Hemd van het lijf met Jantienus Warners uit Gieten (19)

Ter Apel

Redacteur Paul Abrahams van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek het hemd van het lijf.

door Paul Abrahams

In aflevering negentien is het de beurt aan Jantienus Warners uit Gieten. Wanneer ben je geboren? Op 9 april 1951 in de boeren buurtschap Achter 't Hout tussen Bonnen en Kostvlies, nabij Gieten. Mijn vader was ambachtelijk aannemer en mijn moeder runde een soort van Winkel van Sinkel. Een hele kleine winkel, helemaal volgestouwd, maar er was werkelijk van alles te koop. Van servies tot emmers en van een koffiemolen tot dopjes om de vingers te beschermen tijdens het aardappelenkrabben. En nog veel meer. Mijn vader was afkomstig uit het dorpje Zeijen onder de rook van Assen. Iedereen kende hem als Jan van Zeijen. We waren thuis met zes kinderen. Ik was de jongste, een echte nakomer. Mijn oudste broer is achttien jaar eerder geboren. Natuurlijk hebben we meegeholpen in de zaak. Planken sjouwen, maar ook Sinterklaas cadeautjes inpakken. Er was daarnaast meer dan genoeg tijd om te spelen. Er woonden best veel kinderen in de straat. We gingen samen naar de Bonnerschool, drie klassen in één lokaal, en we waren kind aan huis op het Bonnerveld. We hebben daar zelfs een racebaan voor fietsen aangelegd. Mijn vader begon in de jaren dertig op eigen kracht met het bedrijf en langzaam maar zeker werden steeds meer medewerkers aangenomen. In de hoogtijdagen stonden twaalf namen op de loonlijst. Naast nieuwbouw, waren met name boeren in de regio opdrachtgevers. Er werden uiteenlopende onderhoudswerkzaamheden uitgevoerd. Mijn broer Jan is later in de zaak gaan werken. Jij bent dus geen bouwvakker geworden? Ik heb echt twee linkerhanden. Na de lagere school ging ik naar de MULO in Gieten. Ik wilde gymnastiekleraar worden of politieagent. In mijn examenjaar is tijdens het kerst handbaltoernooi met het schoolteam in Veendam mijn onderarm verbrijzeld. Een sprongworp werd geblokkeerd en ik kwam verkeerd terecht op de betonnen vloer. Ik ben meteen geopereerd in het ziekenhuis in Winschoten. Ik kon jammer genoeg een streep trekken door de opleiding CIOS of de politie academie. De kans om aangenomen te worden was nihil. Verder ben ik noodgedwongen gestopt met voetballen. Ik was een talentvolle razendsnelle linksbuiten met een goede voorzet. Ik heb tijdens het MULO examen meetkunde hulp gekregen van een docent. Ik kon namelijk zelf niet mijn liniaal vasthouden. De datum van de armbreuk zal ik nooit vergeten: 28 december 1968. Een dag eerder kreeg ik vaste verkering met Alie tijdens een zogeheten tussenbal van dansles. De danslessen werden overigens gegeven op zaterdagmorgen op school. We zijn in 1973 getrouwd en we hebben twee kinderen en vier kleinkinderen. Ze wonen in Gasselte en Eexterveen. Lekker dichtbij. Na het examen kon ik - net als veel andere geslaagde kandidaten - kiezen uit verschillende banen. De werkgevers stonden bij wijze van spreken buiten de schooldeur te wachten. Ik wilde niet verder studeren, ik wilde aan het werk. Geld verdienen. Veel klasgenoten hebben gekozen voor DLG, de voorloper van Univé. Ik ben aan het werk gegaan bij Broekema-Nagel in Assen. Een koffiebranderij, waar ook allerhande hotel benodigdheden werden verkocht. Ik was administrateur en was verantwoordelijk voor de showroom en het contact met de vertegenwoordigers. Ik