Column | Leeg nest, thuis best

Stadskanaal - Dertig jaar moederen over drie kinderen vond ik wel genoeg. Mijn laatste kind is de deur uit. Het werd tijd. Ik was al bang dat het er niet meer van zou komen. Onze Marie had het best naar de zin in hotel Mama. Zeker nadat we vorig jaar haar kamer nog helemaal hadden opgeknapt. Naast haar studie kon ze grof geld verdienen, want bij thuiskomst stonden haar natje en droogje klaar, de kleren gewassen en gestreken in de wasmand en de deelauto op de oprit.

Net toen ik me zo’n beetje had verzoend met het visioen van de nestblijver, kwam ze als donderslag bij heldere hemel op de proppen met een vriend. Een beste jongen die zij, en wij ook, al heel lang kennen. “Maar ineens sloeg de vonk over mam, bijzonder hè?” De vriend heeft verderop, bij ons in de straat, een huis met veel achterstallig onderhoud, wat ze samen nu al een paar maanden aanpakken. Op 1 april is ze bij hem gaan wonen. Geen lange haren meer in het doucheputje, geen pizzaresten op haar kamer, geen gestommel op de trap in het weekend na een nacht feesten en beesten met haar vrienden, geen vergeten eet-afspraak. Ruimte in huis. Rust. Reinheid. Regelmaat! Gisteravond was een vriendin op bezoek. We stonden in het lege, door het kind verlaten vertrek en bedachten allerlei nieuwe bestemmingen. Een logeerkamer misschien. “Een atelier kun je er ook van maken. Of je zet er de computer neer. Geeft ruimte in de woonkamer. Neem er wel de tijd voor. Pas op voor het Lege Nest Syndroom! Ik heb daar écht last van gehad toen de laatste de deur uit ging….” “Hoezo dat dan?” vraag ik een beetje geïrriteerd “Het is toch het doel waarnaar wij streven, dat ze zich zelfstandig kunnen redden in de maatschappij?” “Ja natuurlijk, maar het is wel het einde van een tijdperk hè. Ach, en na een paar weken was het ook wel goed. Ik ben gaan boetseren en Rolf en ik doen weer vaker dingen samen. Pas een heerlijk relaxte zaterdagavond. Het hele huis voor ons alleen. Wijntje, kaasje, kaarsjes, de ouwe muziek-meuk waar de kinderen zo’n hekel aan hadden. Led Zeppelin “Whole lotta love” keihard uit de boxen! Headbangen! Van het een kwam het ander… vuurwerk tussen de lakens…, zondag uitgeslapen tot 11.00 uur…” Op dat moment kwam MijnBetereHelft uit de keuken. Met een gekwelde blik, zijn ziel onder de arm en een pan in de hand zei hij met een grafstem: “Ik heb teveel kippensoep gemaakt. Ik breng Marie even een pannetje. Ik heb haar al twee dagen niet gezien. De elektrische deken staat aan. Als ik terug kom kunnen we gelijk naar bed. Ik ben ijskoud en dóódmoe”. Rie Strikken