Column | Wat van ver komt is lekker

“Ja, Berlijn is net een groot dorp. Gemoedelijk, gezellig, levendig, sociaal. Wij komen er ook zo graag”, zegt mijn Duitse nicht als ik enthousiast vertel over ons weekend in de Duitse hoofdstad.

Wij verlieten turend op een plattegrond het hotel aan de Kurfürstendamm en probeerden ons te oriënteren. Een vriendelijke dame met een Beatrixkapsel van dito leeftijd boog zich ongevraagd over onze kaart en vroeg: “Wo möchten sie denn hin? Zur Bushaltestelle. Na dann folgen sie mir.”

Zonder op een reactie te wachten kuierde ze, aan iedere hand een boodschappentas dragend, schommelend voor ons uit. Ze vroeg waar we vandaan kwamen. Aaah, Groningen! Dat kende ze goed. Ze bezocht er regelmatig haar kleindochter. Die had er gestudeerd, sich verliebt en woonde er al jaren. Toevallig was ze op bezoek. Dat gaf Omi de gelegenheid dat kind eens lekker te verwennen. Ze had net frische Brötchen gehaald. En vanmiddag gingen ze samen uitgebreid Kaffee und Kuchen eten. Want, hoeveel de kleindochter ook van haar tweede Heimat was gaan houden, de droge kaakjes bij de minikopjes koffie en de Hollandse zuinige taartpuntjes, nee, daar kon ze niet aan wennen.

“Eén uitzondering hebben wij in Nederland gevonden. Op één van onze ontdekkingstochten door uw mooie Groningerland verdwaalden wij jaren geleden. Wij stuitten bij toeval in een gehucht van uw provincie op een klein etablissement. 'De Kainstobbe' heet het. We aten daar heerlijke, door de gastvrouw zelf gebakken royale wafels met warme kersen en overvloedige slagroom. Sindsdien komen we er graag en vaak. In 'De Kainstobbe' serveren ze de aller-lekkerste high tea van de hele wereld. Met échte goede clotted cream!”

We stopten bij de bushalte en Omi vervolgde haar weg, na een onvervalst Hollands “Fijne dag nog.”

In een vorig leven heb ik in Wildervanksterdallen gewoond. Dat kan niet anders. Vanaf de eerste keer dat ik er fietste hou ik van het slingerende weggetje door de lappendeken van akkers en weilanden. Geen groter genoegen dan, aan het eind van een lome dag, even een rondje Pekelderstraat, Hoetmansmeer, over de John Smit brug terug langs oude gebouwen met nieuwe bestemmingen, zoals de sauna in de voormalige lagere school, en het rijksmonument Wildervanksterdallen nummer 10: een authentieke boerderij met kort voorhuis en hoger opgaande schuur.

In 1997 begonnen Gert en Anda Seldam er een theeschenkerij. Wij waren de allereerste gasten van 'De Kainstobbe'. Zoiets schept een band en wij zijn trouwe bezoekers. Al was het maar om een zakje van mijn favoriete losse Sixtijnse kruidenthee te halen. De maandag na ons weekend Berlijn sta ik er voor een dichte deur. De volgende dag tref ik Anda thuis. “We hadden geen bed and breakfast gasten, daarom zijn we zelf een weekendje weg geweest. We hebben heerlijk gegeten in Leer. En in Hamburg hebben we onze theevoorraad aangevuld. Hoeveel wil je?”

Rie Strikken


Auteur

Paul Abrahams Redacteur