Hemd van het lijf met Harm Jan Pleiter uit Vlagtwedde

Ter Apel

In de rubriek ‘Hemd van het lijf’ vraagt redacteur Paul Abrahams inwoners van de Kanaalstreek het hemd van het lijf. Deze keer Harm Jan Pleiter uit Vlagtwedde.

door Paul Abrahams

Waar ben je geboren? In Nieuweroord bij Hoogeveen, op 13 februari 1954. Mijn vader en moeder hadden een boerderij en mijn vader woont nog steeds op de boerderij waar ik geboren ben. Van jongs af aan hebben mijn broertje en twee zusjes meegeholpen. Ik heb werkelijk van alles gedaan. Van koeien met de hand melken tot ploegen met de tractor. Ik had ook graag boer willen worden, maar al snel werd duidelijk dat er geen toekomst was op de boerderij. Het 'boer zijn' zit overigens nog steeds in mijn bloed. Ik heb een grote moestuin achter mijn woning waar onder andere aardappelen, groenten en kalebassen worden verbouwd en ik vind het nog steeds fascinerend om te zien hoe prachtig de landerijen er bij liggen en hoe bijvoorbeeld de bieten en de aardappelen worden geoogst. Je hebt gekozen voor het onderwijs? Klopt. Eerlijk gezegd wilde ik gymnastiekleraar worden, maar ik had op de U.L.O., mede door ontbrekende voorlichting, het verkeerde vakkenpakket gekozen. Ik kon niet naar de ALO, maar wel naar de Pedagogische Academie in Meppel. Met de fiets naar het station in Hoogeveen, met de trein naar Meppel en dan met de fiets naar school. Op de laatste dag voor de zomervakantie fietste ik altijd van Meppel naar huis. Dat scheelde weer stallingkosten op het station en bovendien kon de fiets dan even een opknapbeurt krijgen. Je hebt op verschillende scholen les gegeven? Een heel lijstje. Ik ben begonnen als onderwijzer van de vierde klas op de Grollemanschool in Borger met 34 leerlingen. Daarna ben ik op 26-jarige leeftijd hoofd van de school in Odoornerveen geworden. Later een eenmansschool met in het eerste jaar totaal 21 leerlingen! Drie keer per week 2,5 uur ondersteuning van een collega. In het vijfde en laatste jaar voor de sluiting gaf ik les aan acht jongens en meisjes. Er zat één leerling in toen nog klas één. Die moest wel leren lezen en schrijven. Via de basisschool in Valthe ben ik de grens overgestoken naar Oost-Groningen. Ik had gesolliciteerd op een baan als directeur op een school in Hijken, Gasselte en Nieuwe Pekela. Het is uiteindelijk de Dr. D. Bosschool in Nieuwe Pekela geworden. Mijn vrouw Jikke - we hebben samen twee zoons - was daar blij mee, mede door de mooie woning die we toebedeeld kregen. Ze was kleuterjuf in Schoonoord, maar haar roots liggen in Kropswolde, bij Hoogezand. Na de gemeentelijke herindeling begin jaren negentig en een fusie van scholen, ben ik negentien jaar lang directeur geweest van de Clockeslach in Vlagtwedde. Na een uitstapje van enkele maanden Bourtange, geef ik sinds maart 2014 les aan kinderen van de Internationale Schakelklas (ISK) van RSG Ter Apel. We zijn sinds vorige week gehuisvest in de prachtig verbouwde Westermarke in Ter Apel. Een hele andere doelgroep Dat kun je wel zeggen. Het zijn kinderen in de leeftijd van 12 tot 18 jaar die in de AZC’s in Ter Apel en Musselkanaal wonen en in de regio. Kinderen afkomstig uit oorlogslanden als onder meer Irak, Syrië, Afghanistan en Somalië, die de meest vreselijke gebeurtenissen hebben meegemaakt. Zolang ze in de procedure zitten, hebben ze recht op onderwijs. De meeste kinderen zijn enorm gemotiveerd en ze willen zoveel mogelijk leren. Een echte band opbouwen is lastig. Soms blijven ze twee weken, soms twee maanden. Donderdagmiddag lopen ze bij wijze van spreken de school uit en het kan gebeuren dat ze vrijdagmorgen op weg naar Schiphol zijn om het land uitgezet te worden. Nee, afscheid nemen is er dan niet mee bij. Of dat verdrietig is? Soms wel, maar je moet ook professioneel je werk blijven doen. Ik hoorde dat je Russisch spreekt? Ha, ha. Klopt. In militaire dienst heb ik in Harderwijk de Russische taal geleerd. Ik was zoals dat toen heette 'krijgsgevangenenregistrator'. Het was de tijd van de Koude Oorlog en de Russen zouden West-Europa kunnen aanvallen. Het was mijn taak om eventueel gevangen genomen Russische soldaten te ondervragen. Ik kan nog steeds enkele zinnen uitspreken. Ik praat soms wel eens Russisch in de klas en warempel, de kinderen die dat kunnen verstaan luisteren ook nog eens. Sport is belangrijk voor jou? Ik was negentien jaar toen ik keeper werd van het eerste team van Noordscheschut. Ik was geen hoogvlieger, maar de vaste doelman had zijn been gebroken. Toen heb ik mijn kans gegrepen. Vanwege de militaire dienst - het was lastig om te trainen - kwam ik niet meer in aanmerking voor het eerste team. Later ben ik trainer geweest van het zaterdagteam van Borger (en meteen kampioen geworden) en van de tweede en eerste selectie van Rolder Boys. Vervolgens ben ik scheidsrechter geworden. Ik heb zeven jaar wedstrijden voor de KNVB gefloten. Het is mooi dat mijn zoon Bart nu ook scheidsrechter is. Ondanks zijn leeftijd (25 jaar) fluit hij al op hoog niveau. Ik ga vaak kijken en na afloop wordt steevast de wedstrijd nabesproken. Was die gele kaart wel terecht? Wat me wel opvalt is dat hoe hoger het niveau, hoe meer gezeurd wordt tegen de scheidsrechter. Hij is docent geschiedenis en mijn oudste zoon heeft ook een mooi beroep; hij is surveyor bij een bedrijf in Delfzijl. Gedurende het seizoen ’93/’94 was ik voorzitter van PJC in Nieuwe Pekela en verder ben ik van 1995 tot 2001 voorzitter geweest van de voetbalvereniging Westerwolde. Vandaag de dag ben ik voorzitter van de activiteitencommissie van de club, schrijf de wedstrijdverslagen van het eerste van Westerwolde en ben ik lid van de onderhoudsploeg van de vereniging. Met een man of negen verrichten we vrijdagmorgen om de twee weken allerhande werkzaamheden. Van schoonmaken tot onkruid wieden. En nog veel meer. Afgelopen vrijdag heb ik bijvoorbeeld met een kalkwagen de lijnen gezet. En eerlijk is eerlijk: kaarsrecht hoor. Nog steeds een boer in hart en nieren. Tot slot verzamel ik alles wat in de media over de voetbalvereniging wordt geschreven. Ik heb inmiddels plakboeken vol. Ook plakboeken vol met artikelen over het onderwijs. Ook dit is een mooie hobby.

Auteur

Paul Abrahams