto. Tijdens de keuring heb ik benadrukt dat ik heel veel heimwee had. De militaire psycholoog geloofde er geen biet van, maar ik kreeg het voordeel van de twijfel. Blijkbaar hadden ze teveel militairen op het lijstje staan. 

Ik heb inderdaad een auto gekregen: een tweede hands Alfa Sud. Italiaanse auto's waren in die tijd al aan het roesten als ze nog in de folder stonden. Mijn witte auto was eveneens een roestbak en ik heb de auto daarom in het zwart overgespoten.

Na het faillissement van Kip ben ik in 1981 overgestapt naar - je gelooft het bijna niet - De Haan in Hoogezand. Dat Kip moest stoppen heeft me veel pijn gedaan. Ik heb daar toch min of meer het vak geleerd en ik was daar kind aan huis. In Hoogezand heb ik gekozen voor de afdeling scheepsinstallatie. Ook daar heb ik veel geleerd. Helaas kwam de klad in de scheepsbouw en kwam ik op straat te staan. Ik heb vervolgens een advertentie 'biedt zich aan' in de krant geplaatst en vervolgens ben ik aan het werk gegaan bij Mebatherm in Roden.

In mei 1986 heb ik na overleg met Jolanda - besloten om een eigen zaak te beginnen in Wildervank, waar we toen woonden: Huisman Warmtetechniek. Ik heb een busje gekocht en wat gereedschap. De garage naast de woning werd verbouwd tot werkplaats. Grappig detail is dat de garage 5,5 meter lang was en dat de verwarmingsbuizen een lengte hadden van zes meter. Ik heb toen zelfs een gat in de muur moeten hakken. Het is één week rustig geweest en daarna bleven de opdrachten binnenstromen. Spannend was het toen de eerste medewerker werd aangenomen. Hij heet Harrie Hesse en hij werkt 32 jaar later nog steeds bij bij. Fantastisch toch?

In 1996 is het bedrijf verplaatst naar het bedrijventerrein in Stadskanaal. Het was destijds één kale vlakte. We waren pioniers samen met Glas Ockels. De opening van het pand aan de Steenhouwer is verricht door Gerrie Knetemann, de bekende oud-wielrenner. Hij reed met een Ferrari door een papieren deur. Opmerkelijk is dat hij tijdens de handeling uit z'n broek is gescheurd. Ik hoor het hem nog zeggen: ja hoor dat heb ik weer.

Toen we naar Stadskanaal zijn verhuisd stonden zes namen op de loonlijst. Sinds die periode is veel veranderd. We hebben nu verdeeld over Huisman Warmtetechniek, Solar Noord, Klimacon, Pijttersen en Ventilatietechniek Noord zo'n 80 mensen aan het werk. Een fantastisch team. De orderportefeuille is goed gevuld. Dat varieert van de verbouwing van het hoofdkantoor van NDC mediagroep in Groningen tot het plaatsen van 9000 zonnepanelen in de Eemshaven. Neem bijvoorbeeld Solar Noord: dit jaar verwachten we een groei van maar liefst 450 procent. Probleem is om voldoende goede vakmensen te vinden om aan de steeds maar stijgende vraag te voldoen. Maar ook met Huisman Warmtetechniek gaan we dankzij de zogeheten energietransitie een geweldige toekomst tegemoet. 

In mijn jeugd ben ik lid geweest van de gymnastiekvereniging CSV en van de voetbalvereniging SJS. Ik was als voetballer geen uitblinker, maar ik ben wel een keer topscoorder geweest van het B2 team. Later ben ik ook gaan wielrennen. Werd min of meer enthousiast gemaakt door een vertegenwoordiger van Veronica sokken die een bezoek bracht aan de winkel van mijn ouders. Heb zelfs nog meegedaan aan de meerdaagse wedstrijd de Asser Jeugdronde.

Samen met enkele vrienden heb ik ook veelvuldig de hardloopschoenen aangetrokken en ik heb zelfs nog een keer een eerste prijs in de wacht gesleept op een nieuwjaarsloop. Vervolgens heb ik me aangemeld bij het Triathlon Team Stadskanaal (TTS). Een superclub. Hardlopen en fietsen was geen probleem, zwemmen wel. Toch min of meer een kwelling. Daarom ben ik overgestapt naar het fietsen - ik heb alle cols in de Alpen in het boekje staan en later hardlopen. Eerst de halve marathon, later ook de marathon. In 1990 heb ik meegedaan aan de marathon van Berlijn. Een bijzondere ervaring, want voor de eerste keer kon ook worden gelopen in Oost-Berlijn. Ik had serieus getraind en werd beloond met een prima tijd van drie uur en 25 minuten.

Ik heb onlangs besloten om te stoppen met het lopen van marathons. De teller staat op 45 stuks. Van 42 graden in Kenia tot min twintig graden in Groenland. Ik heb vier keer meegedaan aan New York. Daar heb ik ook een PR gelopen van drie uur en 16 minuten: nummer 850 van het klassement en een vermelding op de eerste pagina van de New York Times.

Ik heb veel marathons gelopen samen met mijn veel te vroeg overleden vriend Sjoerd Jan ten Kate. Met hem heb ik ook een trektocht gemaakt in Nepal. Het doel was om de 6000 meter op de Himalaya te halen, maar we zijn niet verder gekomen dan 5800 meter. We waren volledig ingesneeuwd en we zagen rotsblokken ter grootte van een huis naar beneden vallen. De route was niet meer te bepalen en we waren echt kotsmisselijk door de hoogte ziekte. Het was uiteindelijk zo gevaarlijk dat we besloten hebben om met behulp van de satelliettelefoon de hulp in te roepen van een helikopter om ons op te halen. Het duurde werkelijk een eeuwigheid voordat hulp ter plaatse was. Het aantal incidenten was niet meer op één hand te tellen en er zijn zelfs mensen om het leven gekomen. Ik heb daar echt de dood in de ogen gekeken. 

Als autocoureur heb ik ook heel wat rondjes gereden op de circuits in Assen en in Zandvoort. Met mijn vriend Jan Vos, maar ook met mijn twee zoons heb ik deelgenomen aan onder meer de ACNN competitie en de strijd om de Toerwagen Diesel Cup, het meest succes hadden we in de Silhouette Cup. Een prachtige ervaring. Stoere binken in racekleding en een imponerende helm op het hoofd. 

Binnenkort hoop ik het brevet voor een ultra ligth vliegtuig in de wacht te slepen. Ik zit nu in de laatste fase van de opleiding in Duitsland. Als de praktijktest succesvol wordt uitgevoerd, dan is de klus geklaard. Zeer waarschijnlijk word ik lid van de vliegclub Westerwolde die haar thuisbasis heeft in Vledderveen. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten totdat ik zelf kan vliegen van Vledderveen naar het vliegveld op Ameland. Dat eiland heb ik diep in mijn hart gesloten.

Ik ben getrouwd met Jolanda en we hebben drie kinderen. Mijn motto is: door sporten blijf je fit en helder. Het geeft een positieve houding en misschien hangt het geluk wel aan je kont. En wat betreft de toekomst: ik wil de bedrijven goed achterlaten en ik wil fit blijven zodat ik later nog een potje voetbal kan spelen met onze vijf kleinkinderen.