Hemd van het lijf met Aaldrik Pot uit Stadskanaal

STADSKANAAL -Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf.

In aflevering 51 is het de beurt aan Aaldrik Pot.

Wanneer ben je geboren?

Op 24 maart 1959. In Huize Franciscus, Veendam. Thuis waren we met vier jongens en een meisje. Ik ben de middelste. Mijn moeder was huisvrouw, vader werkte bij de PTT. We woonden aan de Werfstraat. In die tijd heette de school in de volksmond naar de 'hoofdmeester', zeg maar de directeur. Ik ging naar de lagere school van meester Boelkens, de latere Parkwijkschool. Toen ik zeven jaar was zijn we verhuisd naar de Gelderselaan en ging ik naar school Bodde, zo genoemd naar hoofdmeester Bodde, de latere Europaschool. Daarna ging ik naar de MAVO en de HAVO aan de Engelandlaan. In mijn vrije tijd was ik lid van Z&PC (Zwem- en Poloclub) en scouting in Stadskanaal.

Sport en Onderwijs

Op mijn zestiende had ik al het diploma verenigingsleider gehaald. Mijn zus deed de kweekschool, de voorloper van de huidige PABO en ik hielp haar regelmatig met sportactiviteiten. Ik heb jarenlang gymnastiekles gegeven bij Jahn II, ik denk tot mijn dertigste ongeveer, daarnaast heb ik nog jaren volleybaltraining gegeven.

Het was dus niet zo vreemd dat ik na de HAVO graag naar de Sportacademie wilde. Ik stond 55ste op de wachtlijst, maar daar maakte ik me niet zo druk om: voorgaande jaren was je dan altijd nog verzekerd van een plek. Maar net in dat jaar was dat niet het geval. Met mijn pretpakket was het wel even lastig om een tweede keus te maken. Het werd de PA in Winschoten. Al voordat ik afgestudeerd was had ik een baan: op mijn laatste stage-adres, de Feiko Clockschool in Oude Pekela, kon ik blijven. Door de krimp duurde dat maar acht maanden. Ik kon daarna aan de slag op de Zuidenveldschool in Veendam.

Ik heb de akte voor speciaal onderwijs gehaald en via MLK- en asielzoekers scholen kwam ik in 1996 terecht bij het Time Out project van de gemeente Veendam. Ik werd er groepsleerkracht voor kinderen die in de knel zitten, om wat voor reden dan ook. Je kunt denken aan een sterfgeval in de familie, problemen met ouders, langdurige ziekte. Ze worden hier op hun eigen niveau begeleid op een pad van re-integratie naar, hetzij weer school, of werk. Sinds 2000 is het onderdeel van Winkler Prins Scholengemeenschap. Verdeeld over drie klassen zijn er op dit moment 35 leerlingen. Wij leveren maatwerk. Elk kind komt met specialistische hulp op de juiste plek. Er zijn arrangementen, trajecten, van zes, twaalf en achttien weken. De gemiddelde verblijfsduur is vier maanden.

Sinds 2017 ben ik er directeur Stafdienst leerlingbegeleiding. En hoewel ik mijn werk nog steeds met veel plezier doe, merk ik dat de rek er uit gaat. Daarom is 'Ervaarwater' zo belangrijk voor mij, voor ons. Een leven naast het onderwijs als het ware.

Dit is het moment waarop echtgenote Inge deelgenoot van het gesprek wordt.

Ervaarwater

In 2017 hebben Inge en ik de stap gewaagd om van onze gezamenlijke grote passie, het water en gastheerschap, ons bedrijf 'Ervaarwater' te maken.

Het zit sowieso in mijn DNA: opa van vaderskant was turfschipper, opa van moederskant kroegbaas.

Bij ons thuis zaten we ook altijd op het water. Op mijn zestiende heb ik samen met mijn broer een zeilboot gekregen. Daarmee gingen we naar het Zuidlaardermeer. Pa deed het een keer voor en daarna moesten wij het maar kunnen. Daarna heb ik zelf nog twee casco Waarschepen afgebouwd. In 1988 een grotere, vanwege de kinderen. Ik was namelijk in 1985 getrouwd. Mijn zoon is geboren in 1986, mijn dochter in 1988. Ze hebben allebei zo ongeveer leren lopen op de boot. In 1995 ben ik gescheiden.

Scheepswerfstraat

Met een tafel, een stoel en twee matrassen ben ik in 1996 in dit huis hier aan de Scheepswerfstraat ingetrokken. Het was een bouwval, maar met zo’n prachtig weids uitzicht over de uitgestrekte velden! Ik ben een Veenkoloniaal in hart en nieren, trots op onze streek, ik hou ontzettend van dit landschap. Ik ben in het huis gaan slopen, breken en renoveren. Er is een nieuw dak op gekomen, het enige wat is blijven staan zijn de muren.