heb daar twee jaar gewerkt. Via mijn neef Jan Veenhof heb ik een baan gekregen bij de Rabobank in mijn woonplaats in Gieten. Hij werkte bij die bank, maar verkaste binnenkort naar (toen nog) de gemeente Gasselte. Hij had het nog niet gemeld aan directeur Willem Huting. "Waarom informeer je niet bij Huting of je daar kunt werken?". Huting liet echter weten dat er geen vacatures waren. Drie dagen later belde hij me al of ik langs wilde komen voor een gesprek. Na akkoord van het bestuur ben ik vervolgens aangenomen. Ik heb daarna overigens wel eerlijk verteld dat ik door mijn neef was getipt over de aanstaande vacature. Op 1 mei 1970 ben ik begonnen als baliemedewerker en uiteindelijk heb ik ruim 43 jaar bij de Rabobank gewerkt. Ik heb verschillende werkzaamheden verricht. Zoals onder (veel) meer teamcoördinator, adviseur hypotheken, manager particulieren en controller. Heb veel verbouwingen en fusies meegemaakt, het aantal medewerkers is fors toegenomen en alle leerlingen van de basisscholen zijn tot een aantal jaren geleden wel over de vloer geweest voor een excursie. Heel spannend was natuurlijk de kluis. Want daar hingen alle sokken met geld en als de kinderen de kluis binnenliepen moesten ze allemaal hoog stappen, zodat ze niet de onzichtbare infrarode beveiliging straal raakten. Ik ben nog benaderd om directeur te worden van de - toen nog - Bondsspaarbank in Gieten. Maar ik ben de Rabobank altijd trouw gebleven. Nog steeds zit die bank diep in mijn hart. Sport is een rode draad in je leven? Dat kun je wel zeggen. Nadat ik noodgedwongen ben gestopt als voetballer vanwege de verbrijzelde onderarm ben ik gaan hardlopen. Onder leiding van onze gymleraar Hemmo de Vries deden we mee aan schoolwedstrijden in de regio. Ik heb verschillende wedstrijden gewonnen en ben vervolgens lid geworden van AAC '61 in Assen. De eerste schoenen met spikes heb ik van De Vries gekregen. Mijn favoriete afstanden waren 800, 1500 en 3000 meter. In Gieten woonden destijds meer goede hardlopers zoals Jo Tingen en Geert Udding. Ik ben nog een keer zesde geworden op het NK indoor 3000 meter in Amsterdam. Kampioen werd Jos Hermens, een internationaal bekende atleet in die tijd. Ik vond het ook fijn om in de winter te crossen. Na drie jaar ben ik gestopt met atletiek. De cursussen die ik voor mijn werk moest volgens, slokte te veel tijd op. Ik ben toen weer gaan voetballen in Gieten. Totdat ik tijdens een wedstrijd tegen Buinerveen letterlijk uit het veld ben geschopt met een zware enkelblessure. Ik heb daarna niet meer op het veld gestaan. Wel heb ik tot mijn zestigste zaalvoetbal gespeeld. In de zaal had ik geen last van mij enkel. Ik heb in mijn jeugdjaren ook veel wedstrijden gefietst. Ik was lid van de Café Tent ploeg. Opgericht nadat een aantal jongens uit Gieten had meegedaan aan de Jeugd Tour. We reden op normale fietsen zonder spatborden en een krom stuur. We droegen een T-shirt van sponsor Henk Venema en na de wedstrijd stond in het café een gehaktbal met brood klaar. In 1968 heb ik zelfs de eerste jeugdwedstrijd wielrennen in Gieten georganiseerd. Gieten is Udema, Braams en ... veldrijden Inderdaad. Vroeger was Gieten tot in het buitenland bekend om exportslachterij Udema en Hotel Braams. Nu is het veldrijden het uithangbord. In 1970 ben ik benaderd door Henk Wemmenhove om bestuurslid te worden van de wielervereniging Gieten. Hij