Inge

In 2000 kwam Inge in mijn leven. Wij werden collega’s op het Winkler Prins en moesten samenwerken. Dat ging in het begin verre van soepel, eigenlijk was er gewoon wederzijdse irritatie. Maar van lieverlee wenden wij aan elkaar en in 2004 was er sprake van een 'beginnende romance' kan ik wel zeggen. Het bleek dat wij toch wel heel veel gemeenschappelijke interesses hadden. Naast natuurlijk de professionele: passie voor mensen, en kinderen in de knel, juist ook door het intensieve werk bij Time Out in de vrije tijd behoefte aan stilte, rust, genieten van Bourgondisch leven en ….water. We bleken ons hart verpand te hebben aan Schiermonnikoog. We kregen een relatie. Mijn kinderen waren al groot en die van Inge waren nog heel jong. Ik heb heel lang getwijfeld of ik wel zin had om daarmee nog eens opnieuw te beginnen."

Echtgenote Inge: "Ik was ook wat voorzichtig, had twee relaties achter de rug. Dus in de praktijk hadden mijn kinderen en ik altijd koffers klaarstaan. Die gingen van mijn huis naar dat van Aaldrik en weer terug. En dat ging heel lang prima, maar op een gegeven moment was ik dat gesleep zat. In 2008, op de verjaardag van mijn dochter, heb ik de koffers bij Aaldrik laten staan en zijn we bij hem ingetrokken."

Varen

Aaldrik: "Het eerste jaar zijn Inge en ik met haar kinderen ook meteen op vaarvakantie geweest. Dat ging goed. Dus toen durfde ik het wel aan. In 2010 zijn we getrouwd, op 27 juni, de trouwdag van mijn ouders. Op Schiermonnikoog, in de jachthaven, hadden we feest met haring en Jägermeister, hebben gezwommen in de Waddenzee. In 2014 hadden we het idee om, naast de zeilboot, een motorboot te kopen. We hebben anderhalf jaar overal gezocht, van Amsterdam tot Emmen en Alkmaar aan toe. Uiteindelijk vonden we, onderweg naar familiebezoek nota bene, in de haven van Scheemda, waar we zo vaak langs kwamen, onze Lady B. Die boot ligt in het zomerseizoen in de haven van Lauwersoog en kan daar gehuurd worden. Of we varen ermee een plaat op en hebben daar bijvoorbeeld fotoworkshops. Wij zijn vrij impulsief in die dingen. We zitten hier aan de keukentafel wat te brainstormen en dan beginnen we gewoon en ja … we zien wel, letterlijk, waar het schip strandt. Sinds kort zijn wij de trotse eigenaars van Noordewind II, een voormalig beurtschip. Dat schip gaan we geschikt maken als vergader- en evenementenlocatie. Sinterklaas heeft het afgelopen december de Noordewind II gebruikt voor de intocht in Stadskanaal. We voelden ons zeer vereerd.

Smederij

De activiteiten van 'Ervaarwater' zijn voornamelijk in het zomerseizoen. Maar we zijn het hele jaar graag buiten bezig. Ook in de winter koken we regelmatig in de openlucht."

Inge: "Vroeger was ik vaak van januari tot maart niet echt te genieten, sinds we zoveel buiten zijn heb ik nergens last van. Ik heb me toegelegd op het roken van vis. Op bestelling verkoop ik die zo’n drie, vier keer per seizoen. Dat loopt heel goed. Per keer rook ik zo’n 65 kilo vis. De mensen kunnen hun bestelling afhalen in de oude smederij naast ons huis. We maken daar dan het vuur aan, schenken koffie of, in de kerstperiode, Glühwein, met wat lekkers erbij. Heerlijk!"

Aaldrik: "Die smederij hebben we een paar jaar geleden gekocht en knappen we op. Vorig jaar vonden we hem goed genoeg om er een winterfestival in te organiseren. Dat ging zo mooi, dat we dat dit jaar weer doen. De weekends van 8, 9 en 10 en 15 tot en met 17 februari is hier van alles te doen op het gebied van (amateur-)kunst. Er zijn muziekbands, er zijn exposanten van onder andere schilderijen, foto’s, giant dreamcatchers, stalen bomen. En natuurlijk heerlijke hapjes en drankjes. Wij houden van het Bourgondische hè.

Leuk om te weten is dat een aantal bruggen die over het Reitdiep liggen en de trap van de Stadskanaalster watertoren in deze smederij gemaakt zijn.

Voorlopig zitten wij nog niet achter de geraniums, al is het Veenkoloniale uitzicht ook nog zo mooi …"

Rie Strikken