zat bij mijn zus in de kost. Ik heb eerst de boot afgehouden, maar ik raakte in de ban van het wielrennen nadat ik de Ronde van Drenthe van dichtbij mocht beleven. We organiseerden in Gieten verschillende activiteiten zoals bijvoorbeeld de Gieter Wielerronde. Op mijn initiatief is in 1976 de eerste veldcross in het Zwanemeerbos gehouden. Ik was aanwezig bij het NK veldrijden in Apeldoorn en ik dacht: dat gaan we ook in Gieten doen. Vervolgens is het allemaal 'een beetje uit de hand gelopen'. Inmiddels hebben we in Gieten vijf keer een Nederlands kampioenschap veldrijden gehouden, één keer een NK voor jeugd en de kroon op het werk is het WK veldrijden in 1991. Inmiddels waren we ook onderdeel van het internationale Super Prestige klassement. We hebben in de periode eind november 1990-begin februari 1991 met onze vele honderden vrijwilligers een geweldige prestatie geleverd. We hebben toen in drie maanden tijd een SP veldrit, een NK en een WK georganiseerd. Kosten: een slordige 1.1 miljoen gulden. Om de bestuurders financieel niet aansprakelijk te stellen is toen een stichting opgericht: Stichting Wielerpromotion Oostermoer. Een mooi gebaar van mijn werkgever is dat ik bijna een half jaar ben vrij gepland, om me voor 100 procent bezig te kunnen houden met de organisatie van de drie wedstrijden. Als ik het nu allemaal zo op een rijtje zet, dan ben ik dit jaar betrokken bij de vijftigste veldrit in Gieten. Al en met al hebben we het dorp wel (internationaal) op de kaart gezet. Ook in het buitenland wordt de loftrompet gestoken over de organisatie in Gieten. Daarnaast ben ik sinds 2007 mede-organisator van de Run van Gieten. Een prachtig loopevenement dat elk jaar zo'n 1000 deelnemers op de been brengt. Van jong tot oud. Ik heb vorig jaar ook meegeholpen aan de Samenloop voor Hoop. Ik had zo'n 200 vrijwilligers onder mijn hoede. Er is door heel veel mensen maandenlang keihard gewerkt, maar het resultaat was ongelooflijk. De teller bleef steken op 140.000 euro. Een emotioneel moment toen het bedrag werd bekend gemaakt. Je hebt een Koninklijke onderscheiding gekregen? Klopt. Op 28 april 2006. Ik had een vergadering in het bankgebouw in Gieten. Het was een beetje een rare dag. De vergadering was 's morgens al verplaatst en dat terwijl ik 's middags op het hoofdkantoor van het Dagblad van het Noorden moest zijn voor een sponsorbijeenkomst. Ik had al aangegeven dat ik uiterlijk twaalf uur in de auto moest zitten. Werd ik ook nog gebeld dat ik me meteen moest melden voor een foto met een aantal bestuursleden voor een krantenartikel. Ik heb gezegd dat ik geen tijd had. Maak maar een nieuwe afspraak. Mijn directeur - hij zat in het complot - heeft nog moeten bemiddelen. "Ga maar naar de fotograaf Jantienus, we praten je later wel even bij." Om een lang verhaal kort te houden: de voetbalkantine zat stampvol. Ik had werkelijk niets in de gaten. De uitreiking was - zo hoorde ik later - aan het begin van de morgen gepland, maar een andere inwoner van de gemeente die eveneens een lintje zou krijgen was verhinderd. Daarom hebben ze het schema moeten wijzigen en dat is de reden dat de vergadering naar een ander tijdstip is verplaatst. Natuurlijk ben ik trots op de onderscheiding. Het is een stuk waardering. Maar ik moet ook al die honderden vrijwilligers bedanken en beslist niet te vergeten: mijn familie.

Auteur

Paul Abrahams